Σάββατο, 26 Ιουλίου 2008

Γένεσις

Πολύ πρίν από την αρχή τα πάντα γύρω δεν υπήρχαν ή μάλλον υπήρχε ένα Τίποτα χωρίς ταυτότητα ή όνομα ή ήχο.

Χωρίς μορφή.

Χωρίς ψυχή.

Χωρίς κανένα σχήμα.

Δεν υπήρχε χρόνος, χώρος μήτε φως.

Το τίποτα απλωνόταν προς όλες τις κατευθύνσεις.

Για το πως αυτό το Τίποτα έγινε σιγά σιγά τα πάντα γύρω φταίει μια λέξη που αναδύθηκε ξαφνικά απο του τίποτα τα βάθη.

Ας πάρουμε τα πράγματα από την Αρχή και όπως λένε και οι γραφές εν αρχή ήταν ο λόγος που ξέσπασε σε μια Κραυγή μετά από λίγο.

Έπειτα έγινε Ουρλιαχτό που άργησε να σβήσει και καθώς σερνότανε στο πουθενά τα φωνήματα που κουβαλούσε, ανάμνηση από την Πατρική Κραυγή, έπλεκαν σχήματα πολύπλοκα ανώνυμα ακόμα.

Το Ουρλιαχτό έσβησε αργά και μόνο ο απόηχος έμεινε να μακραίνει με λίγα, μα μύρια φωνήματα που δεν πρόλαβαν να παγώσουν.

Τα πρώτα σχήματα μείναν βουβά να περιστρέφονται αργά σε τυχαίους σχηματισμούς που γέμιζαν τον Χώρο.

Έτσι αργά το τίποτα έγινε Πουθενά.

Το Πουθενά Χάος.

Το Χάος, χάνοντας την αρχική του Ορμή, απόμεινε σε Χώρο και τα φωνήματα τα αρχικά, τα κύρια συστατικά του Λόγου, γίναν πλανήτες, άστρα λαμπερά μα και τα πάντα γύρω.

Για λίγο μια παγερή Σιωπή γέμισε τον Χώρο.

Ο απόηχος της γενέτειρας Κραυγής ήταν μακριά για να μπορέσει να ταράξει το παγωμένο κενό της Σιωπής.

Σαν εικόνα μόνο φαινόταν να σβήνει μακριά με τα φωνήματα σαν άψυχα να βαραίνουν.

Στο κέντρο του Χώρου ξαφνικά ακούστικε ένας Βόμβος.

Πιότερο ψίθυρος αρχικά βάλθηκε να δυναμώνει και να γεμίζει τον Χώρο ζεστασιά διώχνοντας την παγερή Σιωπή στου άπειρου τα βάθη.

Στο πέρασμά της η Σιωπή έδωσε κίνηση ξανά στην αρχική φωνηματική σκόνη που άρχισε να πλέκεται ξανά σε γνώριμους σχηματισμούς με πιο ήρεμη χάρη μ’ακόμα χωρίς όνομα.

Ο Βόμβος δυνάμωνε σταθερά ώσπου έφτασε να γίνει μια ολόλαμπρη φωτιά που γέμισε τον Χώρο ζεστασιά και φως και ήχο.

Τότε ο Βόμβος χωρίς ν’αλλάξει στο παραμικρό χροιά ή ένταση ή ύφος άρχισε να απαριθμεί κι έτσι να ονοματίζει τα σχήματα τα φωνητικά που είχαν κατακάτσει.

Αρχίζοντας πρώτα από αυτόν πέρασε στα πιο κοντινά και συνεχίζει να ονοματίζει συστηματικά τα πάντα που ακουμπάει.

Μεγάλα και μικρά με την ίδια προσοχή και φροντίδα χωρίς να παραλείψει ούτε το κενό που μένει ανάμεσά τους.

Και οι φωνηματικοί σχηματισμοί στο άκουσμα του ονόματός τους παίρνουνε ξαφνικά ζωή επαναλαμβάνοντας ξανά και ξανά τον ήχο του ονόματός τους


Ακόμα και τώρα, χιλιάδες χρόνια μακριά από το πρώτο όνομα που δόθηκε στην πλάση αν κάποιος κλείσει τα αυτιά θα μπορέσει να ακούσει τον Βόμβο αυτόν τον ιερό να συνεχίζει να μετράει.

Καθώς απλώνεται παντού το άγγιγμά του πλέκει περίτεχνα απλούς σχηματισμούς που ονοματίζει.

Κρατάει ταυτόχρονα και τον ρυθμό που τα πάντα γυρίζει σ’ένα Αδιάκοπο Χορό που είναι η ζωή των πάντων.

Στο πέρασμά της η Σιωπή παρέσυρε από τους σχηματισμούς, που τώρα λέμε πλανήτες, κόκκους σκόνης φωνηματικής εμάς τα έμβυα όντα που στο ρυθμό τους χορεύουμε την λιγοστή ζωή μας.

Όλα είμαστε φτιαγμένα από τα ίδια υλικά που τραγούδησαν το Σύμπαν.

Φωνήματα απλά που περιείχε η Λέξη.

Ο Λόγος ο πρωταρχικός που ακόμα αντηχεί στ’αυτιά μας και καθορίζει.

Την Μορφή, το σχήμα μας και την Ταυτότητά μας

Δεν υπάρχουν σχόλια: