Τετάρτη, 28 Ιανουαρίου 2009

Ζιγκ Ζαγκ

Ο Θόρυβος του σύμπαντος
που στέκεται στο βάθος.
Οι μέρες άδεια ποτήρια
ανέγγιχτα
σε ράφια που σκονίζουν.
Θά ‘ρθω .

Θα αφήσω χρόνο να ξεχαστεί
και θα ξανάρθω.
Όχι σαν άνοιξη
μήτε σαν άλλη εποχή
σαν καταιγίδα ξαφνική
θα ξανά έρθω.

Γεμάτος οργή .
Όχι
Όχι οργή
Γεμάτος ορμή
θα επιστρέψω
να αγγίξω το χώμα το πατρικό
Την ουράνια μητρική μου μήτρα.

Γυμνό το σώμα από καημό.
Γυμνή η ψυχή από πίκρα.
Θα τη ντύσω με τον καιρό
στο χρώμα το λευκό
του πένθους
για την χαμένη αθωότητα
που έφυγε νωρίς.
Δεκαοχτώ χρονών κι είχε είδη γεράσει.

Θα μ’ αγγίξει
και
αυτή δεν θα χαθεί στης θλίψης μου την γκρίνια.

Στο ’πα ξανά
εγώ δεν έχω τίποτα με την ζωή
αυτή τά ‘χει με μένα.
Για μια κουβέντα που της είπα
πιο παλιά
στα χρόνια μου τα παιδικά
τα ξεχασμένα.


Κι από τότε με κρατάει μακριά
μα όσο περνάει ο καιρός σε πλησιάζω
και αύριο θα ‘μαι πιο κοντά
στην μέρα που θα ξανάρθω.

2 σχόλια:

kanenas είπε...

Πρόσεξε καλά γιατί σε παρακολουθώ.
Γράφεις πολλά και καλά και θα σε διαγράψω.

kanenas είπε...

Πρόσεξε καλά γιατί σε παρακολουθώ.
Γράφεις πολλά και καλά και θα σε διαγράψω.