Τρίτη, 9 Δεκεμβρίου 2008

Φταίει Ο Καιρός. Φταίει Το Καλοκαίρι

ΦΤΑΙΕΙ Ο ΚΑΙΡΟΣ. ΦΤΑΙΕΙ ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ

…κι αν το κορμί μου στέκει αστείο και σε ζητάει
δεν φταίω εγώ
δεν είμαι εγώ αυτή που σου μιλάει
Φταίει ο ήλιος
που σου χαϊδεύει τα μαλλιά
και ξεροψήνει
της ψυχής μου τις ολόφρεσκες πληγές.

Έλα
αστειευόμουνα λιγάκι
Ένα αστείο ήτανε κάπως ψυχρό
όπως το βλέμμα σου προχτές το βράδυ
όπως τα χείλη σου τα τελευταίο καιρό
Στάσου που πας
δεν είμαι ’γω αυτή που ξεμακραίνει
Εγώ μένω πίσω
Εγώ λέω σ’ αγαπώ…
Κι αν σ’ αγαπώ πάντα κάτι περισσεύει.
Το έργο στο τέλος πάντα φαίνεται λειψό.
Δεν τα μετρώ
μα ποτέ κάτι δεν περισσεύει
ποια είναι λοιπόν οι αγάπη που δεν έχει χωρισμό.

Γείρε εσύ
θα μαζέψω εγώ ό,τι απομένει.
Θα συμμαζέψω και μετά θα κοιμηθώ.

Δεν θα χαθώ
όπως ο ήλιος πάντα ανατέλλει
μες στο κορμί μιας γουστέρας θ’ αναδυθώ.

Δεν υπάρχουν σχόλια: