Παρασκευή, 25 Ιουλίου 2008

ΠΕΡΙΦΕΡΟΥΜΕ


Περιφέρουμε την ανιαρή θλίψη μας ασθμαίνοντας κάπνα. Μόλυβδο. Τσίγκο. Χρυσό. Καβουρνιασμένες λέξεις, γκράφιτι ψευδά και ανορθόγραφα. Μηνύματα σε τοίχους ποτισμένους μνήμη. Μυρωδιές γνωστές μα ανεντόπιστες. Λόγια υγρά και ψεύτικα.

_«Πρόσεχε! Μην αργείς! Μην μ’αρνηθείς! Θα περιμένω. . .»

Ανόητοι. Μικροί κι ασήμαντοι ουρλιάζουμε γυρεύοντας μια νίκη καμωμένη στα μέτρα μας. Σινιέ. Ολοκαίνουργια. Λουστραρισμένη. Αναίμακτη, χωρίς επακόλουθα. Χωρίς θυσίες. Μόνο με την κραυγή μας, άντε και την βραχνάδα της ή και την ηχώ της ακόμα να μας θυμίζει τη τελευταία νότα. Σαν επιμύθιο.

_«Ω! Θεέ μου πως πονώ! Δεν αντέχω! Δεν μπορώ! Ως πότε θα περιμένω!»

Αφήνουμε το κορμί μας να γεράσει ήσυχο, απαίδευτο. Σιγά σιγά να σβήσει. Από το να καούμε προτιμούμε να βουλιάζουμε αργά, σε μια κατάσταση που θυμίζει ηρεμία μα είναι καθάριος πανικός. Φοβόμαστε να ζήσουμε. Τρέμουμε στο άκουσμα της ανάσας μας, του γέλιου μας, του κλάματος μας. Κουλουριαζόμαστε στη γωνιά μας, ικετεύουμε να μη μας ακούσουν,. Να μη μας δουν. Να μη μας δεχτούν. Να μας ξεχάσουν. Να περάσουν από πάνω μας αθόρυβα. Να σβήσουμε μόνοι μας. Ανέγγιχτοι. Απ’όλους ξεχασμένοι.

_«Πρόσεχε! Μην κλαις! Γιατί γελάς! Δεν σε περιμένω!»

Δεν αγωνιζόμαστε. Πεθαίνουμε άκαπνοι. Άνανδροι. Γι’αυτό δυστυχισμένοι.

Δεν υπάρχουν σχόλια: