Δευτέρα, 27 Δεκεμβρίου 2010

Παράθυρα Με θέα



Σιωπηλά
προσμένουνε ακόμα
μια όμορφη εικόνα
στα αγκάθινά τους κλώνια
να πιαστεί.





Ταξίδι Ξανά

Ο δρόμος
τα βήματα, η ώρα
κυλάνε μόνα τους συχνά
με ήχους ανοίκειους που μαγεύουν
με εξωτικά μυρωδικά
κι όλα τριγύρω δείχνουν οικεία
τα χιλιόμετρα δείχνουν γνωστά

Τρίτη, 14 Δεκεμβρίου 2010

Βρέχει

Βρέχει
και γι’ άλλη μια φορά
αυτή η βροχή θυμίζει θλίψη
που δεν μπορεί να εκτονωθεί.

Αυτές οι διάφανες σταγόνες
θυμίζουν δάκρυα χλιαρά
που δεν αγγίζουνε την σάρκα
δεν αυλακώνουν την καρδιά.

Γι’ αυτό η βροχή θυμίζει θλίψη
Χωρίς να φέρνει στο τέλος χαρά.

Τετάρτη, 8 Δεκεμβρίου 2010

Μικρό, Βραδινό Κι Ερωτικό

Σχόλιο

Εμείς οι ασήμαντοι και κακοπληρωμένοι πόρνοι
το έχουμε φαίνεται αποφασίσει
αυτό που άλλοι έχουνε για εμάς κερδίσει
εμείς να το αγοράσουμε ξανά
με δόσεις.

Στιγμή ii

Στις ιερής σιωπής τον ίσκιο
την ώρα του μεσημεριού.
Παιδικά χάδια κι αγγίγματα τυχαία
σ’ έρωτες του καλοκαιριού.

Όλα ξεχνιούνται.
Όλα χάνονται μοιραία
τις ώρες που οι λεπτοδείχτες
προσπερνούν.

Στιγμή

Στου ιερού ευκάλυπτου τον ίσκιο
οι Αμπορίτζιναλ έψελναν έναν ύμνο.
Δεν είχε λόγια ο ψαλμός
μήτε καν ήχο
καθώς τα πλάσματα του φωτός δεν έχουν στόμα
μήτε κι αυτιά διαθέτουνε
μονάχα μάτια
που απορροφούν το θείο φως
και σ’ αυτό επιστρέφουν.

Πέμπτη, 2 Δεκεμβρίου 2010

Τον Καιρό Του Αλόκοτου Φόβου


Στο καιρό του αλόκοτου φόβου
ο μόνος ήχος που γεμίζει την σιωπή
είναι η γνωστή σε όλους  μελωδία της παρακμής.

Επιτύμβιο Σε Μια Ανάμνηση

Σιωπηλά κι αναπάντεχα που έρχεται η θλίψη
σαν τη πολυπόθητη δροσιά μέσα στο καλοκαίρι
και πίσω της ακολουθούν σαν θρόισμα των φύλλων
η σκέψη και η θύμηση των ματαιωμένων ονείρων.

Εδώ

Εδώ δεν έχει όνειρα
μονάχα εφιάλτες
καρποφορούν στα άνυδρα
μπαλκόνια των σπιτιών τους.



3:45 π.μ.

Αργό τιτίβισμα
μέσα στη νύχτα
κάποιο πουλί
καλεί την άνοιξη.