Παρασκευή, 11 Μαΐου 2012

11.05.2012

Πεθαίνω κάθε πρωινό.
Καθώς χαράζει.
Την ώρα που του ουρανού το χρώμα
το θαμπό σε ξεγελάει.
Σβήνει τα σχήματα
τους όγκους ισοπεδώνει
κι όλα δείχνουν ανάκατα
χωρίς να ξεχωρίζουν.

Την ώρα εκείνη εγώ ξεψυχώ.
Κλείνω τα μάτια μου κι αφήνομαι να σβήσω
γνωρίζοντας κάθε λεπτό πως μόλις ξημερώσει
Θα ξανά ξυπνήσω

Δεν υπάρχουν σχόλια: