Σάββατο, 17 Μαρτίου 2012

Στιγμές Σιωπής Με Μνήμες Ξεχασμένες

Ελάτε λοιπόν όλοι εσείς της μνήμης μου παρίες.
Παρείες μου λιπόσαρκοι.
Ακάματοι μνηστήρες
της προδομένης νιότης μου σύντροφοι ξεχασμένοι
ελάτε κοντά και ψάλτε μου τους εφηβικούς μου στίχους
που με τους φόβους μου έπλεκαν περίτεχνους μιναρέδες
ορίζοντας τις διαδρομές σε μυστικές αλφαβήτες.

Ότι ποθούσα ξέχασα.
Ότι πολύ αγαπούσα τώρα
μου φαίνεται πικρό
και η φωνή του ξένη
στα αυτία μου και στριχνή.
Τρομάζει τ' άκουσμά της
παγώνει το αίμα αφήνοντας
με
Ακίνητο κι αμίλητο
να τρέμω για την μέρα
που θα πρέπει να σταθώ
στα δικά μου πόδια.
Δίχως τραγούδια και σκοπούς
να μου κρατούν το βήμα

Εδώ και χρόνια έχω χαθεί μέσα στον εαυτό μου.
Κάτω από ψεύτικες ευχές και φιλικές κουβέντες.
Πίσω από λυκοχαμόγελα και προσβλητικά αστεία.
Ανάμεσα στα θέλω μου και στα ονείρατά μου
σε εκείνη τη δισδιάκριτη γραμμή που όλο ξεμακρένει
όπως ο ορίζοντας στα ναυτικά τραγούδια
που λέγαμε σαν έφηβοι σε κάποια παραλία.

Πάψε επιτέλους.

Άφησέ με στη σιωπή να συναντήσω φίλους.
Τους νεανικούς μου σύντροφους θέλω μόνο να ακούσω.
Να θυμηθούμε τα παλιά
μαζί
να πούμε ιστορίες
και ίσως
αν είμαστε ακόμα τυχεροί
να κάνουμε κι άλλο λάθος.

Ελάτε λοιπόν χωρίς ντροπή
γύρω μου συνταχθήτε.
Δώστε τα χέρια στη σιωπή χλωμοί
και τρομαγμένοι είναι η μέρα σήμερα
κι η νύχτα γεμάτη εικόνες.

Εξωτικές φωνές και ινδικά αρώματα γεμίζουν το σκοτάδι
π' αλλού φαντάζει κίτρινο θαμπό κι αλλού αιχμηρό μαντζέντα.
Ανάμεσα σ' αυτά τα δυο φτεροκοπά η ζωή μου
φορτωμένη ορθόδοξους ψαλμούς και τούρκικους μανέδες
λασπομένα του Σικάγο μπλούζ και μεθυσμένα κάντος
βραχνά κλαρίνου μοιρολογίσματα και ηλεκτρικά ακόρντα
που σιγοντάρουν τη γιαγιά καθώς κεντά ιστορίες
για τσ' απολειμάρους της και για το ριζιμιό της.

Στο γονικό τα πόδια της, ο νόστος στη ματιά της
ανάμεσα στις λέξεις της λόγια της Ερωφίλης
και στο λευκό εργόχειρο ολόκληρη η ελλάδα.
Κάπου ο ήλιος χάνεται αφήνοντας το τοπίο
σ'εκείνο το βελουδένιο μπλε του θείου Ραφαήλου.
Θαμπό το φως.
Τα περιγράματα αχνά
θα κάνανε περήφανο τον μπάρμπα Λεονάρδο
και οι φωνές που μουρμουρίζουν μακρινές
τονίζουν περισσότερο την αιχμή της θλίψης.

Ξέρεις καλά γιατί μιλώ.
Έχεις περπατήσει πολλές φορές σ' αντίστοιχο τοπίο
μόνο που τότε έδειχνε πιο τρυφερό μπροστά σου
Ενώ τώρα η μοναξιά πονά καθώς την ζεις παρέα.
και είν' απορίας άξιο πως χωρά η ζωή σου
ανάμεσα σε δυο σιωπές
και μια ανάσα.

Ας είναι.
Δεν έχει νόημα να τα σκαλίζεις τώρα.
Ίσως να θέλουνε σιωπή οι τωρινές ημέρες.
Ίσως τα λόγια να μην είναι περιτά
γι' αυτό η σιωπή αναγκαία.
Ίσως πάλι η στιγμές απλώς να θέλουν πράξεις
και 'σύ να ήσουν πάντοτε καλός στα μεγάλα λόγια.
Όπως και νά 'χει πάντως σιώπησε
και αφουγκράσου τη μέρα.

Παρασκευή, 2 Μαρτίου 2012

Γράμμα Σε Ένα Χαμένο Φίλο

Καλή και άγρια η εποχή με τα τραγούδια
να παιανίζουν έρωτες σε χρόνους περασμένους
και να λιγώνουν τη στιγμή μέχρι δακρύων.
Γεμάτη η μέρα μυρωδιές ξυνές από τον φόβο
που ρίζωσε ανάμεσα σε κάθε νότα.
Σε κάθε ψεύτικο λυγμό.
Σε κάθε κούφιο κέφι.

Εδώ ο χρόνος έχει χαθεί
σ' ένα λαθραίο χειμώνα
που όπως άργησε να 'ρθεί
δε θέλει και να τελειώσει.
Θυμάμαι ακόμα τις στιγμές
που ξοδέψαμε παρέα.

Άγια σπατάλη ηδονής.
Άσκοπη υστερία
γεμάτη από όνειρα και σκληρή εφηβεία.
Ακμή.
Η πόλη ακόμα άγνωστη.
Η άνοιξη στην ακμή της.
Τα σημάδια στο κορμί παράσημα
και ο πόνος λόγος.

Τώρα
Νταλκάδες και καϊμοι μελό
θυμός και αδικία
και κάπου ανάμεσα σε όλα αυτά
η άνοιξη σαν νότα.
Θαμπή απ' την απόσταση
βραχνή απ' την συνήθεια
Κι η πόλη αδιάφορη
σύζυγος στη ρουτίνα.

Σε καρτερώ
Σε χαιρετώ
και σου υπενθυμίζω.
Το σήμερα
Το αύριο
Το χτές
δεν είναι ψέμα.
Οι τόποι είναι αλόκοτοι
οι άνθρωποι είναι ξένοι
και οι φάτσες τους είναι άσχημες
μόνο σαν της κοιτάς.