Παρασκευή, 19 Δεκεμβρίου 2008

Όταν Τελειώνει Η Μέρα

όταν τελειώνει η μέρα
η σιωπή
το μόνο αντίο που ταιριάζει

Αφήνω Τη Σκέψη Μου

Αφήνω την σκέψη μου στο μέλλον
φυλάξου μουρμουρίζεις δεν αντέχεται.
Μυριάδες δικαιολογίες για ένα ψέμα.
η αλήθεια απλά δεν παζαρεύεται.
Φουτάω την πένα μου σε μια φλέβα.
Βρώμικος σκοπός που όλο μπερδεύεται.
Η αγωνία και η μέρα δίδυμα αδέλφια
που κανείς δεν ορέγεται.
Σκύβεις κοντά χαμογελώντας
φυλάξου ψιθυρίζεις δεν αντέχεται.
Ανάβεις τσιγάρο αφηρημένα
ο καπνός με την αλμύρα ανακατεύεται.
Φυλάξου, ξεφυσάς, δεν αντέχεται.

9/02/06

Το τέλειο σχήμα
δύο γλουτών
που τελειώνουν.

******

Λίγο ακόμα θεέ μου
λίγο ακόμα
κι ίσως αύριο ξυπνήσω
αυτό που πάντα ονειρευόμουνα
Άντρας

Μια Ιστορία

Η ιστορία που θα πω δεν έχει τέλος.
Η ιστορία που θα πω κυλάει αργά
όπως η ζωή η ίδια.
Δεν ακολουθεί κανένα ρυθμό.
Δεν έχει στόχο. απλά πλάθεται καθώς κυλά
λέξη την λέξη.
Κι αν κάπου κολλήσει κάποια στιγμή
απλά αλλάζει πορεία.
Κάνει λίγο πίσω για μια ματιά
και παίρνει φόρα για να συνεχίσει.
Δεν έχει μυστήριο πολύ.
Δεν είναι τραγωδία.
Η ιστορία που προσπαθώ να πω
δεν έχει καμιά ουσία.
Καθώς κυλάει αλλάζει διαρκώς
δεν μένει ποτέ η ίδια.
Η ιστορία που θα πωείναι απλά μια ιστορία

Η Μέρα Φευγει Αργά

Η μέρα φεύγει αργά
ακούγοντας το φως να πέφτει
αργά κι αυτό
όπως η μέρα.
Χωρίς βιασύνη
Χωρίς πανικό
σχεδόν χωρίς προσπάθεια.
Απλά
Αργά.
Απαλά.
Αποτραβιέται.
Έχε γεια.

Ώς Εδώ

Ας αφήσουμε τα πράγματα να ησυχάσουνε.
Οι ήχοι μόνοι τους θα κουραστούν και θα σωπάσουν.
Αργά η πόλη θ’ αφήσει την σιωπή να την τυλίξει
σαν σάβανο τόσο στοργικό.
Μητρικό.
Ως εδώ.

Όλα Είναι Ψέμα

Όλα είναι ψέμα.
Η αλήθεια και η μοναξιά
το θείο ζευγάρι που όλα τα αγγίζει
όλα τα γεμίζει
όλα τα πουλά.

Το κάθε χάδι
μέσα στο χρόνο
να φαντάζει ίδιο με μια κραυγή.
Μια αλυσίδα γεγονότων που δεν
έχουν ακόμα αναλυθεί.

Αδικαιολόγητα.
Χωρίς αιτία
με αφορμή μια γιορτή.
Μια ελπίδα για κάτι νέο
που δεν έχει ακόμα ειπωθεί

Κάτι Σαν Χαϊ Κου

Όλα απλά
τρεις λέξεις ξέρω μοναχά
να λέω.

Τρίτη, 16 Δεκεμβρίου 2008

Ησυχία

Ο ήχος απ’ τα αυτιά μου κοντεύει να χαθεί.
Όλα έχουν σωπάσει.
Πρέπει να προσπαθήσω αρκετά
για να τον εντοπίσω.
Μπορεί αυτό να’ ναι καλό όμως σε μένα λείπει.
Μου λείπει αυτό το βουητό «παλιού ραδιοφώνου»
που λες και είναι όλη η κραυγή της πλάσης
που δοξάζει.
Το σύμπαν
Τον δημιουργό
Τον εαυτό της

Για Μια Στιγμή Μονάχα

Στο τέλος κάθε διαδρομής και μια ισημερία.
Ένα σταμάτημα θαρρείς του χρόνου που σαστίζει.
Δεν γέρνει η πλάστιγγα σε καμιά μεριά.
Πλήρης ισορροπία.
Για μια στιγμή μονάχα
για λίγο κάθε φορά.
Όπως το σάστισμα του άλτη πριν ξεκινήσει.
Όλα για λίγο σταματούν.
Ισορροπούν.

