Τετάρτη, 8 Απριλίου 2009

Η Θλίψη Σαν Μπλε Δωμάτιο

Η Θλίψη είναι η στιγμή

σ’ ένα μπλε δωμάτιο.

Ξαφνική

σχεδόν αστραπιαία.

Σαν σαλαμάνδρα με αστείο βάδισμα

ανεβαίνει σιγά- σιγά στο στήθος.

Αγγίζει δισταχτικά το δέρμα σου και το τσιτώνει.

Τρίζει στο διάβα της σαν χαρτί

έτοιμο να σκιστεί.

Να χωριστεί στα δύο.

Πολύχρωμη.

Θρονιάζεται στη βάση του λαιμού σου.

Στέκει ακίνητη.

Μόνο η γλώσσα δείχνει λίγη κίνηση.

Σχεδόν αστραπιαία.

Νευρικά.

Ανόρεχτα

σε γεύεται.

Σ’ αγγίζει.

Σιωπή

Οι στιγμές

αγνές και μόνες

μας καλούνε.

Σιωπή

Προσευχή

Μεγάλε πατέρα

του κανενός.

Αρχέγονε μύστη

του ενός.

Θεία οργή

καινή φωνή

που μας προστάζεις.

Έχεις πάψει πια να προκαλείς.

Δεν ικετεύεις πλέον

φωνάζεις

ουρλιάζεις

Προσοχή.

Τα μάτια σφαλιστά

να βλέπουν το ένα.

Τα χέρια ανοιχτά

να χωρά η πλάση.

Το σώμα ήρεμο.

Τόξου χορδή που έχει αφήσει

έχει εκτονώσει την ορμή

που μέσα του κρύβει.

Το βέλος υψώθηκε.

Το τόξο τεντώθηκε.

Η χορδή έχει ηρεμήσει.

Ο αγέρας γύρω

έχει τώρα ηλεκτριστεί.

Το μήνυμα ερίφθεί.

Αναμονή. . .

Σταγόνες

Όλα όσα είδα

όλα όσα θα δω

σταγόνες φωτός

σε σκοτεινή μέρα

Πέμπτη, 2 Απριλίου 2009

Λίγο Πριν Έρθει Η Αυγή

Λίγο πριν σβήσει ο χρόνος.
Λίγο πριν έρθει η αυγή
θα με προδώσεις.
Θα σε προδώσω.
Θα σ’ αρνηθώ.
Θα σε ξανά ερωτευτώ.

Λίγο πριν σβήσεις.
Λίγο πριν αγγίξεις την στιγμή
θα σ’ αρνηθώ.
Θα μ’ αρνηθείς.
Θα προδοθώ.
Θα προδοθείς.
Θα σε ξαναβρώ.
Θα μ’ ερωτευτείς.

Η Σιωπή Θα Ξανά'ρθει

Ο ήχος της γάτας στο σκοτάδι.
Η ανάσα σου αργή
σχεδόν οδυνηρή.
Η πόλη έξω ξεψυχάει.
Ο χρόνος άλλαξε.
Η σιωπή θα ξανάρθει.

Κάθε Τέλος Και Μια Αρχή

Κάθε τέλος και μια καινούργια αρχή.
Έτσι έχουν πει.
Έτσι μού ’χουν πει.
Έτσι μού ‘χουν δείξει. . . .

Κι όμως εγώ
στο τέλος κάθε στιγμής
θρηνώ για έναν χαμό
για ένα φίλο κοντινό που δεν θα ξαναέρθει.

Κι ο θρήνος αυτός
ο καθημερινός
ο τόσο γνωστός και σίγουρος όσο και η ανάσα.
Αντί να γίνει συνήθεια και τρόπος ζωής
γίνεται δώρο.
Γίνεται σπονδή.
Γίνεται ευχή στα άστρα.

Ο Χρόνος

Ο χρόνος αργά σταλάζει.
Πολύ πυκνός για να κυλά
πολύ γέρος για να τρέχει.
Σταλάζει αργά λοιπόν
και κάθεται στη λήθη.

Νύχτα

Νύχτα που έρχεται σιγά
κι αθόρυβα σα χάδι.
Νύχτα που απ’ όσα μού ‘δωσε
απόμεινε μόνο η ζάλη
κι ο ψίθυρος πνιχτός
μέσα στα χείλη
φυλακισμένος.