Σάββατο, 18 Οκτωβρίου 2008

Κρήτη

Στα τοίχοι που πότισαν από το αίμα
χιλιάδων νέων, δειλών αντρειωμένων
προβάλουν σκιές που δειλόχορεύουν
τον έρωτα, τον θάνατο και την ελευθερία
του να ζεις αγόγγυστα, όπως γουστάρεις
χωρίς να δέχεσαι κανένα νόμο
πέρα απ’ τα όρια που βάζει η καρδιά σου
και το άγριο πρόσταγμα των άγιων παππούδων.

Μέτρο και τάξη δεν χωρούν στο χορό τους
καθώς ο καθένας ακούει στη καρδιά του
αλλιώς τον ψίθυρο της καμένης πέτρας
που κλείνει στη σάρκα της την όλο φλόγα
και άγιο έρωτα ψυχή των προγόνων.

Ορχεύονται άναρχα και όταν αγγίξουν
την κορφή του πάθους τους αναστενάζουν.
Είναι ο ήχος τους όμοιος μ’ αγέρα
που κατεβαίνει μ’ ορμή τα φαράγγια
Αγγίζει τη θάλασσα και την υποτάζει
ώστε να γίνει ερωμένης το χάδι
κι αφού χαθεί στου πελάου τα βάθη
αφήνουν το κορμί τους να ησυχάσει
και να γεμίσει ξανά με τον πόνο
που λέγεται έρωτας και γράφεται
Κρήτη.

Δεν υπάρχουν σχόλια: