Δευτέρα, 8 Φεβρουαρίου 2010

Χριστουγενιάτικος Εφιάλτης

Στοιχειό

Κορμί
που ερωτικά λικνίζεται
κάτω απ' αντρίκιο ρούχο.

Σκιά
που έντονα σχηματίζεται
σε απάνθρωπα άδειο τοίχο.

Μαλλιά
που ατίθασα κυμματίζουνε
σε μυρωμένο αγέρα.

Μάτια
που προκλητικά κυτάζουνε
σπαθίζουνε την μέρα.

Στήθη στητά
όμοια κυράς ακρόπλωρου
προκαλούν τον χρόνο.

Πρόσωπο αρυτίδωτο
μητέρας θεάς απλησίαστο
χαράζεται από αιώνιο πόνο.

Έωτας
πόθος
εμμονή
στοίχειωσαν το κορμί μου.

Κίνηση
σκια
ερωτική πνοή
μένουν στη θυμησή μου.

Όνειρο ανεκπλήρωτο
που θα γερνά μαζί μου.

Θαλασσογραφία

Στέκουν τα νιάτα μας φρεγάδα
ακίνητη
σε θάλασσα κλειστή
σα ζωγραφιά
ρομαντικού ζωγράφου.

Οι ερωτές μας κύματα
κι αυτά ζωγραφιστά
που αφρίζουν
ψεύτικα
στων βράχων την άκρη.

Οι ποιητές
πουλιά μου μοιάζουνε
κι αυτά ζωγραφιστά
που ακροβατούν και φεύγουν μακριά
πέρα απ' του ορίζοντα
τα ζωγραφισμένα
άγνωστα δάση.

Μικρό Ερωτικό

Σε χρόνια κίνηση
ρηχή
ασύνδετη
σαν κρύο αγέρι σε ράχη ολόγυμνη
που ρυτιδώνει
σαν άμμο στο πέρασμα
νωθρού αγέρα.

Κάτι Σαν Χαϊ Κου

***
Ποτέ δεν δακρύζω
στα μάτια μου κρύβω
τα μυστικά μου.

Προσωπογραφία

Η ζωή μου μια μπεκρού
με πρόσωπο κατεστραμένο
με μεγαλείο βασιλικό
στο ποτό πνιγμένο.

Με στομάχι διάτρητο
βλέμα αδειανό
τα μικρρό χείλη της
σκασμένα απ' το ποτό
και το ξενύχτι.

Τη μοναξιά μου
-σπαθί γυμνό-
σαράντα χειμώνες τώρα
ακονίζει

Με τα χαρακωμένα χέρια της
πάνω απ' το κεφάλι της
αργά
πολύ αργά
γυρίζει.

Γυρίζει.

Θεσσαλονίκη 03/02/10



Μαχαίρι η θύμησή σου
που ματώνει
μα η αυγή ροδίζει στον ορίζοντα

***
Νέα ανατολή
σεβάσου τη θαμπή
ανάμνηση της νιότης μου.

θεσσαλονίκη 02/02/10




Αυτοπροσωπογραφία. Σε Χακί.

Όνειρο ;

Μέσα στις φλόγες θα αφεθώ
και θα ουρλιάξω
καθώς ο αέρας θα γίνεται καυτός
και δεν θα έχω χώρο πια
για ν’ ανασάνω.

Θα μετανιώσω
μα θα ‘ναι πια αργά
για να σωπάσω.

Έτσι θα συνεχίσω
να κραυγάζω εσαεί

Φωτιά!

Νύχτα

Κάποτε η νύχτα έκλεινε
θάματα
μελωδίες
και κάποιες φορές μυστήριο
τώρα μόνο σκοτάδι
και κάπου κάπου μια φωνή
που ψάχνει για μία άλλη