Σάββατο, 26 Ιουλίου 2008

ΤΡΙΑ ΧΡΩΜΑΤΑ ΣΤΗ ΣΚΙΑΘΟ

*************


Όταν η σιωπή των λόγων μου βαρύνει τόσο
που δεν θα μου μείνει τίποτα
-μήτε αγέρας , μήτε νερό, μήτε μια στάλα γη για να ξαπλώσω-
θα δώσω στον ήχο μου όνομα.
Αρχαϊκό.
Περήφανο.
Με στρογγυλές τις άκρες
να στέκει υπερήφανο όταν θα έχω φύγει.

Θα του δώσω όνομα και χρώμα
μα όχι τόπο
για να μην πάρει δύναμη
φωνάξει και ξυπνήσει των παππούδων τις ψυχές
και δώσει εξηγήσεις.
Για μια ζωή που σπατάλησα σε μάταιους αγώνες
για χαύνα καλοπέραση και ζεστούς χειμώνες.

Θα τ’ ονομάσω Ουρουήλ
Και θα ’ναι ασημοπράσινο όπως οι ελαιώνες.



**********


Σαν χιόνι που δεν έλιωσε μα υπομένει
την κάψα του καλοκαιριού να σβήσει στον χειμώνα
χαράζοντας στην ράχη του τους κύκλους της ζωής.
αργά πολύ θα φαγωθεί και λίγο πριν να σβήσει
θ’ αφήσει να σχηματιστεί πάνω του η μορφή μας.

Όχι αυτή που κρύβουμε μ’ αυτή που όλοι νιώθουν
και μας κρατάνε μυστική για να μην μας σοκάρει.



***********



Φαιό το χρώμα της ζωής
γεώδες της ανίας
και σκούρο λερωμένο γρι
της νωθρής φαντασίας.

Αυτά ορίζουν την μέρα μου στην αρχή του χειμώνα
σ’ ένα τόπο που μετρά στο τέλος του αιώνα
τις ώρες που απόμειναν μέχρι να γαληνέψει
σε μια νάρκη όψιμη που οδηγεί στη δρέψει.

Δεν υπάρχουν σχόλια: