Κυριακή, 28 Μαρτίου 2010

Φως

Φως
στο ύψος των ματιών μου τώρα στέκει
μόνο μια άγρια χαρά που σχεδόν πονάει
καθώς αντλεί απ’ το κορμί μου χωρίς οίκτο
ότι αυτό ποθεί κι αποζητάει.

Δεν έχω χρόνο για στιγμές άλλες χαμένες
ότι για μένα έχει απομείνει στο χαρίζω
μόνο άφησε μου για να ελπίζω
μία χαραμάδα πανικού καθώς χαράζει.

Όσο μικρό κι αν είναι αυτό το κέρδος
δεν περιμένω τίποτα άλλο για τώρα
μόνο τον ουρανό να δω να πλημυρίζει
μ´ αυτό το μαγικό το μπλε του κοβαλτίου.

Καθώς η ώρα θα περνά θα δω να κατεβαίνει
της ροδοδάχτυλης Ιώς η απεσταλμένη
και το κενό με καθαρό γαλάζιο να γεμίζει.

Μονάχα αυτό μου μένει να ελπίζω
μιας και το τέλος δεν μπορώ να το γνωρίζω
κι αν και είναι αργά να υποχωρήσω
δεν έχω δύναμη ούτε ένα βήμα να προχωρήσω.

Δεν υπάρχουν σχόλια: