Δευτέρα, 22 Οκτωβρίου 2012

22/10/2012

Ο ουρανός δε γαλακτίζει πια σ' αυτόν τον τόπο
τον ξεχασμένο απ' τον Θεό κι απ´ τη μοίρα.
Μόνο στη μνήμη των παιδιών της
μια αναλαμπή
θαμπή
ακόμα κατοικεί σαν φλόγα
μικρή σαν από κερί που τρεμοπαίζει
σε πείσμα όλων των καιρών και της συνθήκης
που ορίζει πως οι χώρες όπως κι θεοί
κάποτε πεθαίνουν παρσέρνοντας μαζί τους κι αυτούς
που τις πιστεύουν.

Κυριακή, 14 Οκτωβρίου 2012

ΑΝΑΘΕΜΑ

Ανάθεμα σ'αυτούς που ζούνε λίγο.
Πού'χουν τα πόδια λυγιστά
όσο το πάπλωμά τους.
Που κρατούν τα μάτια σφαλιστά
να μη τα κάψει ο ήλιος
και το μυαλό τους ερμητικά κλειστό
μη το φουσκώσει ο αγέρας.

Ανάθεμα σ'αυτούς που ζούνε λίγο
γελάνε λίγο, κλαίνε λίγο.
Δεν τρώνε μήτε πίνουνε πολύ
και γενικώς διάχουν βίο μετρημένο
χωρίς να ενοχλήσουνε κανένα στη ζωή.
Χωρίς να βαρύνουν κανένα με το περασμά τους.

Αδιάφοροι κι ανώδυνοι διάχουν
μια ζωή ήρεμη σαν λίμνη.
Δεν καίγονται δεν πάλονται δεν υποφέρουν.
Δεν υψώνουν τη φωνή ποτέ
μήτε τη ματιά τους.
Τα όνειρά τους λιγοστά
Χειροπιαστά τα θέλω τους
Τα πάθη τους ελεγμένα.

Ανάθεμα σ' αυτούς που όταν σου λέν' το θέλω τους
αρχίζουν με τη φράση
Θα ήθελα αν είναι δυνατόν
και τελειώνουν κλείνοντας τα μάτια
για να απολαύσουν μια ακόμα στιγμή
το ονειρικό τοπίο.

Ανάθεμα σε όλους τους και ανάθεμα σε μένα
που ασχολούμαι με αυτούς προσδίδοντας αξία
στις ποταπές υπάρξεις τους τις γεμάτες ανυπαρξία.