Τρίτη, 21 Οκτωβρίου 2008

Φυλαχτό

Σα φυλαχτό
κρατάω ακόμα
αυτό το σώμα
που μένει χρόνια
χωρίς ζωή
χωρίς μιλιά

Κι αν ξεθωριάζει
αργά απ’ τα χρόνια
βρίσκει η μνήμη
καινούργια παλέτα
να συμπληρώσει τα κενά.

Μονάχα Φόβος

Ο τρόμος στο βλέμμα
κρύβει καλά τα μυστικά του.

Χωρίς ντροπές.
Χωρίς σιωπές.
Στο χρόνο στέκει
κι αν έχουν χάσει
για λίγο την λάμψη
την παλιά τα φτερά του
αντέχει ακόμα
για ένα παιχνίδι
μέχρι το τέλος.

Το πιο σκληρό ναρκωτικό που έχω πάρει
απέχει πολύ από το να ονομαστεί
μονάχα φόβος .

Ταξιδιωτικό ΄β

Ο δρόμος πήγαινε μπροστά
σα μια γραμμή στον χάρτη
με το τοπίο ν’ αλλάζει συνεχώς
σε χρώμα και σε σχήμα.

Μα στο καθρέφτη διαρκώς
πάντα το ίδιο βλέμμα.
Άδειο, αμήχανο παγερό
να με κοιτά στα μάτια.

Συμβουλές Σ'Ένα Μαθητευόμενο Μάγο ΄β

Το να κοιτάς το άπειρο είναι ευχή
Το να κοιτάς το τώρα είναι σοφία
Το να κοιτάς το αύριο κατάρα
Το χτες σαν το κοιτάς είν’ προσευχή
Τον ουρανό είν’ όριο
Τα άστρα ουτοπία.

Θάνατος Σε Χρώμα Μπλε

Όχι δεν θα ξαναπώ σε τίποτα άλλο.
Όσα κομμάτια έχουν απομείνει ας χαθούν.
Ας σβήσουν.
Δεν πειράζει.
Το αίμα το δικό μου έχει κουραστεί
να λέει τα ίδια
και να κοιτά τις λέξης
να μακραίνουν στο κενό.
Όχι από ψέμα
Όχι από πόνο
μα από ανία

Κι αν ξημερώσει μαύρο φως;
Θα γύρω το κορμί μου
σε λάθος αγκαλιά ξανά.
Θα κοιμηθώ.
Τα μάτια μου θα κλείσω
κι αθώα θα γελώ όπως ποτέ μου.
«Φίλε το φως χαιρέτησε μου»
θα πω καθώς θα σας αφήσω.

Φίλη

Ας ευχηθούμε καλή αντάμωση στου χωρισμού την ώρα
γιατί σαν φίλη θε να ’ρθεί όταν θα πλησιάσει.
Θα ’ρθεί σαν φίλη στοργική και θα μας δώσει
τις ύστατες του χρόνου τις ευχές.
Θα ’ρθεί σαν φίλη στοργική και θα μας δώσει
τις πρώιμες του πόνου φορεσιές.

*********

Σαν τα τραγούδια τα παλιά γεμάτα πίκρα.
Σαν των πουλιών τις ταξιδιάρικες φωνές.
Σαν μια φέτα από γυαλί γεμάτη αλήθεια.
Σαν τις αγάπης τις γλυκόξινες πληγές.
Ακολουθούν χίλιες παροιμίες
με πράγματα απίθανα ή πιστευτά
για να μπορέσω να σου πω
και για να νοιώσεις
το πόσο μου γεμίζεις την καρδιά

Γεράκι

Τα φτερά του γερακιού ξεφτίζουνε στις άκρες.
Χάνουν το σχήμα το αεροδυναμικό
και σβήνουν σ’ ένα χνούδι απαλό
σαν του μωρού το δέρμα.
Σαν τον ήλιο του Μαγιού
τις πρώτες μέρες.

