Τετάρτη, 27 Ιουνίου 2012

Το Βράδυ Που Μ' Οδήγησε Στη Κρίση


Είχε μια λάμψη αλλόκοτη εκείνο το βράδυ.
Μια λάμψη που δεν έπεφτε στη γη απ´ τον ουρανό
μα ξεπηδούσε απ´ τις γωνιές και κάτω απ´ τους θάμνους
αντικαθιστώντας τις σκιές με κάτι πιο οικείο
κι ίσως ακριβώς για αυτό άπειρος πιο τρομακτικό.

Άφηνα τις σκέψεις μου να σβήσουν στο σκοτάδι
στο τόσο λουσμένο από φως όσο και στη σιωπή
ελπίζοντας πως ο καιρός που τρέχει θα με ξεχάσει
και θα απομείνω στο παρών νέος και δυνατός.

Του κάκου το ξέρω έλπιζα σε τέτοια φαντασία
πως θα ξεφύγω ζωντανός απ´ τον δυνάστη χρόνο
μα ήτανε της φύσης μου άλλη μια αμαρτία
να αγαπάει της ζωής το πρώτο τρίτο μόνο.

Έτσι
όταν κείνο το βράδυ αντίκρισα λουσμένη απ´ το φως
που ξεχυνόταν απ’ τη γη και γέμιζε τη φύση
τη ζωή μου ειλικρινά για πρώτη φορά θαρρείς
δεν είναι να απορεί κανείς που βυθίστηκα στη κρίση.

Κρίση
που αν και το ‘ξερα πως οφειλόταν μόνο
στο ότι γερνούσα επιτυχώς χωρίς να κατορθώσω
να διαπρέψω πουθενά, μήτε να επιτύχω
στα τόσα χρόνια που έζησα μια αλήθεια να αρθρώσω.

Ένοιωθα
πως όφειλα μέσα της να φορτώσω
κάτι που να της δίνει πως να το πω μια σοβαρή αιτία
που αν δεν κατόρθωνε να την ορίσει ως τραγική
να την διαχώριζε απ´ την κοινή βλακεία.

Έτσι
λοιπόν αποφάσισα πως μού ‘φταίγαν όλοι
αυτοί που χρόνια δίπλα μου στεκόντουσαν βουβοί
και δεν χειροκροτούσανε σε κάθε μου βλακεία
πιότερο γιατί πάσχιζαν να μείνουν ζωντανοί.




Αυτοί
που χρόνια δίπλα μου χωρίς να κατανοούνε
το μεγαλείο που έσταζε η κάθε μου πνοή
ζητούσανε από μένανε να δώσω σημασία
στην τόση τους αδιάφορη και μίζερη ζωή. 

Δεν υπάρχουν σχόλια: