Δευτέρα, 20 Ιουνίου 2011

Πάνω σε Ξένους Στίχους Ξανά

Σιγά μη κλάψω τραγουδάς και είσαι εντάξει
με δανεικούς στίχους και κλεμμένες ματιές
με λίγα ψίχουλα στο πιάτο της αγάπης
δεν φταις εσύ που ότι έχεις να πεις
το προλάβανε άλλοι.

Η Μνήμη του Νερού

Έχει μνήμη το νερό όπως καλά γνωρίζεις.
Θυμάται ότι του είχες πει εκείνα τα μεσημέρια
όπου καθίσουν μοναχός στης θάλασσας την άκρη
και ιστορούσες τους καιρούς που έλπιζες πως θα 'ρθουν.

Η κάθε σταγόνα σ' άκουγε.
Η κάθε φυσαλίδα
κράταγε στο κέντρο της
εκεί στη μαύρη τρύπα
που λες πως έγινε μόνο για αυτό
των λόγων σου το σχήμα.

Τι κι αν εσύ πια δεν τ' ακούς.
Τι κι αν δεν τα βλέπεις.
Το νερό τα ιστορεί σε κάθε παφλασμό του.
Πλάθει την εικόνα τους με κάθε ηλιαχτίδα
και κάπου μετά το σούρουπο
την ώρα που ο ήλιος
βυθίζεται στα κύματα
που φλέγονται και κοχλάζουν
αφήνουν στον ορίζοντα τα λόγια που τους είπες.

Αν τα ακούσεις

Αν είσαι τυχερός

Ίσως τα ξαναπιστέψεις.

Αν όχι πάλι
κάποιοι άλλοι θα τα βρουν
κι αν είναι τυχεροί
Αυτοί
θα τα πιστέψουν.

Μια Μέρα στο Κέντρο

Στη φασαρία της μέρας τριγυρνάς και αποθαυμάζεις
τις φιγούρες ενός αλλοτινού καιρού ομοιάζεις
απορείς και λογαριάζεις
πως σε πρόσωπα οικεία δεν χωράς.