Σάββατο, 26 Ιουλίου 2008

24/7/01

Τ’ άνυδρο χώμα δεν γεννά
καμία υποψία για όσα κρύβει μέσα του
στις σκοτεινές του κρύπτες.

Κάποια στιγμή ακούγεται απ’ τις μικρές ραγάδες
ένας ψαλμός αλλόκοτος που εξυμνεί την φύση
και τότες αν είναι σούρουπο και έχεις περπατήσει
σε δρόμους κακοτράχαλους στα βάθη της ψυχής
ίσως πριν δουν τα μάτια σου να νοιώσει η καρδιά σου
μορφές μαβιές κι αλλόκοτες να περπατούν σκυφτές

Μην φοβηθείς
Μην βγάλεις μιλιά
Άσε τις να περάσουν.
Το χώμα τούτο τ’ άνυδρο γεννά παιδιά φτιασμένα
να αντέχουνε στο πέρασμα του αδηφάγου χρόνου.

Δεν υπάρχουν σχόλια: