Τετάρτη, 27 Αυγούστου 2008

Πάνω σε κλεμμένους στίχους

Όταν το παιδί, παιδί ήτανε
η άνοιξη έμοιαζε ατελείωτη.
Φωτεινή.
Πολύχρωμη.
Χαρούμενη
και κάθε μέρα μια μυρωδιά καινούργια
κουβαλούσε.

Όταν το παιδί, παιδί ήτανε
σαν παιδί σκεφτότανε
σαν παιδί περπάταγε
σαν παιδί μιλούσε

Όταν το παιδί, παιδί ήτανε
ο χειμώνα βαρύς φάνταζε.
Υγρός.
Ασήκωτος
γεμάτος μύθους.
Οι νύχτες σκοτεινές και σίγουρες.
Οι μέρες σύντομες
γεμάτες υποσχέσεις.

Όταν το παιδί, παιδί ήτανε
τα καλοκαίρια σύντομα φαίνονταν.
Ζεστά.
Ραχάτικα.
Ψεύτικα.
Κουτσουρεμένα
κι ο ουρανός ψεύτικος και τ’ άστρα
ζωγραφισμένα.

Όταν το παιδί, παιδί ήτανε
τα κορίτσια φαίνονταν ανόητα.
Δειλά.
Άτολμα.
Ραφινάτα.
Τα ρούχα τους άβολα ήτανε
και τα μαλλιά τους μεταξένια.

Όταν το παιδί μεγάλωσε
σαν παιδί σκεφτότανε
σαν παιδί πονούσε
μα σαν παιδί δεν μιλούσε.

Έτσι το μικρό αγόρι έχασε.
Πίστεψε το μυστήριο που έκρυβε μέσα του
κι αυτό απεδείχθη
επικίνδυνο

Δεν υπάρχουν σχόλια: