Τρίτη, 24 Μαρτίου 2009

Ο Θόρυβος Ο δικός Μου

Η τελευταία ανάσα σκάλωσε ανάμεσα στα χείλη.
Ανάμεσα στα δόντια κρύφτηκε το φονικό.
Κι ο ήχος
Ο εκκωφαντικός μιας ζωή που έφτασε
στο τέλος απ’ την αρχή σ’ ένα βήμα
σπανίζει ακόμα και δεν λέει να ειπωθεί.

Και τι να πει;
Τι να θυμηθεί και τι να απαγγείλει;

Είναι αργά.
Τα πάντα έχουν ειπωθεί εδώ κι αιώνες.
Ο θόρυβος είναι άλλωστε πολύς και η νύχτα λίγη.

Κλείνω τα μάτια, σβήνεις το φως, κλείνει τα χείλη
σε μια στερνή
χαιρετισμού θαρρείς πνοή
που όλο σκαλώνει.