Παρασκευή, 25 Ιουλίου 2008

ΑΥΤΟ ΕΙΝΑ ΑΓΑΠΗ

Ο Πέτρος ερχόταν καθημερινά. Σχεδόν αν και δεν έχει σημασία μιας και ο χρόνος οριζότανε από αυτό. Τώρα είναι εδώ. Τώρα δεν είναι.

Κάναμε έρωτα συνεχώς. Με το που άνοιγε την πόρτα και έμπαινε στο σπίτι. Πολλές φορές χωρίς να ανταλλάξουμε μια μιλιά. Χωρίς να πούμε κουβέντα. Πέφταμε στο κρεβάτι βουβά. Ενώναμε τα χείλια και πηδιόμασταν σκληρά, σχεδόν με μανία.

Για λίγα λεπτά ήταν καλά. Επικοινωνούσαν τα κορμιά μας.

. . . μετά το πάθος έσβηνε σιγά-σιγά κι απλώνονταν στο δωμάτιο πάλι η ησυχία. Η ηδονή γινότανε σιωπή. Η λαχτάρα για το άλλο κορμί αηδία.

Σπάνια είχε κάτι να μου πει. Μετά. Σπάνια έμενε για λίγο. Μετά. Πιο συχνά μου ζήταγε τσιγάρο, μετά, που το κάπνιζε σιωπηλός κοιτώντας τον τοίχο ή το ταβάνι. Κάποιες φορές μου «έριχνε» ακόμα ένα.

_«Το πρώτο ήταν για να φύγουν τα χοντρά. Αυτό για να με θυμάσαι» μουρμούριζε βραχνά και γέλαγε μασημένα.

Έπειτα έφευγε όπως είχε ‘ρθει. Ξαφνικά. Απότομα. Λες φοβισμένα. Οι μέρες κύλαγαν αργά. Έφευγε και’γω στο κρεβάτι περίμενα να’ρθεί. Για να μετρώ τον χρόνο μουρμούριζα σκοπούς από τα περασμένα ή περίμενα σιωπηλή και μύριζα την μυρωδιά του να εξανεμίζεται μέσα στην ησυχία. Στοιχημάτιζα φορές με την σιωπή τη θα σβήσει πρώτα. Η γεύση απ’το σπέρμα του, η μυρωδιά ή η θύμησή του. Τις περισσότερες φορές η εικόνα του έφευγε τελευταία.

(βοηθούσε και η φωτογραφία του που είχα κρεμάσει πάνω από το κρεβάτι με προσοχή και φορές-φορές την κρυφοκοίταζα με αγωνία).

Τότε με το φως να σέρνεται αργά παρασέρνοντας, πρώτα, την γεύση , έπειτα τη μυρωδιά και αφήνοντας την εικόνα του τελευταία

_«Αυτό είναι αγάπη» μουρμούριζα με ερωτηματικό
_«Αυτό είναι αγάπη;» μου γύριζε πίσω η ησυχία.

Δεν υπάρχουν σχόλια: