Κυριακή, 2 Μαΐου 2010

Στον Τσ. Μπουκόφσκη

Τον γνώρισα στα δεκαπέντε.
Πολύ μικρός για να ξέρω τη ζωή
πολύ ανόητος για να γνωρίζω τον εαυτό μου.
Έμεινα μαζί του για να μάθω τις γυναίκες
-ανόητος λόγος σίγουρα μα ο μόνος που είχα.
Μού μαθε τον θάνατο.
Και το ποτό.
Κυρίως τον θάνατο.
Τον αργό.
Τον δυνατό.
Τον θάνατο των παπούδων μου
Ακόμα μου τον διδάσκει.

Αν έζω κερδίσει κάτι απ’ αυτόν
είναι αυτό.
Και η σιγουριά
πως όλοι
μα όλοι
δείχνουν γελοίοι
με τα σώβρακα
πεσμένα.

Δεν υπάρχουν σχόλια: