Παρασκευή, 21 Ιανουαρίου 2011

Αν Σβησει η Ακρόπολη, τι θ' Απομείνει

Κι αν σβήσει η ακρόπολη τι θ' απομείνει;
Μονάχα κεραίες, μοναξιά.
Μονάχα ίσκιοι.
Μάτια γεννημένα για σκοτάδι
που σέρνονται σε δρόμους όλο νέον
γυρεύοντας δροσιά και λίγη αγάπη.
Εφήμερη όσο κρατά ένα χάδι
όσο να λιώσει ο πάγος στο ποτό
Όσο να βγει η ακρόπολη απ' το σκοτάδι

Αν σβήσει η ακρόπολη τι θ' απομείνει;
Μονάχα γύψος, πλαστικό και γκρι τσιμέντο.
Άσφαλτο σπαρμένη από γόπες.
Ταρίφες μ' αναμμένη τη σημαία.
Πελάτες που σχολιάζουνε τα νέα
και βράδια το 'να ίδιο με το άλλο.
Ζεστά, πνιγηρά, γεμάτα θλίψη
που τ' αλκοόλ αδυνατεί να πνίξει
και η ζεστή της βραδιάς το προκαλεί,

Αν σβήσει η ακρόπολη τι θ' απομείνει;
Μονάχα εγώ και 'σύ και γύρω η πόλη
Απάνθρωπη, απόκοσμη, γεμάτη ήχους
Ανήθικη, ακίνητη ν' αργοπεθαίνει
βρώμικη όσο κι ο αέρας που ανασαίνει
Αχόρταγη
όσο και το σκοτάδι που την ακολουθεί.



Κι αν σβήσει η ακρόπολη τι θ' απομείνει;
Τι θ' απομείνει;
Μονάχα άλλη μια νύχτα καλοκαιρινή.

Δεν υπάρχουν σχόλια: