Παρασκευή, 25 Ιουλίου 2008

ΠΩΣ ΝΑ ΧΩΡΕΣΕΙ ΜΙΑ ΖΩΗ Σ’ΕΝΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙ




Ας είμαστε ρεαλιστές .
Ας προβλέψουμε το αυριανό μας όνειρο. Ας ταξιδέψουμε για βόλτα στο φεγγάρι. Ας κρύψουμε τα λόγια μας στα κύματα τις αγριότερης τρικυμίας. Ας τραγουδήσουμε στο σκοπό που σφυρίζει δίπλα μας ο πιο δυνατός τυφώνας.

Ας είμαστε ρεαλιστές.
Ας πιούμε χρυσάφι, μέλι και νερό σ’ ένα ποτήρι. Ας τρατάρουμε τον θάνατο λικέρ και γλυκό κεράσι. Δεν έχουμε τίποτα να χάσουμε πέρα από χρόνο κι ο χρόνος είναι δανεικός. Δε μας ανήκει. Δεν έχει τίποτα να κάνει με ‘μας. Δε μας γνωρίζει.

Ας είμαστε ρεαλιστές.
Ας ονειρευτούμε. Τα πιο τρελά μας όνειρα χορεύουν στη σκιά μιας πραγματικότητας που δε μας αξίζει. Πεζή. Αδιάφορη. Γυμνή. Δε μας αγγίζει. Γέρνει ανήμπορη να ονειρευτεί το μέλλον που της πρέπει..

Μα εμείς
Ας φανούμε ρεαλιστές .
Ας ονειρευτούμε το φεγγάρι. Το πιο τρελό μας όνειρο ας κάνουμε σύντροφο ζωής.

Δεν υπάρχουν σχόλια: