Παρασκευή, 23 Δεκεμβρίου 2011

Βρέχει.

Βρέχει.
Λεπτές σταγόνες
κρύας βροχής που με ζαλίζει. 
Λίγο πιο κάτω το νερό στριφογυρίζει
μέσα σε λακκούβες βρώμικες και τις γεμίζει με τις βρομιές 
που αποσπά από τα βλέμματά μας.



Εδώ δεν έχει νόημα.
Στερείται σημασίας
ο λόγος και η σκέψη μας.
Μόνο τα βλέμματα μετρούν.
Αυτά τα λένε όλα.

Ίσως και οι μορφασμοί.
Αυτές οι μικρές συσπάσεις των μυών
κυρίως γύρω απ' το στόμα
που συνοδεύουν τις ματιές
καθώς αγγίζουν
λαθραία δήθεν τα κορμιά
που προσπερνάνε.



Δεν κρύβουν καμία ηδονή
τα βρώμικα βλέμματά μας.
Δεν έχουν ίχνος ερωτισμού.
Στην επικράτεια της μοναξιάς
βρίσκεται η πηγή τους.
Τρέφονται από την απόγνωση
και ξεχειλίζουν φόβο.

Αυτός τα λερώνει
και τα εξωθεί πέρα από τα μάτια.
Αυτός είναι ο παθογόνος ξενιστής
που αναζητεί
νέα κορμιά να κατακλύσει.



Γι' αυτό και η βροχή
όσο κι αν είναι κρύα
και ενοχλητική
κάπου στο βάθος
με ανακουφίζει.

Τετάρτη, 21 Δεκεμβρίου 2011

Παρασκευή, 25 Νοεμβρίου 2011

22/09/2011

20/11/2011


25/11/2011

Στραβό Χαμόγελο

Γνώριμη Φωνή

Αυτή η τόσο
γνώριμη φωνή
που ψιθυρίζει
μέσα σου
λέξεις όχι μόνο οικείες
μα ζυγισμένες ακριβώς
ώστε να σε βαραίνουν
τόσο όσο χρειάζεται
για να λυγίσεις.
Να διπλώσει στα δύο η ψυχή
και να τσακίσει.

Αυτή τη τόσο γνώριμη
φωνή
που σου ανήκει
την έχεις προβάρει εδώ και καιρό
περιμένοντας τη μέρα
που με ύφος ανάλογο
και το πρέπον άγχος της πρεμιέρας
θα απαγγείλεις απνευστί
το μονόλογό σου
τονίζοντας κατάλληλα
και μετρώντας τις παύσεις
ώστε να μη κρεμάσουνε
μα και να ακουστούνε.

Λόγια Ξανά, Λόγια Μεγάλα

Λόγια για λόγια
κι άλλα λόγια
κι ο κάθε ήχος φυλακτό.
Η κάθε ανάσα ένα νήμα
που σε δένει με το εδώ.

Η κάθε λέξη ένα βάρος
που ποτέ δε γίνεται αρκετό.
Η κάθε λέξη, το κάθε ψέμα.

Εδώ

Τώρα

Σ' αγαπώ.

Βόλτα Στη Πόλη ξανά

Πολύβουοι δρόμοι
μιας πόλης που μόλις
έμαθε πως είναι νεκρή.

Λίγα κομμάτια
σπασμένης ελπίδας
που ονειρεύεται πως είναι αρκετή.
Σφιχτά δεμένα
σε μια μελωδία
που φωλιάζει στη παρακμή.

Απλώνει τα κλώνια της
στη γνωστή παρωδία
που επιμένετε να λέτε ζωή
στους άγονους δρόμους
μιας πόλης που ακόμη
βαυκαλίζεται πως είναι
ζωντανή.

Βόλτα Στη Πόλη

Λίγες στιγμές ακόμα αμηχανίας
καθώς ο χρόνος σταθερά αργοκυλάει
σε κατατόπια ξένα και εχθρικά
ή τουλάχιστον εγώ τα βλέπω ως τέτοια
που δεν αφήνουν τη ψυχή να ησυχάσει
και να γευτεί της μέρας τους χυμούς.

Απόηχος

Μέσα στη ζέστη του μεσημεριού
μια μόνη νότα
αντηχεί
σαν επαναλαμβανόμενο μοτίβο.
Στριγκή
μεταλλική
και παγωμένη
απλώνεται γύρω στη σκηνή
και τη βαραίνει.

Έχει επανειλημμένα ειπωθεί
από τόσους άλλους
πως ο ήχος αυτός
ο τόσος οξύς
είναι ο απόηχος του πάθους.

Μοιρολόι

Βραχνή κιθάρα
κουρασμένη φωνή
το δικό μου μοιρολόι.

Παρασκευή, 2 Σεπτεμβρίου 2011

Λίγες Στιγμές Ακόμα

Λίγες στιγμές ακόμα να κοιτάζω
το στήθος σου να κυματίζει ρυθμικά
καθώς ρουφάς τον χρόνο και τον αέρα
χαμογελάς στη θέαση ενός ονείρου
που θα χαθεί μαζί με τη βραδιά.

Καλός καιρός και ήσυχη η νύχτα
ο αέρας έχει πέσει αισθητά
κάπου στο βάθος κοχλάζει αργά η πόλη
και στο δωμάτιο η σκόνη κάθετε αργά.

Λίγες στιγμές ακόμα να κοιτάζω
αυτό το κορμί που τόσο αγαπώ
να προσπαθώ το χαρώ προτού το χάσω
στα όνειρα σα θα χαθώ ξανά.

Κλείνω τα μάτια.
Αφήνομαι στη νύχτα
νοιώθω τη σκόνη να με σκεπάζει
απαλά.

Κάτι Σαν Χαϊ Κου

****

Μικρή νύχτα
γεμάτη υποσχέσεις
που δεν θα εκπληρωθούν.

****

Ότι έχει μείνει
λίγες νωπές εικόνες
από καλοκαίρια αλλοτινά.

****
Το καλοκαίρι
μετρά αντίστροφα
τον χρόνο που περνά.

****
Σε κάθε λέξη
έχει οριστεί
πάνω από μια εικόνα.

****

Η νύχτα φέρνει
εικόνες και ήχους
από χρόνια περασμένα.

Βουτηγμένος Ακόμα Στους Χυμούς Σου

Είμαι ακόμα βουτηγμένος στους χυμούς σου
καθώς αγγίζω ηττημένος τον καιρό
όπου τα όνειρα ήταν ακόμα λόγια
που τα ξεστόμιζα χωρίς να τα σκεφτώ.

Όσο αθώα κι αν ακούγεται η φράση
θα σε θυμάμαι μα δε θα σε νοσταλγώ
δε παύει να γεμίζει το κάθε βράδυ
με ενοχές και ένα θόρυβο κάπως μεταλλικό.

Λίγες στιγμές ακόμα και θα σ' αφήσω.
Θα ξεπλυθώ και θα ετοιμαστώ.
Υπάρχουν μέρες που λαχταρώ να συναντήσω
και δρόμοι που ποθώ να πλανηθώ.

Όσο μένω ακόμα καλυμμένος απ' τους χυμούς σου
θα ψιθυρίσω ότι θέλω να σου πω
είναι γελοίο να φοβάσαι τη φωνή σου
οι φωνές των άλλων πρέπει να σε γεμίζουν πανικό.


Καθώς η νύχτα φεύγει και ησυχάζω
ξεκαθαρίζει μέσα μου αυτό.

Πέμπτη, 25 Αυγούστου 2011

Ήττα

Σχεδόν κλειστά τα μάτια απ' τη ζέστη
έτσι κι αλλιώς δεν έχει τίποτα να δεις εδώ στο νότο
το τρίξιμο του θανάτου ακούγεται στο σκοτάδι
κι η αγάπη έχει εδώ και ώρα αφήσει τη σκηνή.

Λίγα ξέφτια ακόμα αγωνίας
έπειτα
ολοκληρωτική αποδοχή.
Όχι της ήττας.
Αυτή έχει κιόλας ξεχαστεί.

Μήτε της θλίψης
Αυτή σε συντροφεύει από παιδί.
Όχι αυτά τα αισθήματα τα ξέρεις από χρόνια
Έχουν φωλιάσει μέσα σου
σύντροφοι παιδικοί.

Η αποδοχή της μοναξιάς πρέπει να σε πειράζει.
Της μοναξιάς που σου μουδιάζει τη ψυχή
τόσο που τίποτα δεν την αγγίζει.
Τίποτα δεν τη συγκινεί.
Μοιάζει άθραυστη
μα είναι απλά νεκρή
κι για αυτό οι μέρες μοιάζουν ίδιες.
Δευτέρα με Παρασκευή.

Τα Σάββατα κι οι Κυριακές λίγο διαφέρουν
είναι η μέρες που σου επιτρέπει να ξεκουραστείς
και φυσικά να θυμηθείς σε ποιόν ανήκεις.


Ψυχή και σώματι έχεις ηττηθεί.

Δευτέρα, 8 Αυγούστου 2011

Ήσυχες Νύχτες Του Αυγούστου ;

Άκου
Είναι παράξενα τα βράδια του Αυγούστου.
Μικρά παράξενα φυτά πλανιούνται στον αέρα.
Μια μελωδία, μακρινό χαλί, ορίζει τη κίνησή τους
Μια μελωδία αλλόκοτα στιλπνή με γεύση αλουμινίου.

Φωνές
ανθρώπινες φωνές που μοιάζουν ζώου
κρατούν το ίσο χαμηλά κι απελπισμένα.
Στα λιγοστά παράθυρα τα φωτεινά λείπουν οι ίσκιο.
Μόνο το φως κι αυτό νωθρό φωλιάζει στα κενά τους.

Κάπου
στο βάθος κλαίει ένα σκυλί.
Είναι περίεργο πως δένει η φωνή του
με τις ασθμαίνουσες κραυγές π' ακούγονται στο βάθος
-σου παίρνει ώρα να σιγουρευτείς πως είναι οργασμός κι όχι φόνος-
τα λιγοστά αυτοκίνητα και τις επαναλήψεις.

Άκου
πως πέφτει η σιωπή μετά τις διαφημίσεις.
Λες και δεν έχουν τίποτα να πουν όλες αυτές οι εικόνες.
Σα να μην έχουμε ζωή παρά μόνο ειδήσεις. 
Λες κι κάθε πράξη μας μετριέται με στιγμές
κι όχι απ' τον απόηχο που η κάθε μια αφήνει.

Άκου
οι νύχτες οι αυγουστιάτικες πόσο πολύ θυμίζουν
κυριακάτικα απόβραδα που ήμασταν παιδιά
μες την ανία και τη μοναξιά πως ψιθυρίζουν
το λαϊκό τραγούδι τους που τόσο μας πονά.

Ιστορίες Παλιές

Δροσίζουν μέσα μου τα λόγια που μου είπες
τότε που σα παιδί με κρατούσες αγκαλιά
και μου τραγούδαγες ολάκερες νύχτες
τα πάθη των παππούδων μου τα ιερά.

Δροσίζουν μέσα μου και σιγοβράζουν
όπως ο μούστος στα βαρέλια τα παλιά
και οι ατμοί που απ' τα στόμια τους βγάζουν
της φαντασίας μου φουσκώνουν τα πανιά.

Ακρογιαλιά

Εδώ σ' αυτά τα ακρογιάλια
τα μικρά τα ποτισμένα
με αίμα και κλάματα και μοναξιά
μένουνε χρόνια τώρα ξεχασμένα
τα όνειρα που κάναμε παιδιά.

21/07/2011

Την θάλασσα, την άσβεστη
ποιός θα την σεργιανίσει
ποιός από τα κύματα της θα κλέψει τα μυστικά
τα αρχέγονα τραγούδια της ποιος τολμά να ψιθυρίσει
χωρίς να νοιώσει στο λαιμό του τον βραχνά.

Μικρό Νυχτερινό

Βρες ένα τρόπο
να καθυστερήσουμε τη νύχτα
προτού ο ήλιος
αγγίξει τη σιωπή.

19/07/2011

Μαζεύεις μέσα σου των ονείρων σου τους φόβους
και περιμένεις μια κάποια αφορμή
για χρόνια στερημένος από οτιδήποτε δικό σου
υπάκουγες πιστά την κοινή λογική.

Για κάθε ευκαιρία που δε χρησιμοποιούσες
είχες μια δικαιολογία απόλυτα πιστευτή
μα αυτό που όλα αυτά τα χρόνια αγνοούσες
βρήκε τον τρόπο να σε κάνει να το δεις.

Όσο κι αν παλεύεις να το αγνοήσεις
Όσο κι πασχίζεις να του κρυφτείς
Είναι πια καιρός να το συναντήσεις
και μαζί του να συνδιαλλαγείς.

Ομολογία

Είναι καιρός μικρό μου
είναι καιρός
που λέξεις συσσωρεύονται εντός μου
κι ο πανικός τους μου μουδιάζει το μυαλό.

Λίγο Aκόμα

Λίγο ακόμα.
Λίγο χρόνο ακόμα
μονάχα να κοιτάζω
τις κλείδες που στηρίζουν
το λαιμό του ζαρκαδιού.

Δευτέρα, 20 Ιουνίου 2011

Πάνω σε Ξένους Στίχους Ξανά

Σιγά μη κλάψω τραγουδάς και είσαι εντάξει
με δανεικούς στίχους και κλεμμένες ματιές
με λίγα ψίχουλα στο πιάτο της αγάπης
δεν φταις εσύ που ότι έχεις να πεις
το προλάβανε άλλοι.

Η Μνήμη του Νερού

Έχει μνήμη το νερό όπως καλά γνωρίζεις.
Θυμάται ότι του είχες πει εκείνα τα μεσημέρια
όπου καθίσουν μοναχός στης θάλασσας την άκρη
και ιστορούσες τους καιρούς που έλπιζες πως θα 'ρθουν.

Η κάθε σταγόνα σ' άκουγε.
Η κάθε φυσαλίδα
κράταγε στο κέντρο της
εκεί στη μαύρη τρύπα
που λες πως έγινε μόνο για αυτό
των λόγων σου το σχήμα.

Τι κι αν εσύ πια δεν τ' ακούς.
Τι κι αν δεν τα βλέπεις.
Το νερό τα ιστορεί σε κάθε παφλασμό του.
Πλάθει την εικόνα τους με κάθε ηλιαχτίδα
και κάπου μετά το σούρουπο
την ώρα που ο ήλιος
βυθίζεται στα κύματα
που φλέγονται και κοχλάζουν
αφήνουν στον ορίζοντα τα λόγια που τους είπες.

Αν τα ακούσεις

Αν είσαι τυχερός

Ίσως τα ξαναπιστέψεις.

Αν όχι πάλι
κάποιοι άλλοι θα τα βρουν
κι αν είναι τυχεροί
Αυτοί
θα τα πιστέψουν.

Μια Μέρα στο Κέντρο

Στη φασαρία της μέρας τριγυρνάς και αποθαυμάζεις
τις φιγούρες ενός αλλοτινού καιρού ομοιάζεις
απορείς και λογαριάζεις
πως σε πρόσωπα οικεία δεν χωράς.

Πέμπτη, 26 Μαΐου 2011

ΕΝΑ ΚΑΠΟΙΟ ΗΣΥΧΟ ΑΠΟΓΕΥΜΑ

Ι
Σ’ αυτά τα δήθεν μέρη μην με ξαναπάς.
Δεν έχω άλλο χρόνο για ψευτιά.
Μήτε για να σκοτώνω.
Ότι μου μένει μόνος μου θέλω να το περάσω.
Παρέα με κίτρινα χαρτιά
και με πικρό μελάνι.
Και ίσως
λέω ίσως
με σένα αγκαλιά
ή έστω τη θύμησή σου
τη θολή που ολοένα σβήνει.

II


Κάποτε σ’ έλεγα έρωτα.
Τώρα σε λέω μνήμη
κι ίσως μεθαύριο
αν είμαι τυχερός
σ´ αποκαλέσω φίλη.


III

Περνάνε χρόνια να κλείσουν οι πληγές
και να γενούνε μνήμη.
Κι η μνήμη να καθαγιαστεί
να απογυμνωθεί
να μείνουν γεγονότα
λέφτερα να επαναπροσδιοριστούν
με καινούργια φορτία.

Παίρνει χρόνο η ταφή.
Είναι μια διαδικασία αργή
που δε θυμίζει γέννα.
Δε κρύβει πόνο
μόνο ένα μούδιασμα αργό
που φέρνει αμηχανία
αν είσαι έτοιμος
και
προσπαθήσεις πολύ
να το εντοπίσεις.

IV


Μ' αυτά και μ' αυτά κυλάει ο καιρός.
Αργά οι ώρες
γρήγορα οι μέρες
σαν αστραπή οι μήνες.
Γεμίζεις εικόνες ασύνδετες.
Στοιβάζεις ήχους ρυθμικούς
που περισσεύουν
και διαρκώς μια αίσθηση πως κάτι έχεις ξεχάσει.
Μάλλον
Πως κάτι άφησες να εκκρεμεί
σα σπάθα από πάνω σου
απειλητική
που ταλαντεύεται αργά
καταμετρώντας
όχι τα λάθη σου
προς θεού, ποτέ αυτά.
Ποτέ τα λάθη.
Αυτά τα έχεις αναλάβει εσύ.
Αυτά μονάχα εσύ τα αναγνωρίζεις.

V


Ο χρόνος τα λάθη τ' αγνοεί
Ο χρόνος μόνο πράξεις λογαριάζει.
Ποιός ξέρει γιατί.
Ίσως γιατί δεν έχει μορφή
Ίσως γιατί είναι δανεικός
Ίσως
πάλι
γιατί ξέρει πως τίποτα άλλο δε μετράει.
Ίσως.

Πάντως ο χρόνος λογαριάζει μόνο αυτές.
Τις αθροίζει διαρκώς χωρίς να κάνει σούμα.
Να σου πω κι ένα μυστικό;
Σε κάθε μαύρη πανσέληνο το κοντέρ του μηδενίσει.
Κάθε καινούργιο φεγγάρι ξεκινά απ' την αρχή
να αθροίζει πράξεις.
Την κάθε μια στη σειρά.
Σ' ένα μονότονο κατεβατό που σε ζαλίζει.
Και κάτι μου λέει πως αυτός είναι ο σκοπός. 
Ο μόνος λόγος που γίνεται όλο αυτό
είναι για να σε ζαλίσει.
Να σε μπερδέψει και να ξεχαστείς.
Να παραλείψεις αν είναι δυνατόν να τις χαρακτηρίσεις.



Μες τη σιωπή και μες τη παγωνιά τόσες και τόσες μέρες
εγώ ξεχάσει πια να ομιλώ.
Τώρα πια μόνο μουγκρίζω.
Άλλοτε χαρούμενα
κι άλλοτε
λυπητερά.
Σιγά ή γρήγορα ή και απειλητικά
κατά καιρούς
σ' αυτούς που δεν γνωρίζω.
Και είναι η μεγαλύτερη μου ηδονή
να προσπαθώ με κανένα πια να μην επικοινωνήσω.


VII

Νυχτώνει.
Έφτασε η ώρα αυτή η μαγική που όλα
μα όλα
δείχνουν τη μορφή τους.
κρίζα.
Τυλιγμένα σε μωβ φως.
Με μια λάμψη αλλόκοτη
με γεύση μετάλλου.
Τα περιγράμματα σαφή
κι οι άκρες τους στρογγυλεμένες.
Να ταιριάζουν με την εποχή.
Να μην ξεχωρίζουνε απ' τη ζωή μας.
Την έχουμε κάνει στρογγυλή και
μπορούνε βλέπεις να την τραυματίσουν. 

Α! Είναι υπέροχη έτσι η ζωή.
Ολοστρόγγυλη
λίγο ανιαρή
αλλά ακίνδυνη.
Τόσο
που να κουράζει.



Μέτρησα χτες τα πόσα ίσως έχω πει
και τά 'βρα περισσότερα από τα όχι. 
Τα ναι δεν μπήκα στο κόπο μήτε να τα σκεφτώ.
Έτσι κι αλλιώς είμαι σαν άνθρωπος αρνητικός
οπότε. . .
Όπως και νά 'χει δε μιλάω τώρα γι αυτό.
Αυτό με ξάφνιασε πολύ.
Βλέπεις πάντοτε πίστευα πως ξέρω τι γυρεύω.
Μα τελικά
όπως αποδεικνύει και η απογραφή
αυτό που ξέρω είναι πως δεν ξέρω.
Ρήση σοφή
θα μου πεις
αλλά σε διαβεβαιώ
δεν είχε εμένανε σαν στόχο του ο Σωκράτης.



Σ' αφήνω τώρα.
Ξέρω δεν πέρασες καλά
αλλά το βλέπεις και μόνος σου.
Δεν είμαι καλά.
Γι' αυτό σου λέω.
Στα μέρη αυτά τα δήθεν
τα τόσο ανιαρά
μη με ξαναπάς.
Έχω βαλτώσει τόσο
που ότι βαρετό
με κουράζει.


Κάτι τελευταίο. 
Τα μέρη αυτά δεν είναι τόσο ανιαρά.
Εγώ έχω γίνει πληκτικός και δεν τα κουμαντάρω.
Ίσως γιατί μεγαλώνω και δε ξέρω πως να προσαρμοστώ.
Ίσως γιατί τον κόσμο αυτόν δεν τον κατανοώ
κι έτσι το μόνο που μου μένει είναι να νοσταλγώ
έναν κόσμο που όταν ήτανε παρών
απεχθανόμουνα με πάθος.






Κυριακή, 3 Απριλίου 2011

Προσευχή

Ίσως
απόψε δω τον κόσμο όπως είναι
Απέραντος
Πολυπρόσωπος
και
Φωτεινός

Καλή σας νύχτα

Κάτι Σαν Χαϊ Κου

***
Χέρια που τρέμουν
δε φταίει το τρένο
μα η καρδιά μου.
***

3/04/11

Δεν λαχταρώ την άνοιξη
το άρωμά της αναπολώ
και γκρινιάζω

Ερωτικό ;

Ρίχνω αλάτι στις πληγές
για να μην σε ξεχάσω
και προσπαθώ
στον πόνο αυτόν να αφεθώ
για να σε προσπεράσω.

Μικρό Νυχτερινό και Πάλι

Αν την σιωπή ακούςτην ώρα που κοιτάζεις
μες' τον καθρέφτη τις ψυχής σου για να βαφτείς
μην φοβηθείς
είναι καιρός να μάθεις να διαβάζεις
πίσω απ' τις σιωπές
τη λύση που αναζητείς.

Θεσσαλονίκη

Εκεί που σμίγει το νερό με την ομίχλη
-σ’ αυτή την απατηλή
μα καθοριστική γραμμή-
φωλιάζει η παλιά μας γνώριμη η λύπη
και περιμένει το σούρουπο να απελευθερωθεί.



 

Τρίτη, 15 Φεβρουαρίου 2011

Έναρξη Νέου Παραμυθιού

Αρχή του χρόνου
καλημέρα.
Αρχή του μύθου
προσοχή.
Αρχή και τέλος για ότι αξίζει
ακόμα ένα κύκλο να κρατηθεί.

Όνειρο;

Μέσα στη νύχτα προβάλει μια μορφή
με όψη τόσο οικεία που με τρομάζει
με κοιτά στα μάτια και αδημονεί
για απαντήσεις σ’ ερωτήσεις
που δεν τολμά να κάνει.

Παρασκευή, 21 Ιανουαρίου 2011

Αν Σβησει η Ακρόπολη, τι θ' Απομείνει

Κι αν σβήσει η ακρόπολη τι θ' απομείνει;
Μονάχα κεραίες, μοναξιά.
Μονάχα ίσκιοι.
Μάτια γεννημένα για σκοτάδι
που σέρνονται σε δρόμους όλο νέον
γυρεύοντας δροσιά και λίγη αγάπη.
Εφήμερη όσο κρατά ένα χάδι
όσο να λιώσει ο πάγος στο ποτό
Όσο να βγει η ακρόπολη απ' το σκοτάδι

Αν σβήσει η ακρόπολη τι θ' απομείνει;
Μονάχα γύψος, πλαστικό και γκρι τσιμέντο.
Άσφαλτο σπαρμένη από γόπες.
Ταρίφες μ' αναμμένη τη σημαία.
Πελάτες που σχολιάζουνε τα νέα
και βράδια το 'να ίδιο με το άλλο.
Ζεστά, πνιγηρά, γεμάτα θλίψη
που τ' αλκοόλ αδυνατεί να πνίξει
και η ζεστή της βραδιάς το προκαλεί,

Αν σβήσει η ακρόπολη τι θ' απομείνει;
Μονάχα εγώ και 'σύ και γύρω η πόλη
Απάνθρωπη, απόκοσμη, γεμάτη ήχους
Ανήθικη, ακίνητη ν' αργοπεθαίνει
βρώμικη όσο κι ο αέρας που ανασαίνει
Αχόρταγη
όσο και το σκοτάδι που την ακολουθεί.



Κι αν σβήσει η ακρόπολη τι θ' απομείνει;
Τι θ' απομείνει;
Μονάχα άλλη μια νύχτα καλοκαιρινή.

Απραξία

Δεν έλκομαι ούτε απωθούμαι.
Δεν κινούμαι πίσω μήτε μπροστά
αδιάφορος στην μέρα αιωρούμαι
χαζεύοντας τον χρόνο να κυλά.

Δεν κάνω τίποτα
να σκεφτώ αρνούμαι
στην ζέστη αφήνομαι
στην απραξία μου παρασύρομαι όλο και πιό βαθιά.

Περιμένω να δύσει ο ήλιος.
Να πέσει μέρα, να 'ρθει η δροσιά
στους δρόμους να βγω για να περάσω
άλλη μια αδιάφορη βραδιά.

Μικρός πίστευα πως τα καλοκαίρι
η Περσεφόνη απ' τον άδη γυρνά.

Αφορισμός Ε΄

Είναι τα κορμιά μας έγχορδα άκομψα που σκεβρώνουν
οι μέρες είναι δοξαριές που πάνω τους γλιστράνε.
Άλλοτε κλαίνε καθώς γλιστρούν κι άλλοτε γελάνε
μα η μουσική τους είναι η ζωή που λίγο λίγο σβήνει
κι είναι γεμάτη θάνατο η σιωπή που αφήνει.
Απομένουν τα κορμιά κυρτά στον χρόνο παραμορφωμένα
ν' αναθυμούνται γιορτές και χάδια περασμένα
ώσπου τις ρυτίδες τους έρωτα αγέρι τις χαϊδεύει
και τότε από τα τέλια τους γλυκιά μελωδία ρέει.

Αφορισμός Δ΄

Είναι η ζήση μας σκληρή
σα παιδικό παιχνίδι
σα νύχτα χειμωνιάτικη
που απ 'του Αϊ Σπυρίδωνα
σπυρί- σπυρί μικραίνει.
Φαντάζουν οι έρωτες φωνές
θλιμμένες που πασχίζουν
να δώσουν μαγεία στη νυχτιά
χαρά στο σκληρό παιχνίδι.

Αφορισμός Γ΄

Στέκουν τα νιάτα μας
φρεγάτα ακίνητη σε θάλασσα κλειστή
σαν ζωγραφιά ρομαντικού ζωγράφου.
Οι έρωτες μας κύματα
κι αυτά ζωγραφιστά
που αφρίζουν ψεύτικα
στων βράχων την άκρη.
Οι ποιητές πουλιά
που μοιάζουνε να φεύγουν μακριά
πέρα απ' τα σύννεφα
στου ορίζοντα τ' άγνωστα δάση.

Αφορισμός Β΄

Λέξεις, ρυθμοί, μέτρα που σπανίζουν
μα που δεν αγγίζουν
τον πόνο των πραγμάτων
το δράμα των θνητών.
Βήματα κομψά, κινήσεις που μαγεύουν
μα που δεν θεραπεύουν
τον φόβο του θανάτου
την παραλυσία Των καιρών.

Οι λέξεις των παιδιών, τα στάχυα που λυγίζουν
αυτά σου ψιθυρίζουν
την μαγεία της μέρας
της ευτυχίας τον σκοπό.

Αφορισμός Α΄

Όχι από σίδερο, μήτε φωτιά
μα από χώμα, πόνο κι ιδρώτα
είμαστε φτιαγμένοι
και όταν πεθάνουμε ό,τι απομένει
μια φούχτα λόγια
λίγα κουρέλια αταίριαστα,
χνάρια νωπά στην άμμο χαραγμένα
που σβήνουν με το φύσημα
της πρώτης αύρας

Δευτέρα, 10 Ιανουαρίου 2011

Πρωτοχρονίατικο

Σε μια Αθήνα που βρωμάει συμβιβασμό
στεκόμαστε απέναντι οπλισμένοι μόνο
με την απόλυτη αφέλεια των μεγάλων μας λόγων
και την απλότητα μιας πέτρας φορτωμένης με οργή.
Μαζί ;
Ποτέ
Σίγουροι ;
Γιατί ;
Για μια κομμένη ανάσα από τον οργασμό.
Για ένα “χύνω πάλι” γεμάτο άγχος.
Για μια μοναχή στιγμή
αγνής καθάριας ηδονής
που όμως σκεπάζει πάγος.

Μοναξιά

Καθάρια τύχη η μοναξιά
σ’ αυτόν που την ορίζει.
Σ’ αυτόν που δίχως να το προσπαθεί
ανασαίνει εντός της
και η καρδιά του χτυπάει χαλαρή
χωρίς πόνο και βάρος.

Καθάρια τύχη
-θα το ξαναπώ-
η μοναξιά
μόνο αν την αντέχεις.

Σε Πολιτείες Ξένες

Βαδίζω σ’ ένα δρόμο χωρίς επιστροφή.
Σε πολιτείες ξένες.
Με δρόμους γεμάτους σπίτια σκοτεινά
που στα μπαλκόνια τους δεν φύονται γεράνια.
Κλειστά τα στόρια στα καθιστικά.
Στις κρεβατοκάμαρες τα παράθυρα σφαλισμένα.
Οι πόρτες μόνο χάσκουν ανοιχτές
νωπές πληγές σε κορμιά ξεχασμένα.

Ανάμεσά τους βασιλεύει η σιωπή
και ι ζωή που κάποτε τα διαπερνούσε
τώρα αλλάζει δρόμο μόλις τα δει.
Προκειμένου να σπαταληθεί τα προσπερνάει
αφήνοντας πίσω της το άρωμα που την ακολουθεί
και την αίσθηση μιας στιγμής που έλαμψε
και τώρα πάει
έφυγε
χάθηκε νωρίς
ακολουθώντας μια ζωή
που τώρα προχωρεί
χωρίς να ξέρει που πάει.

Φαντάσματα

Τα φαντάσματα είναι αισθήματα
που πάγωσαν στον χρόνο.
Ήχοι που δεν ακούστηκαν.
Λέξεις που δεν απαντήθηκαν

Κυριακή, 2 Ιανουαρίου 2011

Λίγα Ακόμα Χάι-κου Αργά Το Βράδυ

Οι κάλπικοι έρωτες
γεννάνε μύθους
σε όσους πιστεύουν.

*****

Γη που διψάει
σα τη καρδιά μου
για λίγη υγρασία

*****

Όλες οι λέξεις
ακούγονται ψέμα
αν τις ψελλίσεις.

*****

Δύο λεροί τοίχοι
έχουν απομείνει
απ’ τον ερωτά μας

*****

Μετρώ το ψέμα
με τις αλήθειες
που προσπερνάω.

*****

Ένα ταξίδι στο φως
όλη η γνώση του Ενός
κι όλη η αγωνία.



Βραδινό

Ο ήχος της πένας
στο χαρτί
με γαληνεύει.
Και της νύχτας η σιωπή
με την ανάσα σου την ρυθμική
στης μοναξιάς μου την ερημιά
με ταξιδεύει.

Κάτι Σαν Χάι-κου Αργά Το Βράδυ

Ο χρόνος σβήνει σε λευκό.
Οι αναμνήσεις μου σε μαύρο.

*****

Μια βρύση στάζει
μετρώντας τα λάθη μας
κάθε βράδυ.

*****

Σταγόνες κι ανάσες.
Όλη η νύχτα
χωράει στα κενά τους.

*****

Ίσως απόψε
στα όνειρα μου
συναντήσω εμένα.

*****

Αργά τη νύχτα
όλη η ζωή μου
δείχνει λάθος.

*****

Μες την απάτη
του έρωτά μου
χάνω τον εαυτό μου.

*****

Όλη η ζωή μου
λάθος αποφάσεις
για λάθος λόγους.

*****

Η ευτυχία
μια λάθος απόφαση
σε λάθος χρόνο.

*****

Ο έρωτας μου
ακριβή κοκότα
που μαραζώνει.

*****

Τα μάτια λάμπουν
και χωρίς να είναι
ευτυχισμένα.

*****

Χείλια που ματώνουν
καθώς προσμένουν
έστω ένα ψέμα.

Νύχτα Παραμονής

Μαβιά αυγή.
Μάτια μου πλάνα
Μάγισσα νύχτα
με την αέρινη μορφή
μου λείπεις τόσο που πονάω.

Κι όμως στην αγκαλιά μου
κουρνιάζεις σιωπηλή.

Φόβος

Τα βράδια η μοναξιά
βαραίνει παραπάνω.
Ίσως γιατί ότι ζήσαμε
φοβάται το πρωί.

Και Πάλι Εδώ

Και πάλι εδώ.
Στο ίδιο σημείο μετά από καιρό
να διαμελίζω τη ψυχή μου.
Να ψάχνω στα ρημάδια της να βρω
το τραύμα να βρω το ανοιχτό
ένα τρόπο να βρω
να ενώσω τα κομμάτια
κι ότι δεν κολάει να το πετώ.

Έτσι χωρίς αυτά να προχωρώ.
Έτσι λειψός να συνεχίζω.
Για πόσο καιρό.
Για λίγο ακόμα.

Εδώ

Εδώ ο καιρός είναι πάντοτε καθαρός.
Σίγουρος ο τόπος.
κι όμως . . .
κάπου πέρα μακριά
ίσως πίσω απ’ τα βουνά
ίσως στου πέλαου την άκρη
γεμίζει σύννεφα ο ουρανός . . .

Τα φέρνει ο αέρας κατά ‘δω.


Η καταιγίδα φτάνει.