Σάββατο, 18 Οκτωβρίου 2008

**********

Ας δούμε τα χέρια να χτυπάνε τρεις φορές
Γιατί ο ήχος που γεννούν δεν φτάνει
να εξηγήσει τη βία που σκαλώνει μες στης εσοχές
των κατώτερων τμημάτων των άνω άκρων
καθώς συγκρούονται με την δύναμη απελπισμένου σκλάβου
που διψάει για ζωή.
Για λίγο ήλιο.
Για μια ώρα χαλαρή.
Ας κοιτάξουμε λοιπόν τα χέρια
κι ας αφήσουμε το κορμί μας να συγκλονιστεί
από τους συνεχόμενους κυματισμούς που ξεπετάνε
καθώς ρυθμικά χτυπάνε
τρεις φορές.

Η Σιωπή Είναι Σημαντικότερη Από Τα Λόγια

Η σιωπή είναι σημαντικότερη από τα λόγια.
Πριν και μετά από κάθε λέξη ιερή
είναι η σιωπή που κλειεί το θείο
κι λέξη απλά είν’ το κλειδί.

Εικόνα ΄δ

Πως τρέχει ο ιδρώτας.
Πως αυλακώνει
αυτή την πλάτη την τόσο νωθρή.
Λες κι η ζωή δεν την πυρώνει.
Λες κι ο θάνατος δεν την απειλεί.
Ίσως απλά να περιμένει.
Ίσως να στέκει έτσι σκυφτή
ατάραχη και να προσμένει
από ’να χάδι να ζωγραφιστεί.
Ή πάλι ίσως κάτι να κρύβει.
Να προστατεύει μέσα στα σπλάχνα της
μια άλλη ζωή.

Εικόνα ΄γ

Η εικόνα ενός στήθους
δεν μ’ ερεθίζει
εκτός κι αν κρύβει
ή προμηνύει
μια ηδονή άκρως βιωμένη.

Αν έχει σημάδια που να δηλώνουν
πως πάθη ασίγαστα το φουσκώνουν
ή αν το έχει αυλακώσει
η άσβεστη δίψα του για την ζωή.

Όνειρα Οικία

Προβάλουν συχνά στα όνειρά μας
γεννώντας τον τρόμο
τέρατα όμοια με τις μορφές
τις τόσο οικίες.

Η δύναμή τους
δεν είν’ η ασχήμια τους
μα το πόσο μας μοιάζουν.

σαν να κοιτιόμαστε
μέσα στον ύπνο
στης ψυχής τον καθρέφτη.

Εικόνα ΄β

Δίδυμα φύλλα
που μισοκρύβουν
πίσω το άνθος.

Ποτέ δεν ανοίγουν
γιατί φοβούνται
το θείο πάθος.

Σαν μαραζώσουν
πιότερο σμίγουν
να συγκαλύψουν
το μέγα λάθος.

Κρήτη

Στα τοίχοι που πότισαν από το αίμα
χιλιάδων νέων, δειλών αντρειωμένων
προβάλουν σκιές που δειλόχορεύουν
τον έρωτα, τον θάνατο και την ελευθερία
του να ζεις αγόγγυστα, όπως γουστάρεις
χωρίς να δέχεσαι κανένα νόμο
πέρα απ’ τα όρια που βάζει η καρδιά σου
και το άγριο πρόσταγμα των άγιων παππούδων.

Μέτρο και τάξη δεν χωρούν στο χορό τους
καθώς ο καθένας ακούει στη καρδιά του
αλλιώς τον ψίθυρο της καμένης πέτρας
που κλείνει στη σάρκα της την όλο φλόγα
και άγιο έρωτα ψυχή των προγόνων.

Ορχεύονται άναρχα και όταν αγγίξουν
την κορφή του πάθους τους αναστενάζουν.
Είναι ο ήχος τους όμοιος μ’ αγέρα
που κατεβαίνει μ’ ορμή τα φαράγγια
Αγγίζει τη θάλασσα και την υποτάζει
ώστε να γίνει ερωμένης το χάδι
κι αφού χαθεί στου πελάου τα βάθη
αφήνουν το κορμί τους να ησυχάσει
και να γεμίσει ξανά με τον πόνο
που λέγεται έρωτας και γράφεται
Κρήτη.

Εικόνα

Μοιάζει ακίνδυνο το κόκκινο βλέμμα
μπρος τα δυσδιάκριτα κόκκινα στήθη
που δεν τονίζονται
μα αχνουπάρχουνε φυλακισμένα
σε σκούρο βελούδο.

Συμβουλές Σ'Ένα Μαθητευόμενο Μάγο ΄α

Μάζεψε δύναμη απ’ τα άστρα.
Νοιώσε το μαύρο του κενού.
Μάθε τα χρώματα που βλέπεις
σβηστά στο μπλε του ουρανού.

Κάψε τα μάτια σου στη λύπη.
Την ψυχή σου στη χαρά.
Όση αγάπη έχεις σκόρπισε.
Να δύνασαι να ξοδεύεσαι
αυτό είν’ το μόνο που μετρά.

Φωνές

Οι φωνές στο δάσος μας τρομάζουν
γιατί μας θυμίζουν
αυτά που προδώσαμε.

Κάτι Σαν Χαϊ Κου

Η σιωπή είναι φίλος
που μένει μαζί μας
από συνήθεια.

****

Το φως στο κορμί μας
το μόνο χάδι
που μας σοκάρει.

****

Τα μάτια μου καίω
μέσα στο γέλιο
των δήθεν φίλων.

****

Το φως των άστρων
κλείνει στις σκιές του
τα όνειρά μας.

****

Μέσα στα χείλια
τα γυναικεία
υπάρχει αγάπη.

****

Το ναι και το όχι
οι πρώτες λέξεις
που πρέπει να μάθεις.

Μακρινή Ακτή

Σαν σταθείς μόνος στην άκρη
της ακτής με το ξένο κύμα
στ’ αυτιά σου φτάνει ο αχός
μιας θάλασσας τόσο ξένης
που δε θυμίζει τίποτε
απ’ την δική σου φίλη.

Ούτε σε χρώμα, ούτε σε μυρωδιά
ούτε καν σε γεύση.
Αυτή είναι πικρή, θεόπικρη
σκέτο καυτό φαρμάκι
ενώ η δικιά σου ζάχαρη
γλυκιά και μυρωδάτη
γιομάτη ήχους γνώριμους
Φωνές τόσο δικές σου
που ηχούν στην ψυχή σου καθαρμός
απ’ όλη την κούραση σου
και απ’ τον πόνο τ’ αποχωρισμού
Θυμήσου...

Μικρή Γουστέρα

Μικρή γουστέρα
φοράς σα βέρα
την θνησιμότητά σου.

Μια Μέρα

Όλα είναι αγάπη.
Όλα είναι ψέμα.
Όλα είναι δρόμος.
Μια θλίψη.
Μια μέρα.

Κάτι Σαν Χαϊ Κου

Νόστος για κάτι
που μοιάζει στολίδι
μα δεν το ’χω αγγίξει.

****

Όλα είναι δρόμος.
Όλα ταξίδι.
Κι όλα στάση.

****

Το φως του ήλιου
σαν δάκρυα λύπης
μας λευτερώνει.

****

Όλα είναι τέλος
όταν αρχίζουν
κι όταν είναι στη μέση.

****

Το γέλιο στα χείλια
μοιράζει το φως του
στη νύχτα της σκέψης.

****

Η πορεία μας δρόμος
χωρίς ορίζοντα
στο βάθος του χρόνου.

****

Η ψιχάλα στο φύλο
θυμίζει δάκρυ
που μόλις επλάσθει.

Πέμπτη, 9 Οκτωβρίου 2008

Κάτι Σαν Χαϊ Κου

Ο δρόμος της γνώσης
περνάει μονάχα
μέσα απ’ τη λήθη

****

Η ευτυχία
γέλιο παιδιού
Χωρίς αιτία

****
Η λύπη
γέλιο ενήλικα
από συνήθεια.

****

Η ζωή μολυβιά
απ’ τα χέρια παιδιού
που μαθαίνει να γράφει.

****
Είν’ η ανάσα
η προσευχή
σε κάθε θείο

****

Ο ήλιος που δύει
η μόνη αλήθεια
που μας φοβίζει.

****

Τ’ αλφάβητό μας
η αγάπη, ο φόβος
και τ’ άθροισμά τους.


****

Η ψυχή μας
το χρώμα στα φύλλα
των αμάραντων.

Κάτι Σαν Χαϊ Κου

Αν η ζωή μας
είναι λεία σαν πάγος
κανείς δεν φταίει.

****

Σαν βράχια κοφτερά
στέκουν οι σκέψεις
στο δρόμο της λήθης.

****

Οι ενοχές
φοβέρες κενές
στα αυτιά ενόρκων.

Μικρές Φελάχες

Τα μάτια αυτών των κοριτσιών σε μαγνητίζουν
όχι από το χρώμα ή την καλλονή
μα με τη δύναμη που μεταγγίζουν
σ’ ότι το βλέμμα τους αιχμαλωτιστεί.

Έχουν τη δύναμη να σε γεμίζουν.
Να ζήσουν πριν να γκρεμιστούν.
Μα και τη θλίψη επειδή γνωρίζουν
πως ότι αγαπάνε μπορούν και να το μισούν.

Καλοκαίρι Μεσημέρι

Ο ήλιος καίει πιο πολύ τα καλοκαίρια.
Φτάνει μέχρι τη καρδιά και την πονά.
Γι’ αυτό γιατί η θάλασσα η ζωοδότρα ψεύτρα
έχει την δύναμη να την ξαναγεννά

Κάτι Σαν Χαϊ Κου

ευκάλυπτος


Πόσο δροσίζει
η αιχμή σου
καθώς με καίει

*****

Η μέρα φεύγει.
Πιστά τη ακολουθεί
μια άλλη μέρα.

Κάτι Σαν Χαϊ Κου

Η μέρα φεύγει.
Ό κόρακας που κράζει
τη σιωπή δεν σκεπάζει.

****

Ο ήλιος γέρνει.
Πέφτει η σκιά μου
στο μαξιλάρι μου.

****

Μετρώ τον χρόνο
με τις σιωπές που εσύ
μου προσάπτεις

****

Πόσο αλλάζω
το παρών δε φτάνει
να το χωνέψω.

Διόρθωση Πορείας

θα κυλήσω ένα πρωινό
σε μια πορεία που θυμίζει γιατρειά
Μα οδηγεί πιο μακριά
Πιο κοντά στο κέντρο.

Μόνο Χρώματα

Θα μπορούσαμε να ορίσουμε το κόσμο χωρίς σχήματα.
Μόνο με χρώματα
Δίχως όγκους
Θα βλέπαμε τότε πως το χρώμα δεν είναι μορφή
είναι διάσταση
Ο αδελφός του χρόνου.

Το χρώμα είναι λόγος.
Είναι φως
και μόνο το φως υπάρχει.
Είναι η ψυχή μας που δίνει μορφή
αντλώντας σχήματα από τα όνειρά μας.

Τρίτη, 7 Οκτωβρίου 2008

Χαϊ-κου Την Ώρα Της Δύσης

Ο ήλιος θυμίζει
τα μάτια της γάτας
που μόλις ξυπνήσαν


Ο ήλιος που δύει
τον βράχο στολίζει
στο χρώμα της δόξας

Η πόλη θυμίζει
παλιά ερωμένη
που τώρα ξεχνιέται


Το κύμα π’ αφρίζει
στα βράχια συντρίβει
της θλίψης το σκάφος


Οι ελιές ασημίζουν
σα δάκρια σε φύλλα
που μόλις ανοίξαν.

Ταξιδιωτικό

Πορεία δυτικά, ο ήλιος πρίμα
και ο αέρας δυνατός
στο ύψος των μαλλιών σου.

Αυτό Που Οι Σκύλοι Ονομάσαν Αγάπη

Αυτό που οι σκύλοι ονομάσαν αγάπη
είναι κάτι ανάμεσα στη λάμψη των ματιών σου
και στην στιλπνή αναλαμπή ατσάλινης λεπίδας.
Είναι κάτι λιγότερο απ’ το ουρλιαχτό των γάτων
και στην αχόρταγη κραυγή που βγάζεις όταν χύνεις.

Σιωπή Και Πίστη

Σιωπή και πίστη σ’ ότι αξίζει.
Σ’ ότι απόμεινε στη ψυχή.

Ο έχων τίποτα ελπίζει.
Ο πεινασμένος αδημονεί.

Έλα Ξανά Χαρά

Έλα ξανά χαρά σε λάθος ώρα έστω
Έλα ξανά και δείξε μου τον πόνο που μου πρέπει
μα μάθε με να τραγουδώ.
Να χαίρομαι τον πόνο σαν άλλη μια ένδειξη ζωής
απλή όπως η μέρα
η πρωτομηνιά
η νύχτα
το παιχνίδι.

Έλα ξανά χαρά.
Αν όχι αργά
αν όχι θαμπή
αν όχι καλυμμένη κάτω από χίλια στρώματα
ενοχών και ζήλιας
έλα αγνή και σίγουρη όπως σου αξίζει.

Έλα ξανά χαρά
Έλα ξανά σε μένα
Έλα και μείνε σύμβουλος για πάντα στο πλευρό μου

Όχι Άλλο Ψέμα

Όχι άλλο ψέμα.
Μια αλήθεια θαμπή και κρύα σαν κραυγή
Υγρή
να στάζει χολή.
Πικρή από απόγνωση και πράσινη απ’ την ελπίδα
που χρόνια τώρα θάφτηκε μέσα μας
κακοφόρμισε και μας τρομάζει τόσο
που ότι κι αν πούμε ακούγεται δειλό
απ’ της ανυπομονησίας το τρέμουλο
και το ξερό κροτάλισμα των δοντιών μας.

Θολή Μνήμη

Θολή η μνήμη
που μας χωρίζει
απ’ την συνήθεια.

Σώμα σκυμμένο
σα τσακισμένο
από αγάπη.

Κορμί μουδιασμένο
καρδιά βαριά
δευτέρα βράδυ.

Τ’ αυτιά μου ακούνε
ότι η καρδιά μου
τα προστάζει.

Το κλάμα μιας γάτας
των δίπλα τον βήχα
το τηλέφωνο που δεν χτυπάει.

Βουίζω

Όσο το μπλε του ουρανού φαντάζει άδειο
δεν έχω τίποτα καινούργιο να σας πω.
Όσο κι αν προσπαθώ δεν βρίσκω λόγια
αρκετά για να σκεφτώ.
Μένουν εικόνες οι σκέψεις μου βουβές
χωρίς κανένα ήχο.
Γι’ αυτό σιωπώ.
Μάλλον μιλώ ακατάπαυστα μα χωρίς ήχο
μόνο ένα βόμβο ηλεκτρονικό που σας ζαλίζει
και δεν σας αφήνει να σκεφτείτε αν σας αξίζει
αν σας πρέπω ή αν σας εκπροσωπώ

Βουίζω.
Γέρνω σιγά σιγά
και κλείνοντας τα μάτια
αφήνομαι να βυθισθώ στο άδειο γαλάζιο
τ’ ουρανού που μένει ακόμα άδειο.

Μικρό Ερωτικό

Τι κι αν μετρώ τον χρόνο με τις ανάσες
και τις ματιές σου τις κλεφτές
Τι κι αν ξοδεύω το κορμί μου σ’ αυταπάτες
και σε ελπίδες τόσο θολές
Το μόνο που μετρά είναι το τώρα
και το κορμί σου που χωρά στην αγκαλιά
Η ψυχή σου που δίνεται με πάθος
και τα χείλια σου που στάζουν σπέρμα και χαρά .

Λίγα Λόγια Για Ένα Βράδυ

Τώρα θα έπρεπε να πω κάτι γι’ αυτό το σώμα
το δέρμα τα κοντά μαλλιά, το χλωμό της στήθος
που όμοιο φεγγάρι κρύβεται πίσω από την μασχάλη
για να προβάλει πιο χλωμό
πιο αμήχανο
πιο τολμηρό
στην επόμενη της ανάσα

Ο Ήχος Δε Σπάει Την Σιωπή

Ο ήχος δεν σπάει την σιωπή
σα γέφυρα την ενώνει
με το στόμα που ζητά
τ’ αυτιά μας να χορτάσει

Ο ήχος δεν σπάει την σιωπή.
Ούτε την σκεπάζει
απλά για λίγο την απωθεί
στων αυτιών την άκρη

Ο ήχος κι η σιωπή
με θάνατο και με ζωή
δεν μοιάζουν.