Πέμπτη, 26 Μαΐου 2011

ΕΝΑ ΚΑΠΟΙΟ ΗΣΥΧΟ ΑΠΟΓΕΥΜΑ

Ι
Σ’ αυτά τα δήθεν μέρη μην με ξαναπάς.
Δεν έχω άλλο χρόνο για ψευτιά.
Μήτε για να σκοτώνω.
Ότι μου μένει μόνος μου θέλω να το περάσω.
Παρέα με κίτρινα χαρτιά
και με πικρό μελάνι.
Και ίσως
λέω ίσως
με σένα αγκαλιά
ή έστω τη θύμησή σου
τη θολή που ολοένα σβήνει.

II


Κάποτε σ’ έλεγα έρωτα.
Τώρα σε λέω μνήμη
κι ίσως μεθαύριο
αν είμαι τυχερός
σ´ αποκαλέσω φίλη.


III

Περνάνε χρόνια να κλείσουν οι πληγές
και να γενούνε μνήμη.
Κι η μνήμη να καθαγιαστεί
να απογυμνωθεί
να μείνουν γεγονότα
λέφτερα να επαναπροσδιοριστούν
με καινούργια φορτία.

Παίρνει χρόνο η ταφή.
Είναι μια διαδικασία αργή
που δε θυμίζει γέννα.
Δε κρύβει πόνο
μόνο ένα μούδιασμα αργό
που φέρνει αμηχανία
αν είσαι έτοιμος
και
προσπαθήσεις πολύ
να το εντοπίσεις.

IV


Μ' αυτά και μ' αυτά κυλάει ο καιρός.
Αργά οι ώρες
γρήγορα οι μέρες
σαν αστραπή οι μήνες.
Γεμίζεις εικόνες ασύνδετες.
Στοιβάζεις ήχους ρυθμικούς
που περισσεύουν
και διαρκώς μια αίσθηση πως κάτι έχεις ξεχάσει.
Μάλλον
Πως κάτι άφησες να εκκρεμεί
σα σπάθα από πάνω σου
απειλητική
που ταλαντεύεται αργά
καταμετρώντας
όχι τα λάθη σου
προς θεού, ποτέ αυτά.
Ποτέ τα λάθη.
Αυτά τα έχεις αναλάβει εσύ.
Αυτά μονάχα εσύ τα αναγνωρίζεις.

V


Ο χρόνος τα λάθη τ' αγνοεί
Ο χρόνος μόνο πράξεις λογαριάζει.
Ποιός ξέρει γιατί.
Ίσως γιατί δεν έχει μορφή
Ίσως γιατί είναι δανεικός
Ίσως
πάλι
γιατί ξέρει πως τίποτα άλλο δε μετράει.
Ίσως.

Πάντως ο χρόνος λογαριάζει μόνο αυτές.
Τις αθροίζει διαρκώς χωρίς να κάνει σούμα.
Να σου πω κι ένα μυστικό;
Σε κάθε μαύρη πανσέληνο το κοντέρ του μηδενίσει.
Κάθε καινούργιο φεγγάρι ξεκινά απ' την αρχή
να αθροίζει πράξεις.
Την κάθε μια στη σειρά.
Σ' ένα μονότονο κατεβατό που σε ζαλίζει.
Και κάτι μου λέει πως αυτός είναι ο σκοπός. 
Ο μόνος λόγος που γίνεται όλο αυτό
είναι για να σε ζαλίσει.
Να σε μπερδέψει και να ξεχαστείς.
Να παραλείψεις αν είναι δυνατόν να τις χαρακτηρίσεις.



Μες τη σιωπή και μες τη παγωνιά τόσες και τόσες μέρες
εγώ ξεχάσει πια να ομιλώ.
Τώρα πια μόνο μουγκρίζω.
Άλλοτε χαρούμενα
κι άλλοτε
λυπητερά.
Σιγά ή γρήγορα ή και απειλητικά
κατά καιρούς
σ' αυτούς που δεν γνωρίζω.
Και είναι η μεγαλύτερη μου ηδονή
να προσπαθώ με κανένα πια να μην επικοινωνήσω.


VII

Νυχτώνει.
Έφτασε η ώρα αυτή η μαγική που όλα
μα όλα
δείχνουν τη μορφή τους.
κρίζα.
Τυλιγμένα σε μωβ φως.
Με μια λάμψη αλλόκοτη
με γεύση μετάλλου.
Τα περιγράμματα σαφή
κι οι άκρες τους στρογγυλεμένες.
Να ταιριάζουν με την εποχή.
Να μην ξεχωρίζουνε απ' τη ζωή μας.
Την έχουμε κάνει στρογγυλή και
μπορούνε βλέπεις να την τραυματίσουν. 

Α! Είναι υπέροχη έτσι η ζωή.
Ολοστρόγγυλη
λίγο ανιαρή
αλλά ακίνδυνη.
Τόσο
που να κουράζει.



Μέτρησα χτες τα πόσα ίσως έχω πει
και τά 'βρα περισσότερα από τα όχι. 
Τα ναι δεν μπήκα στο κόπο μήτε να τα σκεφτώ.
Έτσι κι αλλιώς είμαι σαν άνθρωπος αρνητικός
οπότε. . .
Όπως και νά 'χει δε μιλάω τώρα γι αυτό.
Αυτό με ξάφνιασε πολύ.
Βλέπεις πάντοτε πίστευα πως ξέρω τι γυρεύω.
Μα τελικά
όπως αποδεικνύει και η απογραφή
αυτό που ξέρω είναι πως δεν ξέρω.
Ρήση σοφή
θα μου πεις
αλλά σε διαβεβαιώ
δεν είχε εμένανε σαν στόχο του ο Σωκράτης.



Σ' αφήνω τώρα.
Ξέρω δεν πέρασες καλά
αλλά το βλέπεις και μόνος σου.
Δεν είμαι καλά.
Γι' αυτό σου λέω.
Στα μέρη αυτά τα δήθεν
τα τόσο ανιαρά
μη με ξαναπάς.
Έχω βαλτώσει τόσο
που ότι βαρετό
με κουράζει.


Κάτι τελευταίο. 
Τα μέρη αυτά δεν είναι τόσο ανιαρά.
Εγώ έχω γίνει πληκτικός και δεν τα κουμαντάρω.
Ίσως γιατί μεγαλώνω και δε ξέρω πως να προσαρμοστώ.
Ίσως γιατί τον κόσμο αυτόν δεν τον κατανοώ
κι έτσι το μόνο που μου μένει είναι να νοσταλγώ
έναν κόσμο που όταν ήτανε παρών
απεχθανόμουνα με πάθος.






Δεν υπάρχουν σχόλια: