Σάββατο, 31 Οκτωβρίου 2009

Παραλία Επιταλίου


Κι όμως εδώ δεν κατοικεί κανεις.
Κανένας ήχος δεν ταράζει την σιωπή
αυτή την ώρα.
Μόνον ο χτύπος της καρδιάς μας
καθώς πονά
με κάθε κύμα που χτυπά
απαλά την άμμο.


Κι αυτά τα μάτια
τα υγρά
τα τόσο οικία
μικρά σημάδια σε μια ανάμνηση
που ποτέ δεν σβήνει.

Μια Κάποια Εικόνα II

Θάλασσα είσαι κι όνειρο.
Μαβιά αυγή μ’ ένα χαμόγελο να τη διαπερνά.
Ο αχνοκόκκινος ορίζοντας στο βάθος καθορίζει
των χειλιών σου τα βουνά.

Έρωτας είσαι που τα βράδια αγγίζω.
όσο κι αν αυτό το άγγιγμα πονά.
Δρόμος απάτητος σε τόπο άστατο
με την καρδιά μονάχα συντροφιά.

Σελίδα είσαι ολόλευκη μιας ιστορίας
που μιλά για όλα αυτά.

Μια Κάποια Εικόνα I


Τραχιά ματιά όταν θυμώνει
Σκληραίνει σαν σίδερο η φωνή
Και το κορμί κάπως κυρτώνει
Στιλέτο που ετοιμάζεται να απελευθερωθεί.