Κυριακή, 8 Νοεμβρίου 2009

Φάτα Μοργκάνα

Λίγο πριν φέξει ο ουρανός κι αποχτήσει
αυτό το μπλε βαθύ του κοβαλτίου
και τα γατιά αρχίσουν το τραγούδι
για το χαμένο έρωτα του μεσονυχτίου
τότε και μόνο τότε η ψυχή αγγίζει
αυτό που χρόνια αναζητεί.

Από τα βάθη της θύμησης ανασύρει
το σώμα, τη μορφή και την ψυχή
αυτής που οι ναυτικοί εδώ και χρόνια
λατρεύουν σαν θεά και σαν πληγή.

Την αδηφάγα των ψυχών.
Την αιώνια τσιγγάνα.
Την δόλια και άσπιλη
Φάτα Μοργκάνα

Δεν υπάρχουν σχόλια: