Τετάρτη, 27 Ιουνίου 2012

Καθώς Χαράζει


Καθώς χαράζει σε νοσταλγώ
με τα θλιμμένα σου τα μάτια να γυαλίζουν
κάτω από το θαμπό φως.

Νύχτες πολλές ήμουνα μόνος.
Είχα ξεχάσει πλέον ν' ποθώ
να ελπίζω σε κάτι
να προσμένω.
Το κύλισμα του χρόνου απλά ακολουθούσα
καθώς περίμενα να δω
να αλλάζει το φως.

Δεν είμαι σίγουρος πως ξέρω τη μορφή σου.
Θέλω να πω
θυμάμαι τα μελιά σου μάτια
τα χείλια τα απαλά που βίαια αγγίζουν
τον τρόπο που κινούνται τα σκούρα σου μαλλιά
μέσα στην ηδονή σου
μα προσπαθώντας να συνθέσω τη μορφή σου
φτιάχνω εικόνες που δεν είναι πιστευτές.
Ίσως γιατί πάντα κάτι λείπει.
Αυτά που έχω ποτέ δεν είναι αρκετά.
Ίσως πάλι γιατί δε μου ανήκει
αυτή η εικόνα που τόσο λαχταρώ.

Μα καθώς χαράζει
νοσταλγώ κομμάτια απ' τη μορφή σου.
Σα κλέφτης αρπάζω ότι στοιχεία βρω.
Συνθέτω μια εικόνα
που την κρατώ σφιχτά
για να αποκοιμηθώ.

Δεν υπάρχουν σχόλια: