Παρασκευή, 25 Νοεμβρίου 2011

22/09/2011

20/11/2011


25/11/2011

Στραβό Χαμόγελο

Γνώριμη Φωνή

Αυτή η τόσο
γνώριμη φωνή
που ψιθυρίζει
μέσα σου
λέξεις όχι μόνο οικείες
μα ζυγισμένες ακριβώς
ώστε να σε βαραίνουν
τόσο όσο χρειάζεται
για να λυγίσεις.
Να διπλώσει στα δύο η ψυχή
και να τσακίσει.

Αυτή τη τόσο γνώριμη
φωνή
που σου ανήκει
την έχεις προβάρει εδώ και καιρό
περιμένοντας τη μέρα
που με ύφος ανάλογο
και το πρέπον άγχος της πρεμιέρας
θα απαγγείλεις απνευστί
το μονόλογό σου
τονίζοντας κατάλληλα
και μετρώντας τις παύσεις
ώστε να μη κρεμάσουνε
μα και να ακουστούνε.

Λόγια Ξανά, Λόγια Μεγάλα

Λόγια για λόγια
κι άλλα λόγια
κι ο κάθε ήχος φυλακτό.
Η κάθε ανάσα ένα νήμα
που σε δένει με το εδώ.

Η κάθε λέξη ένα βάρος
που ποτέ δε γίνεται αρκετό.
Η κάθε λέξη, το κάθε ψέμα.

Εδώ

Τώρα

Σ' αγαπώ.

Βόλτα Στη Πόλη ξανά

Πολύβουοι δρόμοι
μιας πόλης που μόλις
έμαθε πως είναι νεκρή.

Λίγα κομμάτια
σπασμένης ελπίδας
που ονειρεύεται πως είναι αρκετή.
Σφιχτά δεμένα
σε μια μελωδία
που φωλιάζει στη παρακμή.

Απλώνει τα κλώνια της
στη γνωστή παρωδία
που επιμένετε να λέτε ζωή
στους άγονους δρόμους
μιας πόλης που ακόμη
βαυκαλίζεται πως είναι
ζωντανή.

Βόλτα Στη Πόλη

Λίγες στιγμές ακόμα αμηχανίας
καθώς ο χρόνος σταθερά αργοκυλάει
σε κατατόπια ξένα και εχθρικά
ή τουλάχιστον εγώ τα βλέπω ως τέτοια
που δεν αφήνουν τη ψυχή να ησυχάσει
και να γευτεί της μέρας τους χυμούς.

Απόηχος

Μέσα στη ζέστη του μεσημεριού
μια μόνη νότα
αντηχεί
σαν επαναλαμβανόμενο μοτίβο.
Στριγκή
μεταλλική
και παγωμένη
απλώνεται γύρω στη σκηνή
και τη βαραίνει.

Έχει επανειλημμένα ειπωθεί
από τόσους άλλους
πως ο ήχος αυτός
ο τόσος οξύς
είναι ο απόηχος του πάθους.

Μοιρολόι

Βραχνή κιθάρα
κουρασμένη φωνή
το δικό μου μοιρολόι.