Βαθύ Μπλε Χρώμα


Τα μάτια της μοναξιάς έχουν βαθύ μπλε χρώμα.
Αφήνω πίσω λέξεις σε σκέψεις φίλων.
Όχι γιατί δεν μου αρκούν
αλλά γιατί περισσεύουν.
Βαραίνουν στη πληθώρα τους
μιας και δεν σκορπιούνται.
Δεν απλώνουν.
Δεν μοιράζονται.
Μοναχά βουίζουν
σα μύγες γύρω από τα μάτια μου
μου υπενθυμίζουν
πως τα μάτια της μοναξιάς
έχουν βαθύ μπλε χρώμα.

Ένα Κάποιο Βράδυ

Στον κύριο Ρεμπώ
Ένα βράδυ.
Ένα κάποιο απρόσωπο βράδυ.
Ένα κάποιο απρόσωπο και κρύο βράδυ
έβαλα την ζωή στα γόνατά μου
και την γεύτηκα..
Έβαλα την ζωή
-την δικιά μου ζωή-
στα γόνατα
-στα δικά μου τα γόνατα-
και την δοκίμασα.
Την γεύτηκα
και την βρήκα. . . .
όχι πικρή.
όχι καθόλου πικρή
την βρήκα μάλλον
. . . . . άνοστη.

Το Δάκρυ

Το δάκρυ
σπάει των άνθρωπο
πιο γρήγορα απ’ τον χρόνο

Το Γέλιο

Το γέλιο.
Το αχόρταγο κι οδυνηρό σου γέλιο.
Το γέλιο.
Το ολοκόκκινο και σουμερό σου γέλιο.
Το γέλιο αυτό
που σπάνια χαλάς
κι απλόχερα χαρίζεις.
Το γέλιο που ποτέ
δεν έπαψες να ελπίζεις.
Το γέλιο αυτό που κι θεός
τρόμαξε σαν πρωτόδε.

Το γέλιο.
Το γέλιο που σαν χείμαρρος
οδεύει προς το τέλος.
Το γέλιο.
Η αρχή του παντός.
Το γέλιο.
Όλων το τέλος.

Κάτι Σαν Χαϊ Κου

Η σταγόνα χάνεται
όταν βρεθεί στη λίμνη

Κάτι Σαν Χαϊ Κου

Ο πόλεμος είναι η αναλαμπή
μιας συνήθως πικρής αλήθειας.

Κάτι Σαν Χαϊ Κου

Η οργή είναι η ανάμνηση
μιας συνήθως πικρής αλήθειας.

Κάτι Σαν Χαϊ Κου

αν η ζωή είναι καημός
ο θάνατος είναι παγίδα

Είναι η σιωπή

Είναι η σιωπή πού’ χουμε μέσα μας και δε μπορούμε να περάσουμε στους άλλους. Είναι η παύση του Ψαρόνικου στον «Αντρειωμένο» λίγο πριν αγγίξει με το νύχι τη χορδή. Λίγο προχού χτυπήσει τη ψυχή με το δοξάρι κι ο αντρειωμένος ξαστοχήσει τρεις φορές. Είναι η βραχνάδα στου αδελφού του την φωνή –εκεί στη βάση του φάρυγγα είναι κρυμμένη- καθώς τραγουδάει τον «Ρωτόκρυτο» σκυφτός και τσαφουνάει τη καρδιά με το δικό του δοξάρι.

Είναι η σιωπή της θάλασσας ο αχός, καθώς σπάει στα βράχια στην Ακουμιανή γυαλιά. Το μεσημέρι. Μόλις ο ήλιος καβατζάρει το βουνό. Προχού αρχίσει το χώμα να πυρώνει. Είναι η βροχή στη τέντα της σκηνής. Ο ήχος της αστραπής που ποτέ δεν φτάνει. Είναι το φως που γλιστράει ερωτικό ανάμεσα στα φυλλώματα και τα βράχια της χαράδρας και το νερό που αναβλύζει κρύο και γλυκό εκεί που σκάει το κύμα και το σκεπάζει.

Είναι η σιωπή ο κινέζος φοιτητής της Τιεν Α Μεν. Όρθιος. Κάθετος μπροστά στο τανκ που πλησιάζει. Είναι η υψωμένη γροθιά στο γαλανό ουρανό ενός κόκκινου Μάη. Ο καπνός των λάστιχων και των χημικών που γκριζάρει ένα πολύχρωμο Νοέμβρη. Είναι ο Τσε που χαμογελάει νεκρός κι ο αντάρτης που ξοφλάει τα ονείρατά του.

Είναι η σιωπή εσύ που ανασαίνεις δίπλα μου βαριά και είναι εγώ που κρυφοκοιτώ το κορμί σου να σπαρταράει. Είναι τα λόγια τα μικρά. Τα μυστικά. Αυτά που δεν ειπώθηκαν μα καρτερούνε. Που γίνονται μέσα μας βουνά. Απροσπέλαστα σιγά σιγά και οι κορφές τους μας τρυπούνε. Είναι τα βλέμματα τα παιδικά. Τα χάδια τα εφηβικά. Οι αναστεναγμοί των ηλικιωμένων.

Η σιωπή μας είναι αυτά. Αλλάζει η πουτάνα πρόσωπα συχνά. Γι’ αυτό την φοβόμαστε μα και την αγαπούμε.

Γαϊδουροκαλόκαιρο

Το φως λούζει
τα πάντα δυνατό
ο αέρας ατάραχος
γερνάει.
Τα πάντα γύρω
σκεπάζει η σκόνη

Εφιάλτης

Χτες βράδυ
μέσα στη σιωπή
άκουσα την ανάσα μου βραχνή
βαθιά
και ήσυχη
σα να ζούσα.

Κάτι Σαν Χαϊ Κου

Όλα είναι ξένα
όλα λειψά
σαν είσαι μόνος.

*******

Βλέπω το φως
να φεύγει αργά
κι ο κόσμος γύρω
φαντάζει οικείος.

Κάτι Σαν Χαϊ Κου

Ο χρόνος
βασανιστικά κυλά
αν τον μετράς με ώρες

**********

Το ν’ αγγίξεις τον ουρανό
δεν είναι ανέφικτο
είναι αδιακρισία.

**********

Ο ήχος της σιωπής
μοιάζει συχνά
με τον δικό μας ήχο

**********

Ο χτύπος της καρδιάς
ο δεύτερος
μετρά την φαντασία.

**********

Τρεις λέξεις.
Τρεις απόπειρες.
Τρεις θείες ονομασίες.
Αγάπη, ζωή και θάνατος.

**********

Μετρώ τον χρόνο
με στιγμές
που ξέχασα να ζήσω

**********

Μετρώ τον χρόνο
με στιγμές
που μπόρεσα ν’ αγαπήσω.

**********
Έρωτας είναι η στιγμές
που βιώνουμε
το ψέμα.

**********

Η ζωή είναι’ έρωτας
κι ο θάνατος
αγάπη

Συννεφόκαμα

Άλλη μια ώρα
Άλλη μια στιγμή με ταραγμένους ήχους.
Κεντημένη στα κύματα
στολισμένη σταγόνες .
Ο ήλιος του μεσημεριού θαμποφεγγίζει.
Καλοκαίρι.
Συννεφόκαμα.
Λίγο πριν βουτήξω στο λάκκο της ανάμνησης
στη θύμηση των χειλιών σου.

Ας Ευχηθούμε

Όσο βαστάει ακόμα η σιωπή ας ευχηθούμε.
Ας σηκώσουμε τα βλέμματα ψηλά
και με τα μάτια μας κλειστά ας ευχηθούμε
να’ ναι πάντα τ’ άστρα φωτεινά.
Πολλά
Να γαλατίζει ολούθε ο ουρανός απάνωθέ μας.
Η θάλασσα να γοά τόσο κοντά
τόσο ζεστά σαν ερωμένη
σου φιλί αχόρταγο σε οργασμό.
Ας είναι το μέρος τούτο φωτεινό
ειρηνικό
κι ευτυχισμένο

Προσευχή

Βλέπω τους γονείς μου και τους γονείς των γονιών μου .
Να! Βλέπω τους προγόνους μου και τους απόγονούς τους.
Να! Βλέπω τους παππούδες μου και όλο τον λαό μου
να με καλεί.
Με προστάζει να πάρω την θέση μου ανάμεσο τους.
Να σταθώ στην ατέλειωτη γραμμή που τρέχει στο χρόνο
Να σταθώ ορθός σ’ αυτή τη μάχη.
Μπροστά στο φόβο να σταθώ στητός.
Με το κεφάλι ίσιο.
Τα μάτια στο ύψος των ματιών.
Τα γόνατα αλύγιστα, την καρδιά γεμάτη
αγάπη
κι ένα τραγούδι στο ύψος των χειλιών.
Σαν έρθει ο εχθρός να τον καλωσορίσω.
Είναι τιμή μου μαζί του να μετρηθώ.
Κι ο θάνατος σαν έρθει να μη λιγοψυχήσω.
Να τον δεχτώ σα φίλο και σαν αδελφό.
Με το τραγούδι της ζωής να τον καλωσορίσω.
Με μια ευχή να τον υποδεχτώ.
Μόνο έτσι θα μπορώ σαν ίσος
μαζί τους στη Βαχγάλα να σταθώ.

10/05

Σιωπή
Παύση
Υπόκλιση
Το τέλος και το τώρα.

Κάτι Σαν Χαϊ Κου

Η κούραση στα μάτια μου
σταγόνες στο χορτάρι.

***

Το σήμερα στο αύριο
θολά
σιγά
αδειάζει.

Τρίτη, 9 Δεκεμβρίου 2008

Κάτι Σαν Χαϊ Κου

Το αύριο το τώρα
Εγκωμιάζει.

***

Τα μάτια κλείνουν
Τα χείλια ανοίγουν
Ο καιρός βροχερός

Αδελφός Θανάτου

Διστακτικά αργά
Καθώς η νύχτα φεύγει
- τ’ όνειρο ακόμα αργεί-
Η κούραση
αυτή η νωθρή και σκεβρωμένη φίλη
με τα αργά της βήματα τυλίγει το κορμί
και το βυθίζει
σ’ ένα ταξίδι που ελπίζει
πως δεν θα’ χει επιστροφή.

Καθώς μετράς το χρόνο που κυλάει
μέσα στους χτύπους ασυγχρόνιστων καρδιών
αφήνεις το μυαλό να τραγουδήσει
τον στίχο πού’ δες χαραγμένο
πριν από καιρό.

«Ύπνος
αδελφός θανάτου.
Θάνατος
Εραστής της ζωής»

Κάτι Σαν Χαϊ Κου

Η κούραση στα μάτια μου
σταγόνες στο χορτάρι.

***

Το σήμερα στο αύριο
θολά
σιγά
αδειάζει.

Φταίει Ο Καιρός. Φταίει Το Καλοκαίρι

ΦΤΑΙΕΙ Ο ΚΑΙΡΟΣ. ΦΤΑΙΕΙ ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ

…κι αν το κορμί μου στέκει αστείο και σε ζητάει
δεν φταίω εγώ
δεν είμαι εγώ αυτή που σου μιλάει
Φταίει ο ήλιος
που σου χαϊδεύει τα μαλλιά
και ξεροψήνει
της ψυχής μου τις ολόφρεσκες πληγές.

Έλα
αστειευόμουνα λιγάκι
Ένα αστείο ήτανε κάπως ψυχρό
όπως το βλέμμα σου προχτές το βράδυ
όπως τα χείλη σου τα τελευταίο καιρό
Στάσου που πας
δεν είμαι ’γω αυτή που ξεμακραίνει
Εγώ μένω πίσω
Εγώ λέω σ’ αγαπώ…
Κι αν σ’ αγαπώ πάντα κάτι περισσεύει.
Το έργο στο τέλος πάντα φαίνεται λειψό.
Δεν τα μετρώ
μα ποτέ κάτι δεν περισσεύει
ποια είναι λοιπόν οι αγάπη που δεν έχει χωρισμό.

Γείρε εσύ
θα μαζέψω εγώ ό,τι απομένει.
Θα συμμαζέψω και μετά θα κοιμηθώ.

Δεν θα χαθώ
όπως ο ήλιος πάντα ανατέλλει
μες στο κορμί μιας γουστέρας θ’ αναδυθώ.

Έρχομαι.

Έρχομαι.
Από την άλλη άκρη του δρόμου έρχομαι
Στολισμένος.
Μόνο με τα όνειρά μου
έρχομαι
και με λίγα ερωτόλογα που κάποτε ψιθύρισα
μα δεν τα εννοούσα.

Έρχομαι.
Με ιλιγγιώδης ταχύτητα φτάνω
Στα όριά του το σώμα μου.
Στα κόκκινα η ψυχή μου.
Επιμηκύνεται επώδυνα
λίγο προτού να σπάσει.

Έρχομαι.
Μ’ ακούτε
Έρχομαι.
Κραυγάζω καθώς πλαγιάζω στις στροφές
με το γκάζι στο τέρμα.
Έρχομαι.

Στις καινές παράτες σας έρχομαι.
Τους κενούς λόγους σας τσαλαπατάω.
Έρχομαι.

Με το κεφάλι ριγμένο πίσω έρχομαι.
Τα μάτια ξερά απ’ την ταχύτητα
το στόμα πικρό απ’ την βιασύνη.
Έρχομαι.
Φτάνω.
Και λίγο πριν το τέλος
όπως πάντα εκτροχιάζομαι.
Χάνω τον έλεγχο καθώς κραυγάζω. . . .

Φτάνω.

Κάτι Σαν Χαϊ Κου

Όλα όσα είδα κι άκουσα
θρόισμα πεσμένων φύλων

Κάτι Σαν Χαϊ Κου

Η νυχτερινή παγωνιά
έχει την έλλειψη σου

*****

Βρέχει.
Η σταγόνες απόηχος
που φέρει τ’ όνομά σου

*****

Μικρές στιγμές η μοναξιά
που σταματάει ο χρόνος.

Συμβουλές Σ'Ένα Μαθητευόμενο Μάγο δ΄

Αν η ζωή σου ξεγλίστρα
με γρήγορες κινήσεις
δεν φταίει η ανία
μήτε η μοναξιά.
Φταις εσύ που δεν τολμάς
να την κρατήσεις.

Μικρός Συχνά Σκεφτόμουνα

Κάτω από μυρωμένα πέταλα
ο θάνατος κοιμάται.

Μικρός συχνά σκεφτόμουνα
πως όταν γίνω άνδρας
τον θάνατο θα τον καλώ
σαν αδελφό και φίλο.

Πρόποση

Ας υψώσουμε τα χέρια μας ψηλά
κι ας ευχηθούμε
καλή αντάμωση ξανά.
Καλώς να ειδωθούμε.
Με το καλό σε χρόνια και καιρούς
ας ξανασυναντηθούμε.
Και να ‘χομε πολλά να πούμε.
Να διηγηθούμε
ιστορίες ατέλειωτες
ανέκδοτα και λόγια της ντροπής.
Ας έχουμε μεγάλη ζωή
κι ας κάνουμε καιρό να ειδωθούμε.
Ας έχουμε έντονη ζωή.
Γεμάτη ας είναι πόνο.
Αν δεν μπορούμε να νοιώσουμε χαρά
ας νοιώσουμε έστω νόστο.

Πλάνη

Όταν σε πρωτογνώρισα
γελαστικά κι αφέθηκα
για μια στιγμή στη πλάνη
πως ο δικός μας έρωτας
δεν θα ‘χει μοναξιά.

Μα τώρα ξέρω καλύτερα
πως ο έρωτας είν’ το ψέμα
που λέει πως μαζί δύο άνθρωποι
νικούν την μοναξιά.

Μονάχα Τα Κύματα

Μονάχα τα κύματα γνωρίζουνε
τα μυστικά της άμμου
έτσι όπως την αγγίζουνε
με τ’ ακροδάχτυλά τους
άλλοτε απαλά, ψιθυριστά σχεδόν
να στάζουν τρυφεράδα
κι άλλοτε γεμάτα απ’ το θυμό
που τους γεννά το πάθος.

Θ'ανθίσει

Κι αν φέρει άσους η ζαριά
κι είναι τα λάθη περίσσια
ο έρωτας ο δυνατός ξέρει να επιβιώνει.
Ότι κι αν σου πουν πολλοί
για τον έρωτα στην Αθήνα
αν έχει ρίζα δυνατή και πρόσφορη καρδιά
για ν’ αντρειέψει
Θ’ ανθίσει..
Θ’ ανεβεί ψηλά και θα σου δώσει άνθια.
Ο έρωτας ο δυνατός παντού πετάει φύλλα.

Κάτι Σαν Χαϊ Κου

Αν είναι ήττα η ζωή
δίνεις λάθος αγώνα