Τετάρτη, 28 Ιανουαρίου 2009

Ανάμνηση παιδική

Δέκα βήματα.
Δέκα μόνο βήματα μακριά κι όμως φάνταζε άλλος κόσμος.
Απέναντι.
Η άλλη πλευρά. Από μικρός την κοίταζα με δέος. Δεν είχε τίποτα το διαφορετικό μα και μόνο το γεγονός ότι ήτανε ένα δρόμο μακριά της έδινε μια επικίνδυνη γοητεία. Το ότι ήτανε απέναντι την έκανε ξένη.
Άγνωστη γι’ αυτό μαγική. Σχεδόν τρομαχτική. Γι’ αυτό μου πήρε δέκα χρόνια – και κάτι ψηλά- να την διασχίσω.
Δέκα χρόνια να διασχίσω την διάβαση –προσεχτικά- να πατήσω απέναντι –δισταχτικά- και να την φιλήσω.

Δεν υπάρχουν σχόλια: