Τρίτη, 27 Απριλίου 2010

Σκρατς!

Όταν ο Π. έκλεισε τα 35 για ένα πράγμα ήταν σίγουρος τελικά. Κάτι πήγαινε πολύ στραβά. Είχε περάσει τη μισή -έλπιζε- ζωή του κυνηγώντας πράγματα που του ήταν άγνωστα πια. Κάπου σε κάποια στροφή. Σε κάποιο γύρισμα του χρόνου τα είχε χάσει τελικά. Μπορεί και να τον είχαν ξεπεράσει. Μπορεί να τα είχε προσπεράσει αυτός τελικά. Δεν ήξερε να πει με σιγουριά. Το μόνο που ήξερε καλά ήταν πως ότι τόσα χρόνια κυνηγούσε τον άφηναν αδιάφορο. Παγερά.


Έπρεπε λοιπόν ν’ αλλάξει πορεία. Πριν η κατάσταση γίνει απελπιστική. Πριν να είναι αργά. Όχι πως ήξερε τι πρέπει να κάνει. Αυτό ήταν μάλλον και το πρόβλημα του αρχικά, μα δεν είχε άλλη λύση. Ο χρόνος έτρεχε μπροστά κι αυτός έπρεπε να τον ακολουθεί αν ήθελε να κερδίσει. . . Ποιόν;

Η σκέψη αυτή τον έκανε να αναπηδήσει. Γιατί έτρεχε τελικά. Με ποιόν αγωνιζόταν. Είχε αποδεχτεί ότι η ζωή είναι αγώνας, αλλά με ποιόν. Έτρεχε σε μια κούρσα με τέρμα προκαθορισμένο. Με χρόνο ρυθμισμένο σε ακρίβεια εκατοστού. Αλλά με ποιόν αγωνιζόταν; Αν δεν τερμάτιζε τι θα γινόταν; Θα τον έβαζαν να τρέξει ξανά; Θ’ αποκλειόταν; Θα του έλεγαν:

_ “Συγνώμη χάσατε. . . . μιαν άλλη φορά. . . . Σημασία έχει το παιχνίδι και ‘σείς το παίξατε καλά. . . Σας απονέμουμε το βραβείο της παρηγοριάς. . . Μια ανοιχτή παλάμη.”

E! Και! Ας τον έλεγαν μαλάκα. Δεν θα ‘τανε και η πρώτη φορά. Γιατί λοιπόν έτρεχε έτσι δαιμονισμένα. Γιατί αντί για μια υπέροχη βόλτα στην εξοχή έτρεχε σ’ αυτήν την θεότρελη κούρσα; Ποιος ο λόγος; Ποιος ο σκοπός; Που πάει αυτή η γάτα;

Και μ’ αυτή την ερώτηση η σκέψη του αναπήδησε ξανά σε γνωστή διαδρομή. Στα γνωστά χιλιοπαιχμένα αυλάκια. . . .

Έπρεπε ν’ αλλάξει πορεία. Ν’ ακολουθήσει άλλη διαδρομή αλλιώς θα ήταν χαμένος. Θα έμενε απ’ έξω . . . Κι αυτό δεν ήταν σωστό. Δεν ήξερε γιατί αλλά κάτι του έλεγε πως δεν έπρεπε να χάσει.

Δεν υπάρχουν σχόλια: