Δευτέρα, 17 Μαΐου 2010

Σκάκι

Θα προχωρήσουμε τα τετράγωνα γρήγορα
αγχωμένοι
και στο τέλος από εμάς
κανείς
δεν θα γίνει βασίλισσα.

Στο τέλος θα δούμε καθαρά
πως
εκεί
υπάρχει μόνο τέλος.

Όπως Έχουν Άλλοι Πει

Όπως έχουν άλλοι πει,
“σ’ένα καθρέφτη έχουμε γνωριστεί
γι’ αυτό και το ράγισμα στα μάτια”.
Γι’ αυτό και τα τόσα χρόνια γουρσουζιά
και η αντανάκλαση της ζωής των άλλων.
Την δική μας όμως θα την ζήσουμε κρυφά
πίσω απ’ τον καθρέφτη.
Όταν αυτός σκεπαστεί
ίσως για κάποιο πένθος

Εξομολόγηση

Μην μου θυμώνεις μάτια μου
δεν φεύγω γιατί δεν θέλω
να τριγυρίζω γύρω σου
σα μέλισσα σε λουλούδι.

Πονάω μόνο μάτια μου
καθώς δεν το αντέχω
να μοιράζομαι το βλέμμα σου
με τον υπόλοιπο κόσμο.

Όλα Εδώ

Όλα εδώ.
Όλα οικία.
Όλα γνώριμα από παλιά.
Σε κάθε της λέξη η αγωνία
για την κουβέντα που τόσο πονά.

Κάτι Σαν Καληνύχτα

Η ιστορία τελειώνει εδώ.
Δεν έχω τίποτα άλλο να πω.
Θ’ αφήσω τον χρόνο να κυλά αργός
τη ζέστη του καλοκαιριού να κρατά το ίσο
και ίσως μέχρι να ξαναψυχράνει ο καιρός
να βρω τη δύναμη να σας ευχαριστήσω.

Μέχρι τότε απλά αποχωρώ.
Σας καληνυχτώ.
Πάω να ψοφήσω.

Κάπου Κάπως Κάποτε

Όλες οι στιγμές κενές.
Καινές και ξεχασμένες.
Όλες εδώ
μα εγώ πρέπει να φύγω.

Νύχτα Χειμώνα

Η σκόνη κάθεται πάνω στο γυαλί και το θαμπώνει
όπως ο χρόνος λερώνει τη ψυχή
κάθε λεπτό που χάνεται καθώς ξημερώνει
χαρίζει στη νύχτα μια λάμψη ξεχωριστή

Μικρό Τραγούδι Για ΄Ενα Βράδυ

Μικρό τραγούδι για ένα βράδυ
μια νότα μόνο είναι αρκετή
σ’ αυτή τη πόλη δεν υπάρχει σκοτάδι
έχει από φόβο εξοριστεί.

Μόνο ανάσες θα ‘χει για λόγια.
Μικρούς πνιχτούς αναστεναγμούς
και κάποια στιγμή ίσως κάποιο χάδι
πιότερο απ’ ανάγκη παρά στοργή.

Μικρό τραγούδι γι’ αυτό το βράδυ.
Χωρίς φεγγάρι κι η νύχτα αυτή
κι όμως μες στο ημίφως που σκάτζαρε το σκοτάδι
η πανσέληνος καραδοκεί.

Μικρό τραγούδι.
Νύχτα Φλεβάρη.
Μια νότα μόνο είναι αρκετή.

Κυριακή, 2 Μαΐου 2010

Μικρο Χειμωνιάτικο Τραγούδι

Μικρό τραγούδι
βράδυ φλεβάρη
ο χειμώνας σε θέση
φυγής.

Στον Τσ. Μπουκόφσκη

Τον γνώρισα στα δεκαπέντε.
Πολύ μικρός για να ξέρω τη ζωή
πολύ ανόητος για να γνωρίζω τον εαυτό μου.
Έμεινα μαζί του για να μάθω τις γυναίκες
-ανόητος λόγος σίγουρα μα ο μόνος που είχα.
Μού μαθε τον θάνατο.
Και το ποτό.
Κυρίως τον θάνατο.
Τον αργό.
Τον δυνατό.
Τον θάνατο των παπούδων μου
Ακόμα μου τον διδάσκει.

Αν έζω κερδίσει κάτι απ’ αυτόν
είναι αυτό.
Και η σιγουριά
πως όλοι
μα όλοι
δείχνουν γελοίοι
με τα σώβρακα
πεσμένα.