Τετάρτη, 11 Φεβρουαρίου 2009

ΙΝΑΝΑ


Η Ινάνα η αιώνια ερωμένη δεν τάιζε γάλα τα παιδιά της. Δεν τα θήλαζε. Τους χυμούς της τα πότιζε. Κι όταν αυτά μεγάλωναν κι έβγαζαν δόντια έστελνε τις μέλισσες –πιστές της υπηρέτριες- να τρυγήσουν .

Μέχρι τις άκριες αυτής της γης επήγαιναν. Όλο τον κόσμο γυρνούσαν. Όπου έβρισκαν γυναίκα ανάμεσα στα σκέλια της έμπαιναν. Τους χυμούς της εμάζωναν. Μέλι μ’ αυτούς έφτιαχναν και γυρνούσαν.

Παρθένες. Γραίες. Παντρεμένες, ανύπαντρες όλες τις βόλευαν. Όλες τις τρυγούσαν και με το μέλι που έφτιαχναν τάιζαν της Ινάνας τα μπάσταρδα.

Να μεγαλώσουν. Να ενηλικιωθούν. Άνδρες να γίνουν, γλυκομίλητοι. Γυναικάδες. Ξελογιαστές. Αδιάντροποι και υπέροχοι εραστές . Όλοι τους. Μηδενός εξαιρουμένου.

Γυρνούσαν τον κόσμο και έσπερναν μπάσταρδα που έστελναν στην Ινάνα να τα μεγαλώσει . Έτσι ο κύκλος εσυνέχιζε. Διαιωνίζονταν στο πέρασμα του χρόνου.

Μα τώρα όλα αυτά πέρασαν. Η Ινάνα γέρασε. Στέρεψε το κορμί της. Οι χυμοί της έπαψαν. Τα παιδιά της από την πείνα πέθαναν. Οι υπηρέτριες της φτιάχνουν μόνο μέλι. Ο κόσμος απ’ ούλους αυτούς ησύχασε. Μπορεί, μαθές, ήσυχος να κοιμάται.

Μόνο των γυναικών το βλέμμα εσκοτείνιασε. Μια θλίψη στα μάτια τους φωλιάζει. Κι όταν δουν καμία μέλισσα, οι γυναίκες, οι πραγματικές γυναίκες, με νοσταλγία αναστενάζουν

Δεν υπάρχουν σχόλια: