Παρασκευή, 25 Ιουλίου 2008

ΕΙΝΑΙ ΠΑΡΑΞΕΝΗ ΑΥΤΗ Η ΑΝΟΙΞΗ



Είναι παράξενη αυτή η άνοιξη.

Μυρίζει πίκρα. Μυρίζει μιζέρια και φωνή γλυκόξυνη κάποιου εκφωνητή ραδιοφώνου. Μυρίζει τραγούδι τρυφερό και ήχους νοτισμένους. Βαβούρα. Κίνηση. Ανθρώπους στριμωγμένους.

Μυρίζει νύχτες βροχερές και μέρες που λαμπυρίζουν. Σύννεφα απρόσμενα. Κακοκλαδεμένα δέντρα που πρασινίζουν. Μυρίζει γροθιές υψωμένες αυθόρμητα σ’ένδειξη διαμαρτυρίας. Μυρίζει χαμηλόφωνες βρισιές. Χαυνωτική ανία.

Μυρίζει πόθο. Καημό. Κομμένο χόρτο. Μυρίζει τεμπέλικο μεσημεριανό καφέ και καπνό στο χνώτο. Μυρίζει αλμύρα. Μυρίζει θάλασσα. Μυρίζει πουλιά από το νότο. Μυρίζει αραλίκι τούρκικο και χειμωνιάτικό νόστο.

Μυρίζει απόηχο από θρήνους ξεχασμένους. Μυρίζει σχέδια μονοκονδυλιά και στίχους κακογραμμένους. Μυρίζει γνωστή στο τηλέφωνο φωνή που δεν την αναγνωρίζεις. Αγάπη μεγάλη παιδική που απόψε κακοκαρδίζεις.

Μυρίζει λύπη για τον χειμώνα πού’φυγε και δεν θα ξαναγυρίσει. Γλυκιά μέρα καλοκαιρινή που με σκιές γεμίζει.. Μυρίζει βράδια που καταναλώθηκαν σε αδιάφορες μελέτες. Μπλούζες κοντομάνικες, μαλλιά αχτένιστα. Άδειες τσέπες.

Μυρίζει Πρωτομαγιά. Μυρίζει πασχαλιά. «Ω! Γλυκύ μου έαρ». Κρότους. Λιβάνι μακρινό. Τρεμάμενα αστέρια. Μυρίζει γλέντι πασχαλινό και νερό δροσάτο. Κάποιο ερωτόλογο αλλοτινό σε κακοφωτισμένο πάρκο.

Μυρίζει πρώτη άνοιξη κι αγάπη που προδίδει. Ερεθισμένο έφηβο που τον έρωτα γνωρίζει. Μυρίζει γαλάζιο ουρανό και διάφανα ρούχα. Μυρίζει θεέ μου, κάποια άνοιξη που τόσο λαχταρούσα.

Δεν υπάρχουν σχόλια: