Σάββατο, 6 Μαρτίου 2010

Εμένα Οι Φίλοι Μου Έχουν

Εμένα οι φίλοι μου έχουν
Μουσούδα υγρή και μάτια σκληρά που λάμπουνε
σα πέσει το σκοτάδι κι αγγίξουν
το κρύο φως της σελήνης.

Δόντια γυμνά έχουν οι φίλοι μου
που τρίζουνε κάθε βράδυ στον ύπνο τους
μιας όταν είναι ξύπνιοι πρέπει να κρύβονται.
Να κρύβονται από σας που δεν ανέχεστε
την οσμή της απόγνωσης
που κρύβουν στα ρούχα τους και τους προδίδει.

Εμένα οι φίλοι μου είναι λιγοστοί
Όσοι απόμειναν
Όσοι γλίτωσαν
Όσοι ξέφυγαν απ´ το κυνήγι.
Σε μια παλάμη μετριούνται οι φίλοι μου.
Σε μια παλάμη σφιγμένη σα γροθιά.
Μα κατεβαίνουνε τα βράδια στη πόλη ουρλιάζοντας
Γρυλίζοντας
Φτύνοντας κομμάτια παραμύθια.
Που τα βρήκαν κανείς ξέρει.
Κανείς δεν νοιάζεται.
Τα ‘κλεψαν από τα μαύρα πουλιά.
Τους τα ‘δωσε η καλή γριά.
Ποιός δίνει σημασία.
Το μόνο που μετράει είναι πως
τα χρειάζονται
τα έχουν ανάγκη
τα χρειάζονται τα παραμύθια οι φίλοι μου
μιας και δεν κάνουν όνειρα.
Τους τα κλέψατε
Τους τα στερήσατε κι αυτά
όπως όλα τα άλλα.

Μόνοι.
Ολομόναχοι είναι οι φίλοι μου
γιατί στο κυνήγι σας
υπήρξατε ανελέητοι.
Δεν τους αφήσατε σπιθαμή
για ν´ ανασάνουν.

Δεν ονειρεύονται πια οι φίλοι μου
Μόνο εφιάλτες έχουν
Μόνο εφιάλτες και αποσπάσματα
Ρημάδια παραμύθια
Γι’ αυτό ουρλιάζουν οι φίλοι μου
Γι’ αυτό γρυλίζουν.

Εμένα οι φίλοι μου είναι πεινασμένοι.
Διψάνε για ζωή.
Λυσσάνε για έρωτα
μιας και την αγάπη τους την έχετε σκοτώσει.
Τρελοί είναι εμένα οι φίλοι μου.
Ψυχάκιδες.
Πρεζάκια του έρωτα.
Εθισμένοι στη ζωή
για αυτό ξοδεύονται.
Γι’ αυτό δίνονται.
Δίνονται
και για αυτούς αυτό δε μετράει.

Σκιές θολές είναι εμένα οι φίλοι μου.
Φαντάσματα.
Άυλα.
στιγμές συναισθηματικής ενέργειας
που σκάλωσαν στον χρόνο.
Τον καιρό που ήσασταν ακόμα άνθρωποι.
Πού χατε τσίπα
μια σταγόνα φιλότιμο
για καρδιά δεν είμαι σίγουρος μιας και δεν την είδα.
Ποτέ.

Λύκοι λυσσασμένοι είναι εμένα οι φίλοι μου.
Κι ας θέλετε να τους ονομάζεται σκυλιά.
Κι ας σας βολεύει να πιστεύεται
ότι τους εξημερώσατε.
Ότι σε όσους σας ξέφυγαν απ´ το κυνήγι
βάλατε λουριά
τους υποτάξατε.
Πως τώρα θα σας γλείψουν το χέρι
γιατί τους ταΐσατε.

Γελαστήκατε
Οι φίλοι μου απλά λυσσάξανε.
Τους έπνιξε η απόγνωση
κι τρέλα της απομόνωσης.
Και το ξέρετε
-πόσο καλά το ξέρετε-
τίποτα πιο επικίνδυνο
από ένα λύκο που λύσσαξε
γιατί δεν τού ‘μεινε τίποτα να χάσει.

Γι’ αυτό και τους φοβάστε τους φίλους μου.
Γι’ αυτό κλειδαμπαρώνεστε
στον φόβο σας τις νύχτες.
Γιατί το ξέρετε
-καλά το ξέρετε-
το ουρλιαχτό π’ ακούγεται
δεν είναι για το φεγγάρι.

Εμένα οι φίλοι μου είναι
θεριά ανήμερα
που ουρλιάζουνε
κι έρχονται
τα βράδια να σας φάνε.

Φυλαχτείτε.
Οι φίλοι μου παραφυλούν τις νύχτες.

Δεν υπάρχουν σχόλια: