Παρασκευή, 25 Ιουλίου 2008

ΣΤΙΓΜΗ ΠΡΩΤΗ




Δυο τρεις φίλοι όλοι κι όλοι και δυο τυχαίοι περαστικοί. Α! Και δυο μύγες χρυσές, μεγάλες που έτυχε να βολτάρουνε εκεί. Ο ήλιος, ο ελαφρός αέρας, το φτυάρι κι ο σιωπηλός υπάλληλος του δήμου. Βαριεστημένος ο τελευταίος σίγουρα, έκπληκτοι κι αμήχανοι οι πρώτοι, αδιάφοροι οι υπόλοιποι καθώς κι η πλάση που σίγουρα δεν είχε τίποτα να χάσει και τίποτα να επωφεληθεί.

Η πρώτη φτυαριά ακούστηκε κάπως θλιμμένη, οι υπόλοιπες απλά ξερές. Κανένας δεν δάκρυσε. Κανένα δάκρυ δεν κύλησε. Κανένα κλάμα δεν ακούστηκε, εκτός ίσως απ’τις μύγες που βούιζαν κάπως θλιμμένα. Όχι για τον άνθρωπο μα για το φως που λίγο λίγο έγερνε στη δύση.

Δεν υπάρχουν σχόλια: