Τετάρτη, 30 Ιουλίου 2008

Δείχνει ξένο το φεγγάρι

Δείχνε ξένο το φεγγάρι.
Ξένος που προσπαθεί μαζί μας να γνωριστεί.

Χαρτί στυλό και άψητο μελάνι
γεμάτο σβώλους
τρίζει
ουρλιάζει
πριν να απλωθεί.

Γλώσσα ακατάληπτη
γεμάτη διφθόγγους
από κανένα στόμα δε χωρά ν’ απλωθεί.
Μήτε σε τέσσερα
μήτε σε χίλια
χρόνια.
Θέλει χείλια
Γλωσσίδα και αρχίδια
μουλιασμένα σε κρασί.
Φτηνό αλκοόλ
λαθραίο ουίσκι
μαύρο καπνό και ζάχαρη καφετή
για να την πιείς
μονάχα
όχι να την μιλήσεις
για να την καταλάβεις θέλει ραγισμένη ψυχή.

Η Ατλαντίδα να ‘χει βυθιστεί και να ‘χει αφήσει
στο κορμί σου την θέση της την γεωγραφική.
Μήκος 58ο
Πλάτος 40ο
Βάθος 120
της πιο παλιάς σου πληγής.
Ναι!
Δείχνει ξένος το φεγγάρι.
Ξένος που η γλώσσα του μας ενοχλεί.

Κάπου
Κάποτε
μου είπε κάποιος
πως δε σπάνε οι καρδιές
μήτε ραγίζουν
λυγίζουν μόνο γιατί είναι ελαστικές
μα η φεγγαρόγλωσσα ζητά ραγάδες
χαραμάδες
για να μπορέσει μέσα τους να μπει.
Γι’ αυτό τις ελαστικές καρδιές τις αποφεύγει.
Φεύγει.
Τις προσπερνάει και γυρεύει τις ελαττωματικές
Αυτές που εύκολα ραγίζουν
Εύκολα σπάνε
-σε χίλια κομμάτια-
που δεν επιδιορθώνονται ποτέ.

Σ’ αυτές γυρεύει να χωθεί και να ριζώσει
να τις κυκλώσει
να τυλίξει τα κομμάτια
-αυτές τις καρδιές τις ξεχωρίζει από τα μάτια-
τόσο πυκνά που μόνο αυτό να τις συγκρατεί

Όταν ριζώσει μέσα σου
δεν σε αφήνει
ούτε στιγμή
να κοιμηθείς.
Όλο το βράδυ σου μιλά για τις αχτίδες που
αν και κρύβουν παγίδες
φέρουν την δύναμη της ζωής
με κείνη την γλώσσα
την τόσο στριγκή
που θυμίζει βόμβο μετασχηματιστή.

Τότε δεν δείχνει ξένο το φεγγάρι
Τότε είναι φίλος είναι
αδελφός
και σύντροφος ζωής

Δεν υπάρχουν σχόλια: