Πέμπτη, 25 Σεπτεμβρίου 2008

Ο Έρωτας Δεν Ευδοκιμεί Εις Τας Αθήνας

Ο έρωτας δεν ευδοκιμεί εις τας Αθήνας.
Έτσι τουλάχιστον μου ’χουνε πει
όσοι προσπάθησαν να τον μεταφυτέψουνε εκεί.
Ματαίως

Ας τον φροντίζουνε πολύ
ας τον περιποιόντουσαν δεόντως
ας τον ποτίζουνε όσο του αναλογεί
- καμιά φορά και παραπάνω-
μ’ αγάπη, λόγια δροσερά
και τρυφερό νερό απ’ την ψυχή τους.

Ο έρωτας δεν ευδοκιμεί.
Μπορεί να φταίει το χώμα.
Μπορεί η γρήγορη ζωή
η ηχορύπανση η φοβερή να μην τον τρέφουν.
Μπορεί το κλίμα να του πέφτει βαρύ.
Να τον στεναχωρεί.
Να μην έχει χώρο ν’ απλωθεί.
Να ρίξει ρίζες μες την γη
και να θεριέψει.
Ποιος ξέρει.
Μπορεί.

Πάντως ο έρωτας δεν ευδοκιμεί.
Ξεραίνεται
-όχι με μιας-
σιγά σιγά μαραζώνει.
Τα φύλλα γίνονται καφετιά
ώσπου απομένουν δυο ξερά κλαδιά
σε μια άδεια γλάστρα
και γύρω τους χώμα υγρό.
Θλιβερών.
Μες τους χυμούς και τίποτα να το στεγνώσει

Λυπηρών μα πέρα ως πέραν αληθινών
Ο έρωτας πεθαίνει στας Αθηνάς.

Ο Έρωτας Ως Δύναμη

Ο έρωτας ως δύναμη
αγνή χωρίς αξίες
δεν υπολογίζει τίποτα
μήτε θεούς
μήτε δαίμονες
μήτε και δυσκολίες.

Φωλιάζει θεριό ανήμερο στης καρδιάς την χώρα
τρώγει ωμές τις σάρκες σου
σου πίνει την ανάσα
και δεν χορταίνει με τίποτα
παρά τον θάνατό του

Σαν κοπάσει πίσω του
αφήνει αποκαΐδια
τα θαμπά σου όνειρα
αδειανές αγκάλες
μέρες κενές κι έρημες πνιγμένες στην ανία.

Ο έρωτας ως δύναμη φέρνει αδυναμία

Τα Μάτια Μόνο Λένε Την Αλήθεια

Τα μάτια μόνο λένε την αλήθεια
όταν οι μέρες γίνονται θολές
τα μάτια και τα μπράτσα τα μετρημένα
πόντο τον πόντο με χαρακιές.

Κι ας ουρλιάζουνε έξω χίλια στόματα
ας βουίζουν
ας βρίζουν
ας έχουν χίλια επιχειρήματα ορθά
τα μάτια μόνο λένε την αλήθεια.
Βουβά.
Σεμνά.
Απλά.

Λόγια

Όλα κυλάνε ομαλά
μα χωρίς ήχο.
Λόγια για λόγια κελαριστά
που δε θυμίζουν
γάργαρο τρεχούμενο νερό
μα δόντια μοναχά που τρίζουν
και σε ξυπνούν στον ύπνο σου τα βράδια.

Όταν ο αχός της πόλης που ξενυχτά σκεπάζει
όλους τους άλλους ήχους της ψυχής.

Κάτι Σαν Χαϊ Κου

Η σιωπή είναι στιγμή
που ο χρόνος ξέχασε

Νεκρομαντείο 2006

Εκεί όπου επέρασε ο λάλης μου στον Άδη
σουλατσάρουν Ιταλοί με τις χοντρές κοιλιές τους
και fake ερμαφρόδιτοι με τα στητά βυζιά τους
αναφωνώντας “o mon die” και “ Θιούλη, τι φρίκη”
“δεν είναι η θάλασσα ζεστή” και “η αμμουδιά είν’ αίσχος”
Ο Χάρος έδωσε τα κλειδιά σε δωμάτια με θέα
με swimming pool και αίθουσα μπιλιάρδου.
Η Περσεφόνη τώρα σερβίρει αλκοόλ και παγωμένο fredo
κι ο Άδης ο άλλοτε φοβερός θεός τώρα δουλεύει σχάρα.
Μόνο το ποτάμι ακόμα κυλά αργά ανάμεσά τους
και μεταφέρει τις ψυχές μακριά από τον άδη
σε άλλους τόπους χλοερούς όπου δεν έχει ακόμα
γεμίσει τουρίστες, Irish bar και πλαστικές καρέκλες.

Βλέπεις σ’ αυτή την χώρα μόνο οι νεκροί
έχουν ακόμα γούστο.

Το Τραγούδι Των Σειρήνων

Ποιο τραγούδι άραγε τραγουδούσαν οι σειρήνες;
Ποιά μελωδία, ποιός σκοπός σαγηνεύει τόσο
ώστε να πέφτουνε οι ναυτικοί στην ακτή σαν μύγες;
Ποια μελωδία είναι τόσο δυνατή που νικά τον νόστο;

Χάθηκε.
Έσβησε πια κι αυτή μαζί με τιε σειρήνες.
Την πήρε το κύμα μακριά με μόνο τον αχώ της θάλασσας
λίγο να το θυμίζει.
Γι’ αυτό μαγεύει
Γι’ αυτό τραβάει έτσι το νου
και τον πλαταίνει τόσο.
Σε μέρη αρχέγονα τον σκορπά και τον βυθίζει.

Τι κι αν χαθήκαν θα μου πεις.
Τι κι αν δεν ζούνε.
Έστω και λίγο
το τραγούδι τους θα ζει για πάντα μες στο κύμα
και κάποιο αυτί
κι ας μην είναι ναυτικού
θα το ακούσει.
Και θα πλαταίνει.
Θα χάνεται στου μύθου το κατώφλι.

Μπορεί.
Μπορεί ακόμα κι αυτή τη στιγμή κάποιος να το γράφει.
Να το ανασύρει εξαρχής απ’ της θάλασσας την ράχη.
Δεν έχει σημασία όμως πια αφού οι σειρήνες φύγαν.
Αφού ότι απόμεινε είναι ναυτική με σιδερένια πλοία
και η θάλασσα τα μυστικά τα κράτησε για ‘κείνη.

Τετάρτη, 24 Σεπτεμβρίου 2008

Σκέψεις Στη Πειραϊκή

Εγώ. Δεν θα τολμήσω να διαβώ ποτέ τη μακρινή γραμμή των οριζόντων. Δεν θα αντικρύσω ποτέ τι κρύβεται πέρα απ’ αυτά στο βάθος. Δεν έχω πείσμα αρκετό να επιμείνω, οπότε στέκομαι εδώ και αργοσβήνω.

Κοιτάζω τον χρόνο να κυλά. Τον ήλιο να ταξιδεύει και κάθε που γέρνει κόκκινος, στο βάθος της εικόνας, αναρωτιέμαι αν έχασα ή αν το παιχνίδι παίζεται ακόμα.

Κάτι Σαν Χαϊ Κου

Πέτρα
Θάλασσα και συννεφιά
βαρύς χειμώνας.

Κάτι Σαν Χαϊ Κου

Λόγια
σιωπή και ψέματα
το λίκνο της Ιπποσύνης.

Κάτι Σαν Χαϊ Κου

Σιωπή.
Εγώ, εσύ κι η νύχτα.
Ο έρωτας έξω ουρλιάζει.

Θα Επιστρέψω

Θα ‘ρθω ξανά
ευλογημένη ομορφιά
θα επιστρέψω.
Όχι άοπλος κι ασθενικός
όπως ήρθα τώρα.
Πάνοπλος θα ‘μα σα θα ‘ρθώ.
Διπλά αντρειωμένος.
Με τα χέρια γεμάτα σπαθιά
και φλόγα μες στα χείλια.

Θα ‘ρθω ξανά
Στο λέω
κάποτε
θα επιστρέψω.

Εκείνη

Εκείνη φλογοσκέπαστη
φιλντισοκαμωμένη
μέσα στο χρόνο ακροπατεί
με τον ζέφυρο πρίμα
κι ο ήλιος πριν γύρει να κοιμηθεί
αφήνει στα μαλλιά της
την τελευταία αναλαμπή
μήνυμα στον αποσπερίτη
πως ο έρωτας ο πορθητής
θεριεύει μετά την δύση

Έρωτας

Ο έρωτας δεν γράφει ποιήματα
αλυχτάει σαν λύκος μόλις σε δει
ολόγεμη σελήνη.

Δεν τριγυρνά χαρούμενος
μοιράζοντας λουλούδια
παλεύει με γυμνό σπαθί
με δόντια και με νύχια
για να κερδίσει ένα φιλί
ένα άγγιγμα
ένα σου βλέμμα.

Ο έρωτας
ο δικός μου ο έρωτας
δεν κάθεται σε θρόνο
καίγεται
φλέγεται μέσα στη κόμη σου
σαν νυχτοπεταλούδα.
Τυλίγεται στις καμπύλες σου
και σε συντροφεύει
Ψέλνει για μάντρα της φωνές
που βγάζεις σαν τελειώνεις
και τρέφεται από τους χυμούς
της φλόγας της ηδονής σου.

Κάτι Για Καλημέρα

Καλή σου μέρα όμορφη
κοιμήθηκα μέσα στο άρωμά σου
κοιτώντας την ανάσα σου
να πλέκει τα όνειρά μου

Ερωτικό Τραγούδι

Σιωπές.
Λόγια.
Μουσικές.
Στιγμές κοντά στα ουράνια.
Πόνος.
Χαρές.
Ματαιωμένες ηδονές
πράξεις χωρίς περηφάνια.

Όταν η ζωή γίνεται ποίημα
ο έρωτας σου είναι η μελωδία.

Στιγμή

Βροχή χρυσή
στην έρημο της μέρας
τα λίγα λόγια που μου λες
την ώρα που σαν κλέφτης
αγγίζω το χρυσάφι που κρατάς
στα βάθη των ματιών σου.

Ο Χρόνος Μετριέται Με Στιγμές Που Ζούμε Μόνοι

Ο χρόνος μετριέται με στιγμές που ζούμε μόνοι.
Αμίλητοι.
Αγάμητοι.
Χωρίς κανένα χάδι
να μας ηλεκτρίσει την ψυχή.
Τις λίγες φορές που το χέρι μας
αγγίζει κάποιο κορμί
χωρίς να θέλει από κάπου ν’ αρπαχτεί
τα ουράνια ανοίγουν.
Άγγελοι κατεβαίνουνε
μπορείς αν θέλεις να τους δεις
κι η φύση πλημυρίζει
από ηδονές και μελωδίες.

Στιγμές

Στιγμές
μικρές στιγμές και βλέμματα.
Πλάγια.
Δυο δάχτυλα υγρά.
Ένα κορμί που μαρμαρυγεί.
Στο φόντο κάποιοι κάτι χορεύουν
η ψυχή μου τυλιγμένη στη δική σου ψυχή.

Σιωπές.
Μικρές στιγμές που όλα παγώνουν
κι η ζωή μου μετριέται μ’ αυτές.

Μικρό Ερωτικό

Στα μάτια κρύβεται η ψυχή.
Στα χείλια η αλήθεια
κι ανάμεσα στα στήθη σου
φωλιάζει ο έρωτας μου.

Κάτι Σαν Χαϊ Κου

Σιωπή.
Η ώρα λέει
πάλι την αλήθεια.

Μικρό Παραμύθι

Οι δράκοι ζούνε όλοι μαζί
κλεισμένοι σ’ ένα λεμόνι
κάπου σε χώρα μακρινή
που λένε Μαδαγασκάρη.

Νανούρισμα

Όλη τη νύχτα έπαιζα
μονά ζυγά τον χρόνο.
Σαν χάραξε ο ουρανός
κι ανέτειλε ο ήλιος
ο χρόνος μ’ εγκατέλειψε
στην αγκαλιά του ύπνου.

Δευτέρα, 1 Σεπτεμβρίου 2008

Καλή Σου Νύχτα

Καλή σου νύχτα άγγελε της μοναξιάς μου
έχε τα μάτια σου κλειστά κι ίσως βρεθούμε πάλι
στους τόπους όπου ο έρωτας φέρει τ’ όνομά του
απλώνει τα μαύρα του φτερά και σβήνει τα σημάδια
που άφησε η λογική πάνω στα κορμιά μας.

Καλή σου νύχτα έρωτα
της μοναξιάς μου χρώμα