Τρίτη, 16 Δεκεμβρίου 2008

Είναι η σιωπή

Είναι η σιωπή πού’ χουμε μέσα μας και δε μπορούμε να περάσουμε στους άλλους. Είναι η παύση του Ψαρόνικου στον «Αντρειωμένο» λίγο πριν αγγίξει με το νύχι τη χορδή. Λίγο προχού χτυπήσει τη ψυχή με το δοξάρι κι ο αντρειωμένος ξαστοχήσει τρεις φορές. Είναι η βραχνάδα στου αδελφού του την φωνή –εκεί στη βάση του φάρυγγα είναι κρυμμένη- καθώς τραγουδάει τον «Ρωτόκρυτο» σκυφτός και τσαφουνάει τη καρδιά με το δικό του δοξάρι.

Είναι η σιωπή της θάλασσας ο αχός, καθώς σπάει στα βράχια στην Ακουμιανή γυαλιά. Το μεσημέρι. Μόλις ο ήλιος καβατζάρει το βουνό. Προχού αρχίσει το χώμα να πυρώνει. Είναι η βροχή στη τέντα της σκηνής. Ο ήχος της αστραπής που ποτέ δεν φτάνει. Είναι το φως που γλιστράει ερωτικό ανάμεσα στα φυλλώματα και τα βράχια της χαράδρας και το νερό που αναβλύζει κρύο και γλυκό εκεί που σκάει το κύμα και το σκεπάζει.

Είναι η σιωπή ο κινέζος φοιτητής της Τιεν Α Μεν. Όρθιος. Κάθετος μπροστά στο τανκ που πλησιάζει. Είναι η υψωμένη γροθιά στο γαλανό ουρανό ενός κόκκινου Μάη. Ο καπνός των λάστιχων και των χημικών που γκριζάρει ένα πολύχρωμο Νοέμβρη. Είναι ο Τσε που χαμογελάει νεκρός κι ο αντάρτης που ξοφλάει τα ονείρατά του.

Είναι η σιωπή εσύ που ανασαίνεις δίπλα μου βαριά και είναι εγώ που κρυφοκοιτώ το κορμί σου να σπαρταράει. Είναι τα λόγια τα μικρά. Τα μυστικά. Αυτά που δεν ειπώθηκαν μα καρτερούνε. Που γίνονται μέσα μας βουνά. Απροσπέλαστα σιγά σιγά και οι κορφές τους μας τρυπούνε. Είναι τα βλέμματα τα παιδικά. Τα χάδια τα εφηβικά. Οι αναστεναγμοί των ηλικιωμένων.

Η σιωπή μας είναι αυτά. Αλλάζει η πουτάνα πρόσωπα συχνά. Γι’ αυτό την φοβόμαστε μα και την αγαπούμε.

Δεν υπάρχουν σχόλια: