Παρασκευή, 25 Ιουλίου 2008

ΟΤΑΝ ΤΗΝ ΠΡΩΤΟΔΑ


Όταν την πρωτόδα θαύμασα το χρώμα των μαλλιών της. Την καστανή αναλαμπή στην ράχη απ’τα μαλλιά της. Την ευλυγισία του κορμιού και κορμοστασιά της. Πρόλαβα να την γευτώ μόνο για μια στιγμή πριν φύγει και χαθεί. Πριν χαθεί στο βάθος του ορίζοντα που τρεμοσβήνει.

Το σώμα της το γνώρισα μετά. Αποσπασματικά. Όταν την έπιανε το μάτι μου ξαφνικά στης σκιές των δέντρων. . . Είτε από τύχη στην αρχή, είτε επειδή την είχα υποσυνείδητα ερωτευτεί την έβλεπα όλο και πιο συχνά. Σιγά σιγά άρχισα να την αναζητώ για ώρες κι αυτή μ’αντάμειβε καθημερινά με όλο και πιο μακρόχρονες συναντήσεις.

Τότε είναι που μ’αφησε να γνωρίσω την λάμψη των ματιών της. Πράσινο, το χρώμα το σμαραγδί, που έλαμπε όλο λύπη. Όλο οδύνη και προσμονή μιας ελπίδας μακρινής που δεν έλεγε να σβήσει. Μόνο σαν άγγιξα το σώμα της κατάλαβα γιατί.

Μέσα στην κοιλιά της αν και νεκρή κλώτσαγε όλο ζωή τ’αγέννητο παιδί της. Δεν ξέρω ποιος την σκότωσε. Δεν έμαθα το γιατί. Οι γούνα της ήταν ανέπαφη, η ουρά της επίσης. Κάποιος την πέρασε για κάτι άλλο μάλλον. Για κάτι πιο χρηστικό. Για’να πουλί, για κα’νά λαγό για κάτι που θα μπορούσε τέλος πάντων να μασήσει κι όχι για κάτι άχρηστο όπως μια αλεπού που έψαχνε μέρος απλά για να γεννήσει.

Δεν υπάρχουν σχόλια: