Παρασκευή, 23 Δεκεμβρίου 2011

Βρέχει.

Βρέχει.
Λεπτές σταγόνες
κρύας βροχής που με ζαλίζει. 
Λίγο πιο κάτω το νερό στριφογυρίζει
μέσα σε λακκούβες βρώμικες και τις γεμίζει με τις βρομιές 
που αποσπά από τα βλέμματά μας.



Εδώ δεν έχει νόημα.
Στερείται σημασίας
ο λόγος και η σκέψη μας.
Μόνο τα βλέμματα μετρούν.
Αυτά τα λένε όλα.

Ίσως και οι μορφασμοί.
Αυτές οι μικρές συσπάσεις των μυών
κυρίως γύρω απ' το στόμα
που συνοδεύουν τις ματιές
καθώς αγγίζουν
λαθραία δήθεν τα κορμιά
που προσπερνάνε.



Δεν κρύβουν καμία ηδονή
τα βρώμικα βλέμματά μας.
Δεν έχουν ίχνος ερωτισμού.
Στην επικράτεια της μοναξιάς
βρίσκεται η πηγή τους.
Τρέφονται από την απόγνωση
και ξεχειλίζουν φόβο.

Αυτός τα λερώνει
και τα εξωθεί πέρα από τα μάτια.
Αυτός είναι ο παθογόνος ξενιστής
που αναζητεί
νέα κορμιά να κατακλύσει.



Γι' αυτό και η βροχή
όσο κι αν είναι κρύα
και ενοχλητική
κάπου στο βάθος
με ανακουφίζει.

Τετάρτη, 21 Δεκεμβρίου 2011