Τετάρτη, 27 Αυγούστου 2008

Εικόνα το σούρουπο



Το φως σταλάζει λιγοστό. Δεν περιμένω να φωτίσει την ψυχή μου.

Όσες στιγμές μπορώ. Όσες μπορώ, χαράζω σαν ιερογλυφικά πάνω στο κορμί μου. Την ψυχή μου την κρατάω καθαρή. Για ύστερα. Μετά θάνατον που λένε.( η αιωνιότητα θα είναι πολλάκις βαρετή δίχως τίποτα να σημαδέψεις. )

Οι ποιητές σιώπησαν και οι ρήτορες σαστίζουν σαν κοιτούν την ιστορία που δεν γράφεται πια με αίμα και σύμβολα – έστω φθαρμένα- αλλά με ψέμα και σιωπές μαγνητοφώνων.

Το μόνο που αποτυπώνεται στη μνήμη μου είναι ο κώλος της νεαράς που με προσπερνάει βαδίζοντας γρήγορα. Δύο αγκομαχώμενα ημισφαίρια σ’ ένα κορμί που έχει αρχίσει κιόλας να γερνάει.

Δεν υπάρχουν σχόλια: