Παρασκευή, 25 Ιουλίου 2008

ΜΙΑ ΚΟΠΕΛΑ


Μια κοπέλα μόνη, σ’ένα κίτρινο αγρό. Καλοκαίρι. Ο ήλιος να φλογίζει. Στα χέρια της δρεπάνι γυριστό, με στειλιάρι ξύλινο όλο στολίδι σκαλιστό. Θερίζει.

Φορά φουστάνι μαύρο από ύφασμα φτηνό. Το πρώτο κουμπί ανοιχτό να φαίνεται το στήθος. Άσπρό. Άγουρο. Ζεστό με την ρόγα κόκκινη. Πρησμένη από φιλήδονη αναμονή για χάδι που έχει αργήσει μα και σα θά’ρθει θά’ναι βιαστικό. Κλεφτό, μα διόλου τυχαίο.

Θα τη παρασύρει σ’έναν έρωτα κρυφό. Βασανιστικό. Απελπισμένο. Μα με τέλος γνώριμο. Ευτυχές. Συνηθισμένο. Ένα γάμο φανταχτερό με συγγενείς να κλαινε. Τα προικιά στη πλατεία αστραφτερά. Οι γονείς ευτυχισμένοι. Αυτή κλαμένη, ίσως από συγκίνηση, ίσως από ντροπή, ίσως από δυστυχία. Μα έτσι κι αλλιώς δεν θά’χει σημασία. Η απόφαση θά’χει παρθεί.

Προς το παρών πάντως θερίζει. Σκύβει κι ανασηκώνεται σαν σε χορογραφία με τον αέρα να κρατάει τον ρυθμό και τα στάχυα να ψιθυρίζουνε το μέλος. Τον ιδρώτα να κυλάει ζεστό και την ανάσα να βγαίνει μεθυσμένη. Ερεθισμένη από την οσμή του κομμένου βλαστού. Την λάμψη της λεπίδας.

Δεν υπάρχουν σχόλια: