Πέμπτη, 27 Νοεμβρίου 2008

Μια Μέρα

Μια μέρα.
Μια ουδέτερη χωρίς ταυτότητα μέρα.
Μια μέρα από αυτές που λείπεις
Επειδή επέλεξες να είσαι εκεί
Θα σηκωθώ
θ’ αγγίξω το αποτύπωμα του κορμιού σου
στο σεντόνι τ’ αδειανό
και θα σε βλαστημήσω.
Όχι γιατί σαν τον Ρεμπώ θα σε βρω πικρή.
Μα γιατί μ’ άφησες να σ’ αγαπήσω
κι έφυγες σε ταξίδι αναψυχής.

Ύστερα
Τα μάτια μου θα κλείσω.
Θ’ αφεθώ στο κάλεσμα τ’ ανέμου.
Στο τραγούδι της μέρας θα κυλήσω
κα ι κάπου κάπου θα γελώ καθώς ποτέ μου
δεν θα βρω άλλο σημάδι να σε αναγνωρίσω.

Θα ξεκινήσω.
Το δρόμο θα ξαναπάρω να σε συναντήσω.
Θα περιπλανηθώ.
Θα σε νοσταλγήσω
και θα χαθώ σε δρόμους που ποτέ μου
δεν τόλμησα ν’ ακολουθήσω.

Φώναξέ μου.
Το ξέρεις πως θα ξαναγυρίσω.
Το ξέρεις πως στο κορμί σου
Σαν κύμα λαχταρώ να συντριφτώ
Για να σ’ αγγίξω.

Λόγια

Λένε
Μια καλημέρα δεν αρκεί
Για να γεμίσει την μέρα με ζωή
Μα η ανάμνηση και μόνο αυτού του ήχου
Φέρνει στο κορμί μου τέτοια ταραχή
που με τρομάζει.
Δείχνει ζωντανό.
Δείχνει να ξεμουδιάζει.
Να μυρμηγκιάζει
και να μαρμαρυγεί.

Δειλινό

Όταν ο ήλιος αγγίξει το νερό
η θάλασσα μερεύει
κι αφήνεται στα χέρια του
να την γλυκοπλανέψει

Στον Στρατή Θαλασσινό

Σαν βγήκα στο δρόμο πριν από καιρό
άπειρος
δειλός
με μόνο μου εφόδιο την όρεξη για ταξίδι
Είχα τα μάτια αδειανά
τα χείλια διψασμένα
για εικόνες και ορίζοντες
αλλοτινούς και ξένους.
Τώρα γυρίζω μοναχός
με κούραση στα πόδια.
Έχω γεμάτη την καρδιά
μα άδεια ακόμα μάτια
και τα σκασμένα χείλη μου
διψούν όπως και πρώτα.

Ερωτικό Μικρό

Χίλια που σμίγουν
σε χρόνο δανεικό
αφήνουν σημάδια
που καίν’ για καιρό

Υπόθεση

Ας υποθέσουμε για μια στιγμή
-για’ να λεπτό μονάχα-
πως η ζωή ολάκερη
δεν είναι τίποτα άλλο
από ‘να όνειρο τρελό
που βλέπουν τα μυρμήγκια.

Όσο απλό κι αν ακούγεται.
Όσο χαζό και ψέμα.
Δεν διαφέρει τίποτα
από το να πιστεύεις
ότι όλο το σύμπαν γύρω μας
χτίστηκε χωρίς λόγο

Τετάρτη, 26 Νοεμβρίου 2008

Σφαίρες

Σφαίρες που αλλάζουν όνομα ανάλογα το δέρμα
και το χρώμα των ματιών που τις κοιτούν.
Το πλάτος και το μήκος.

Σφαίρες που γρήγορα περνούν
κι ορίζουν την ζωή μας.

Σφαίρες που ονειρεύονται τα
ονείρατα που ζούμε

Θά 'Θελα Νά 'Χα Χρόνο

Θα’ θελα να’ χα χρόνο

Θα’ θελα να’ χα χρόνο
όχι μόνο να σ’ ερωτευτώ
μα και να σε γνωρίσω.

Στις πιο κρυφές σου σκέψεις να τυλιχτώ
τους σκοτεινούς σου φόβους να φωτίσω
τα πιο τρελά σου όνειρα να φανταστώ
με τους αγαπημένους σου σκοπούς να σε νανουρίσω.

Του κορμιού σου τους χυμούς να γευτώ
του οργασμού σου την μυρωδιά να οσφρανθώ
του έρωτα σου τις κραυγές να τραγουδήσω.

Μέσα στη θλίψη των ματιών σου να βυθιστώ
το σώμα σου με τα φιλία μου πόντο τον πόντο να μετρήσω.

Θα’ θελα να’ χα χρόνο όχι μόνο να σ’ ερωτευτώ
μα και να σ’ αποπλανήσω.
Να με γνωρίσεις.
Να με βαρεθείς.
Προχού να φύγεις να σ’ αποχαιρετήσω.

Θα’ θελα να’ χα μόνο
λίγο ακόμα χρόνο να σε ζήσω

Ο Τελευταίος Χτύπος

Ο τελευταίος χτύπος της καρδιάς ενός ανθρώπου έχει την δύναμη να φτάσει μέχρι την καρδιά της γης και να ριζώσει. Ν’ αναπτυχθεί. Να βγάλει άνθη

Ο τελευταίος χτύπος της καρδιάς κάθε ανθρώπου έχει την δύναμη να δώσει ζωή

Κάτι Σαν Χαϊ Κου

Αν κινηθείς αντίστροφα
Θα φτάσεις πάλι
στο τέρμα

*****

Από το ένα στο μηδέν
Όλη η ζωή του ανθρώπου.

Χάι κου στον έρωτα

Το όνειρο κι ο έρωτας
πηγαίνουν χέρι –χέρι

*****

Ο έρωτας κι ή σιωπή
κρατούν όσο τους πρέπει

*****

Ο έρωτας και η ψευτιά
φορούν τα ίδια ρούχα

*****

Η αλήθεια και ο έρωτας
πονούν όταν κοπούν

*****

Του έρωτα και της ζωής
τους πρέπουνε τραγούδια

*****

Του θανάτου και του έρωτα
τους πρέπουνε χοροί

*****

Η Θλίψη και ο έρωτας
θέλουν υπομονή

*****

Τον χρόνο και τον έρωτα
μοναχά τους ζεις

Θα Δώσω Χρόνο Στον Έρωτα

Θα δώσω χρόνο στον έρωτα
ν’ ανθίσει
να λουλουδίσει
Ν’ απλώσει ρίζες στο κορμί
και να γιγαντωθεί.

Δεν θα βιαστώ να τον αρνηθώ
Μήτε να τον πιστέψω.
Αν δώσει ρίζες και καρπό
απλά θα τον γευτώ.

Αν πάλι τύχει και μαραθεί
θα τον ξεριζώσω
και θα φυτέψω στη θέση του
ένα πιο δυνατό

Κάτι Σαν Χαϊ Κου

Αν ήμουνα ανόητος
είπε ο σοφός
θα τα ήξερα όλα.

******

Ο θόρυβος
την νύχτα
τη δυναμώνει.

Σπονδή στoν W. Blake

Enough or too much
Enough is never too much


Τα αρκετά είναι πάντα πάρα πολλά
Μα τα πάρα πολλά δεν θα γίνουν ποτέ αρκετά.

Τέσσερα Βιβλία

Ανατέλλων πατέρα
πρωινό φως
ποιος τολμά τη λάμψη σου
να σχεδιάσει.

Το βιβλίο της γης
με γραμμές τόσο πυκνές
που η ανθρώπινη ζωή
δεν αρκεί να τις αλλάξει

Το βιβλίο της θάλασσας
με γραμμές αεικίνητες
που η ανθρώπινη ζωή
δεν μπορεί να χαράξει

Το βιβλίο του αέρα
με γραμμές αόρατες
που κι ο μικρότερος ψίθυρος
μπορεί να τις αλλάξει

Το βιβλίο της φωτιάς
με γραμμές τόσο άστατες
που μόνο ανθρώπινη βούληση
μπορεί να τις ανάψει.

Κάτι Σαν Χαϊ Κου

Κάτω από ματωμένα πέταλα
ο θάνατος κοιμάται.

Κάτι Σαν Χαϊ Κου

Θέε μου δως μου δύναμη
να γίνω σα κλαδάκι

*****

Η σιωπή σκεπάζει
το φως της μέρας

*****

Το φως, το χάδι, το νερό
Τρεις νότες της ουράνιας
θείας μελωδίας

Συμβουλές Σ'Ένα Μαθητευόμενο Μάγο δ'

Ονειρέψου την στιγμή
Που όλα τα όνειρα
θα γίνουν πραγματικότητα
Νοστάλγησε την ώρα
που όλα τα πράγματα
ήταν ονειρεμένα.
Οι ομοιότητες τους σίγουρα τρομάζουν

Κάτι Σαν Χαϊ Κου

Οι σκύλοι ονειρεύονται
όνειρα που τρομάζουν


*****

Ουσία
Κενό
Πληρότητα

*****

Το νερό θρηνεί
καθώς επανέρχεται
σε θερμοκρασία δωματίου

*****

Μικρή αναλαμπή
όμοια ηλεκτρική εκκένωση
ελευθερώνει τη μνήμη

*****

Η τάξη φέρνει κίνηση
η στάση αταξία

Μικρες Σκέψεις Για Τη Ζωή

Τι είναι θεός, τι άνθρωπος
και τι το ανάμεσό τους.
Μια νότα, μια δίεση
και μία συγχορδία.

Με Μια Κραυγή

Όλα αρχίζουνε ξανά με μια κραυγή οικία.
Καινούργια όνειρα θα ‘ρθούν σε γνώριμους πλέον δρόμους.
Καινούργιοι ονειρότοποι.
Καινούργιοι ονειροδρόμοι.
Τα χρώματα θα λάμπουνε μ’ ένα νέο τρόπο
πρωτόγνωρο μοναδικό όπως κάθε μέρα.

Ότι Κι Αν Πω Θα Μοιάζει Αλήθεια

Ότι κι αν πω θα μοιάζει αλήθεια.
Τα χείλια μου όμως τα κινεί ο πανικός.
Τα χέρια μου χαράζουν στον αέρα
περίτεχνα σκουπίδια
μπας και σκεπάσουν με μπιχλιμπίδια
το κενό

Κρυφά Και Σίγουρα

Υπάρχουν πράγματα που δεν έχουν ειπωθεί
Φωλιάζουν άηχα πίσω από κάθε λέξη.
Με τις σιωπές κάνουν την παρουσία τους αισθητή.
Με τις ανάσες αφήνουν να τα μαντέψεις.
Υπάρχουν πράγματα που δεν έχουν ειπωθεί
γιατί ποτέ δεν τόλμησες να τα προφέρεις
μα σιωπηλά σου υπαγορεύουν τι θα πεις
αθόρυβα δηλητηριάζουνε τις λέξεις.

Μια Νύχτα

Βομβίζει όμορφα
η μέρα σαν αρχίζει

Συμβουλές Σ'Ενα Μαθητευόμενο Μάγο γ΄

Το Δυτικό τον άνεμο
μην περιμένεις
με τα δικά σου τα φτερά
μάθε να πετάς

Μικρές Σκέψεις Για Την Ζωή

Τα πάντα είναι μάταια ακόμα και η αγάπη
Άμα δεν έχεις για πηγή το δικό σου κέντρο
Που μοιάζει να ταυτίζεται με το κέντρο όλων

Χρησμός

Η Αφροδίτη στους Ιχθύς
και στον Κριό η σελήνη.
Ο Κρόνος κάπου ανάμεσα
σε Λέοντα και Παρθένο.
Ο ήλιος στην ανατολή
κι η γη σε ισημερία.
Τότε μόνο θ’ ακουστεί
η σωστή η λέξη
που δίχως ίχνος ιερού
θ’ αλλάξει όλο τον κόσμο.

Συνταγή

Δύο σταγόνες λεμονιού
Δυο πρέζες χοντρό αλάτι
Μια κουταλιά χλιο νερό
Όλα τα καθαρίζει.

Κάτι Σαν Χαϊ Κου

Νοιώσε το φως
φίλα το σκοτάδι

******
Το φως του κεριού
χρωματίζει τη νύχτα

******
Το νερό της βροχής
ξεπλένει τη νύχτα.

******
Μετά το τέλος η αρχή
απέχει μόνο ένα βήμα .

******
Τι όμορφα που ακούγεται
η μέρα που τώρα αρχίζει

Πνοή Ανέμου

πνοή ανέμου,
είπε ο εκκλησιαστής,
πνοή ανέμου, πνοή ανέμου,
τα πάντα είναι πνοή ανέμου


Τραγούδι ειπωμένο με περισσό καημό.
Βλέμμα αφημένο με νόστο στο κενό.
Εικόνα που θυμίζει αλλοτινή σκηνή.
Μνήμη που γεμίζει με μια ξένη ζωή

Κάτι Σαν Χαϊ Κου

Ότι αγγίζει μια καρδιά
πηγάζει από μια άλλη.

******
Ότι έχει τέλος έχει αρχή
Ότι έχει κέντρο στόχο.

******
Ότι εύκολα λέγεται
εύκολα ξεχνιέται.

******
Στις νύχτες του καλοκαιριού
φωλιάζει ο χειμώνας

******
Πίσω από τα κύματα
ακλουθεί ο χρόνος

******
Ο ήλιος του μεσημεριού
θυμίζει καλοκαίρι

******
Το φως του ολόγεμου φεγγαριού
στολίζει τον χειμώνα

******
Η σιωπή είναι ήχος δυνατός
που ξέχασε ν’ ανασάνει

******
Το φως είναι τα χάδια μας
που άγγιξαν την ψυχή μας

******
Τα δάκρυα είναι έρωτες
που έσβησαν πριν καούνε.

******
Ότι δεν ξεστομίζεται
γίνεται εφιάλτης.

******
Λίγο ακόμα μείνε σταθερός
και θα γυρίσει ο κόσμος να σ’ αγγίξει

******
Λίγο ακόμα μίλα πιο σιγά
και θ’ ακουστεί ο ήχος της αλήθειας

******
Αν είναι η καρδιά σου ανοιχτή
ο χρόνος δεν θα την μαυρίσει.

******
Τώρα η σιωπή
είναι
σημάδι αμηχανίας

******
Έχω δυο μόνο ονόματα
Εγωισμός και Φόβος

******
Ίσως να μένει μόνο η θλίψη
σαν φύγουν όλοι απ’ τη σκηνή

******
Το όχι και το ναι ακούγονται
Ίσως στα αυτιά της αλήθειας

Δύο Λύκοι

Έχω δύο λύκους στη καρδιά
που τρέφονται από μένα.
Ο ένας τρώει αχόρταγα όλες μου τις αισθήσεις
κι ο άλλος απ’ τις σκέψεις μου τις πιο βασανισμένες.
Τις νύχτες με συντροφεύουνε στα άσκοπα ξενύχτια
και ρουφάνε άπληστα μαζί μου αυτές τις ώρες.
Έτσι σαν έρθει το πρωί με βρίσκει τσακισμένο
αλλά στεγνό από αισθήματα
ταπί από ιδέες

Χάι- κου στα Ακούμια

Το κύμα σπάει
στον βράχο γιομάτο
με υποσχέσεις
***

Το φως τραβιέται
χώρες ξένες
να αναθρέψει
***

Ο αγέρας γεμίζει
τούτη την ώρα
με γλυκιά θλίψη
***


Τα μάτια σου καίνε
από τ’ αλάτι
που τά’ χει τυλίξει
***

Αύριο θά’ ναι
μια άλλη μέρα
για να χορέψεις
***

εγώ θα στέκω
πάλι εδώ
να με μαγέψεις

Ακουμιανή γυαλιά

Ζέστη
Αέρας
Μυρωδιά αλμύρας και θυμάρι
Και ο αχός της θάλασσας
Να σου μεθά το νου.

Πορτρέτο

Το φεγγάρι ασημολούζει
στον ματιών σου τις πηγές
και ο ήλιος σκαρφαλώνει
των χειλιών τις κορυφογραμμές.

Δευτέρα, 10 Νοεμβρίου 2008

Με Λίγα Λόγια β΄

Πέρασε δίχως αναπαμό
άλλη μια σκούρα μέρα
μες στον αχό της θάλασσας
στης μπόρας την φοβέρα.

Με Λίγα Λόγια

Το τώρα στέκει ακίνητο
το αύριο τρομάζει
κι ο χρόνος ονειρεύεται
την λάμψη του παρόντος

Μικρό Ερωτικό

Θά’ θελα να ’ρχόσουνα γεμάτη υποσχέσεις
και να μου της ψιθύριζες με φλογισμένα χείλη
γεμάτα αλάτι και μυστικά άκρως απαγορευμένα

Θα ’σκυβες
κι αυτή η κίνηση θα χάραζε στη μέρα
σημάδι ανεξίτηλο που θα την καθορίζει.

Το Άνυδρο Χώμα

Τ’ άνυδρο χώμα δεν γεννά
καμία υποψία για όσα κρύβει μέσα του
στις σκοτεινές του κρύπτες.

Κάποια στιγμή ακούγεται απ’ τις μικρές ραγάδες
ένας ψαλμός αλλόκοτος που εξυμνεί την φύση
και τότες αν είναι σούρουπο και έχεις περπατήσει
σε δρόμους κακοτράχαλους στα βάθη της ψυχής
ίσως πριν δουν τα μάτια σου να νοιώσει η καρδιά σου
μορφές μαβιές κι αλλόκοτες να περπατούν σκυφτές

Μην φοβηθείς
Μην βγάλεις μιλιά
Άσε τις να περάσουν.
Το χώμα τούτο τ’ άνυδρο γεννά παιδιά φτιασμένα
να αντέχουνε στο πέρασμα του αδηφάγου χρόνου.

Νερό Κι Αλάτι

Νερό κι αλάτι και μουσική από μια θάλασσα που αιώνια
παφλάζει
μέσα στη ζέστη του μεσημεριού στο αιώνιο καλοκαίρι.
ένα φιλί μικρού παιδιού στα χείλη τα σκασμένα
από τ’ αλάτι του νερού και τ’ άνεμου το χάδι
καθώς πέφτει το θείο φως κι ο ήλιος όλο γλυκαίνει
φαντάζει η φιγούρα σου αρχέγονη μητέρα που μόνιμα
λικνίζεται
στο ρυθμό των κυμάτων .

Προσχέδιο Ι

Είδα τ’ άστρα να σχηματίζονται.
Να σμίγουν
οι μάζες τους με κρότο.
Να φλέγονται με λάμψεις απάνθρωπης ομορφιάς
και μεγαλείου
Να λιώνουν σε πυροτεχνήματα κι ένα αέναο ποτάμι φωτός
στον χρόνο
Που δεν είχε όνομα
μήτε αρχή
ή τέλος
γιατί δεν σκέφτηκε κανείς να τον μετρήσει.

Πλανήτες να σχηματίζονται
καπνίζοντας ακόμα να καταρρέουν σε στάχτες και κομμάτια
γης
ποικιλόμορφα
Όσο και οι κόκκοι της άμμου.
Να κρυώνουν και να τυλίγονται σε αέρια πολύχρωμα
με φαντασμαγορικές όψεις .

Ήμουν εκεί.
Ήμουν παρών.
Σ’ ένα ατέρμονο εγώ που ήταν όλα.
Κι όλα ήμουνα εγώ.
Αστρόνειρο.
Καθάριο φως
και χώμα

Δευτέρα, 3 Νοεμβρίου 2008

Η Φωνή Του Παγωνιού

Η φωνή του παγωνιού είναι κραυγή οδύνης.
Σπαραγμού.
Γι’ αυτό δεν είναι ωραία.
Με τόσα μάτια ορθάνοιχτα σπαράζει σαν αντικρίζει
την πλάνη που ζούμε όλοι μας
μακριά απ’ τον ένα.

Άμα Κοιτάξεις Στον Καθρέφτη Θα Με Δεις

Θαμπό
Ωχρό
απ’ αγωνία
Ν’ αναρωτιέμαι γιατί εγώ.
Γιατί η μοναξιά μου φέρνει ανία.
Να κοιτάω το κενό
με μάτι γλαρό
και στόμα καλά κλεισμένο
να μην ξεφύγει λέξη καμιά.
Μην χάσει καμία σκέψη.
Να μεγαλώνω
Να γερνώ
Ν’ αργοπεθαίνω
Ν’ αναρωτιέμαι αν θα με δω
ποτέ ευτυχισμένο

Λόγια Για Λόγια β΄

Υπάρχουνε λόγια που γεμίζουν τον χώρο
με βόμβο κι άλλα που πλάθουν μόλις ειπωθούνε
εξαίσιους τοίχους.
Όμως εκείνα που μας ταιριάζουν μοιάζουν με βέλος
που περιμένει να βρει τον στόχο.

Λόγια Για Λόγια

Λόγια για λόγια
λέξεις για ήχους
που τόσο λαχταράω
μα η δειλία και το μίσος
μου τα στερούνε.

Κάτι Σαν Χαϊ Κου

Ο πόνος είναι φίλος
Όπως ο τρόμος
το μίσος κι η αγάπη.

**********

Έμαθα λέξεις
Τέχνες και μέρη
Και κράτησα άγνωστο
Τον εαυτό μου

**********

Τόση δειλία
Και τόσος φόβος
Δεν μου ταιριάζουν.

**********

Τόσο ξένη
Μου είναι η καρδιά μου
Που δεν την ακούω

**********

Σαν πέσει η νύχτα
μετράω το αίμα
όπως σταλάζει
πηχτό και κρύο
Από τον φόβο

**********

Θα μείνω για πάντα
Μόνος και ξένος
Στον κόσμο που φτιάχνω

**********

Θεέ μου βοήθα
Ν’ αγγίξω την καρδιά μου
Κι ας την σπάσω


**********

Θεέ μου βοήθα
ν’ αγγίξω την καρδιά μου
χωρίς να την σπάσω

**********

Το στυλό χαράζει
στο χαρτί τα λόγια
που δεν με ζορίζουν.

**********

Όταν αγγίξω
αυτό που ζητάω
ίσως τρομάξω
επειδή το έχω.

**********

Όσες αλήθειες
Κι αν γράψω αιδώ κάτω
Δεν θα με πείσουν
Ν’ αγγίξω το θείο

Διαπίστωση

Ρωτάω ευθέως
Αν ψάχνω για τρόπους να με σκοτώσω
Και στο μυαλό μου γεμίζει ο χώρος
Με σιωπή υπόπτου.

Κάτι Σαν Χαϊ Κου

Το μίσος γεμίζει
τον χώρο με ήχους
που φέρνουν σκοτάδι

****

Σε κάθε κουβέντα
κρύβεται μέσα
ένα Αχ! που μουδιάζει

****

Όσο πονάω
τόσο πεισμώνω
και το πείσμα τρομάζει

****

Όλα τριγύρω ξένα φαντάζουν
όταν τ’ αγγίξεις
με χέρια βαμμένα
στο χρώμα της γνώσεις

Σταγόνα Στη Σταγόνα

Όπως κυλάει η σιωπή
σταγόνα τη σταγόνα
όψεις αλλάζει το κενό
ήχους και σημασία