Τρίτη, 30 Ιουλίου 2013

ΧΟ ΤΣΙ ΜΙΝΓΚ



Μέσα στα μάτια τα καινά τα μουδιασμένα
βλέπεις το χρόνο που έχει προδοθεί
από τα τόσα λόγια που πήγανε χαμένα
χωρίς ποτέ κανείς μας να τα πει. 

Σ'αυτά τα χέρια τα κλειστά τα πεισμωμένα
στριμώχνεται ολάκερη η γη
με τα όνειρά της καλά προφυλαγμένα
από την ρουτίνα που γυρεύει να τα καταπιεί. 

Σ'αυτή τη ζωή που τώρα ξεκινάει
εναποθέτω όλη μου τη ψυχή
ελπίζοντας πως όποιο δρόμο και να πάρει
θά 'χει τη δύναμη να με λυπηθεί. 


Δευτέρα, 29 Ιουλίου 2013

Επιβίωση

Παροιμίες Από Την Κόλαση



Στο γερασμένο πάτωμα η θλίψη δείχνει οικεία. 

Το νερό και η φωτιά σκληραίνουν το ατσάλι. 

Ο θάνατος αποστρέφεται αυτούς που τον ζητούνε. 

Ο Ίκαρος δε πρόλαβε να αρνηθεί τον ήλιο. 

Σε κάθε σταγόνα της βροχής ένα στόμα που διψάει. 

Ο καθρέφτης αντανακλά αυτό που αντικρίζει. 

Το όνομα της θάλασσας δε το γνωρίζει το κύμα. 

Του δρόμου τα πατήματα ακολουθούν το βήμα. 

Ο χάρτης ζωγραφίζεται αφού τον περπατήσεις.

Παρασκευή, 26 Ιουλίου 2013

ΟΡΤΣΑ II

Δώσε τόπο στην οργή να αναπτυχθεί. 
Να βγάλει ρίζες δυνατές και να φουντώσει. 
Όσα σε πλήγωσαν πολύ μην αρνηθείς. 
Είναι γι' αυτά που ποτέ δε θα μετανιώσεις. 

Ποτάμι ο χρόνος που κυλά και η ζωή ο αφρός του.
Στα σκοτεινά του τα νερά κρύβεται τ' όνειρό σου.

Πέμπτη, 25 Ιουλίου 2013

ΟΡΤΣΑ

Μέσα στα βλέφαρά σου ξημερώνω
κάθε μου ανάσα στο κορμί σου προσευχή.
Τους δαίμονες που με κατοικούν μερώνω
με των ματιών σου την κάθε αναλαμπή.

ΑΥΤΟΠΡΟΣΩΠΟΓΡΑΦΙΑ

Θολά τα μάτια
τα πικρά
τα πληγωμένα
από τα ψέματα που έχουν πει. 

Νωθρά τα χείλη 
τα σκληρά
τα ξεραμένα 
από τα λάθος ναι πού 'χουν γευτεί. 

Σκληρά τα χέρια
τα βαριά
τα ροζιασμένα
από το λάθος που αγκαλιάσανε κορμί. 

Και η μορφή  διάφανη
κρύα 
γερασμένη
από τη κάλπικη που διάλεξε ζωή. 

Τετάρτη, 24 Ιουλίου 2013

Ρέθυμνο

ΠΙΚΡΟ ΕΡΩΤΙΚΟ ΤΡΙΠΤΥΧΟ

I

Με τίτθευσες κρασί μαζί με μύρο
από την άγουρη της μήτρας σου σχισμή
στα Ερωτίδια μιας τρομαγμένης νιότης
στου Ελικώνα σου το δάσος το κρυφό. 

Κένωνες στο στόμα μου τη ψυχή σου
την άρταινες με δάκρυα μετά
και φάνταζε υποφερτή η ζωή μου
στα θολωμένα μάτια μου απ'τα υγρά. 

Καμένοι μίλακες στοιχειώνουν τα όνειρά μου
αναπαραστώντας με τ'ακρωτηριασμένα τους κορμιά 
στάσεις και εικόνες του κορμιού σου
καθώς άδειαζες της ψυχής σου τα υγρά. 

Άγνου κλαδιά τα χέρια σου την ώρα
που του κορμιού μου όριζες τη δομή 
χαρίζοντάς μου των χειλιών σου τα δώρα
στου έρωτα μας την θεσμοφόρια πομπή. 

Το ακόρεστο στον έρωτα κορμί σου
κοντράριζε τη μπερδεμένη σου ψυχή
σαν έσμιγε ο τρόμος με τον οργασμό στο βλέμμα
και το πρόσωπό σου έπαιρνε της Μέδουσας τη μορφή. 

II

Βαδίζουμε μαζί σε λάθος δρόμο. 
Είναι η πορεία μας κοινή μα σε λάθος τροχιά. 
Τυφλές διαδρομές είναι η ζωή μας
και είναι τα λόγια τα βαριά που μας κρατούν κοντά. 

Σε νοιώθω κάθε βράδυ να ανασαίνεις 
μα είναι ο αγέρας γύρω λιγοστός. 
Στον ύπνο σου κάτι σε βαραίνει
είναι ο ορίζοντας των ονείρων σου ο κλειστός. 

Πορεία θανάτου έχει αυτή η σχέση
και κάθε βήμα της μας φέρνει πιο κοντά
κάθε φορά που ο ένας ξεμακραίνει
το δάκρυα του άλλου τον δένουν πιο σφιχτά. 

Κάθε λεπτό μια κλεμμένη εικόνα
αμερικάνικη νύχτα τα λόγια τα γλυκά 
σε διαδρομή που απο 'δώ φαντάζει αιώνια
απαιτώντας βήματα προσεκτικά. 

Στο ναρκοπέδιο του σήμερα παγιδευμένοι
με κάθε ανάσα να κοστίζει ακριβά
τελειώνουμε τη μέρα νικημένοι
από τα θέλω μας, τα πρέπει, τα μετά. 

Πικρό ποτήρι τα όνειρα που σβήσαν
από τις τόσες ήττες και τις συντριβές
το πίνουμε με μια γουλιά τις νύχτες
ποζάροντας μεταξύ μας νικητές. 

Κι αν η πορεία μας κοινή γεμάτη πίκρες
την κάνουμε μαζί κι αυτό μετρά
μου ψιθυρίζεις μισοναρκωμένη
κι αφήνεσαι στου Μορφέα την αγκαλιά. 

Ας πούμε την αλήθεια λοιπόν για μια νύχτα
χωρίς υπονοούμενα και νοήματα κρυφά
αποφασίσαμε πως θα γενούμε μοίρα
μα δε σκεφτήκαμε τι θα συμβεί μετά. 

III

Αυτό το μαλακό κορμί
που δίπλα μου ξαπλώνει
έχει πολλάκις μεταμορφωθεί. 

Εκεί που το νοιώθω να χαλαρώνει
να αφήνεται να απλωθεί
μ' ένα μου άγγιγμα τεντώνει
σαν τόξο κεράτινου χορδή. 
Σαν θάλασσα σε πανσέληνο φουσκώνει
και αγγομαχά για να ξεχυθεί. 
Λεπίδα ατσάλινη διπλώνει
αιχμαλωτίζοντας το φως σε κάθε του πτυχή. 
Σκληραίνουν τα λόγια του. 
Αλλάζει η μορφή του. 
Για λίγο 
τίγρη γίνεται 
που γυρεύει να τραφεί. 

Έπειτα πάλι ημερεύει. 

Σα να μην έχει τίποτα συμβεί. 

Τα μάτια πάλι μαλακώνουν. 
Μελώνει το στόμα. 
Η ανάσα γίνεται αργή. 

Μικρό παιδί στο σώμα μου κουρνιάζει. 

Η ψυχή του 
στη μέρα μου έχει ενσωματωθεί. 

Τρίτη, 23 Ιουλίου 2013

ΈΝΑ ΠΑΡΑΞΕΝΟ ΜΠΛΕ ΚΟΛΙΜΠΡΙ



Στα τροπικά νησιά, πέρα στο νότο, εκεί που ο ήλιος γέρνει να ξεκουραστεί στο τέλος κάθε μέρας, ζει ένα παράξενο πουλί που δε μοιάζει με τ' άλλα. Λίγοι το έχουν ακουστά κι ακόμα λιγότεροι το έχουν συναντήσει κι αυτό γιατί είναι τρομερά μικρό, στο μέγεθος του αντίχειρά σου. 

Σαν να μην έφτανε αυτό, το μικρό πουλί αυτό είναι απίστευτα ντροπαλό. Κρύβεται όσο του είναι μπορετό μιας και το χρώμα του - γαλάζιο σαν τον ουρανό το καλοκαιρινό δειλινό - δεν το βοηθάει. 

Ο λόγος που είναι τόσο ντροπαλό δεν είναι γνωστός. Κάποιοι λένε πως φταίει η φωνή του ή καλύτερα μάλλον η έλλειψη φωνής μιας και δε το έχει ακούσει κανείς ποτέ να κελαηδάει. 

Άλλοι λένε πως κάτι τέτοιο δεν είναι δυνατόν και πως ένα τόσο όμορφο πουλί δεν μπορεί να μην έχει φωνή και μάλιστα μαγευτική και πως η έλλειψη ακούσματος οφείλεται στην σπανιότητα του είδους. 

Η ντροπή του δε - υποστηρίζουν- οφείλεται μάλλον σε παράγοντες πιο εσωτερικούς ή - κι αυτό τους φαίνεται σαν πιο πιθανό - στην έλλειψη διάθεσης και χρόνου να τραγουδάει. 

Άλλο χαρακτηριστικό του πουλιού αυτού είναι η διάρκεια και ο τρόπος ζωής του. Είναι ένα μάλλον θλιβερό γεγονός πως το εν λόγω πουλί δε μπορεί ποτέ του να ξαποστάσει. Είναι καταδικασμένο να πετάει διαρκώς. Κάποιοι πιστεύουν πως δεν διαθέτει καν πόδια, μόνο μεγάλα και ευλύγιστα φτερά που τα κουνάει σχηματίζοντας το σχήμα του απείρου. 

Αυτή η κοπιαστική και άβολη ζωή διαρκεί ευτυχώς πολύ λίγο. Το πουλί της ιστορίας μας ζει μόνο λίγες εβδομάδες. Μπορεί να πετάξει μόλις εκκολαφτεί. Λίγο άχαρα είναι αλήθεια στην αρχή μα σε λίγες μέρες παίρνει  - όπως λέμε -  το κολλάει. Σε δυο βδομάδες έχει ενηλικιωθεί και πλήρως αναπτυχθεί πράγμα που φαίνεται και στο φτέρωμά του. Μόλις που του μένει χρόνος να αναπαραχθεί  και να γεννήσει τα αυγά του - τα οποία μάλιστα αφήνει στη φροντίδα άλλων πουλιών για να εκκολαφθούν. 

Ο μύθος μάλιστα λέει πως την μόνη φορά που τραγουδά είναι καθώς ξεψυχάει. Μόλις νοιώσει πως το τέλος είναι κοντά, προσγειώνεται για πρώτη και μοναδική φορά. Γυρίζει προς τον ήλιο που γέρνει και τραγουδά μέχρι να ξεψυχήσει . 

Τραγουδά για ό,τι έμαθε στη σύντομη και κοπιαστική ζωή του. Τραγουδά με μια φωνή τόσο μελωδική ένα τραγούδι τόσο λυπητερό που όποιος τ' ακούσει μένει άλαλος για όλη την υπόλοιπη ζωή του. 

Ο λόγος όμως που ασχολούμαι με αυτό δεν είναι ούτε η αφύσικη του ντροπή ούτε η μικρή σε διάρκεια  ζωή του. Ο λόγος που μιλάω τώρα για αυτό είναι η διατροφική συνήθειά του. Το κολίμπρι μας αυτό τρέφεται με νέκταρ λουλουδιών. Αποκλειστικώς. Έχει δε ιδιαίτερη προτίμηση σε ένα φυτό με δυσπρόφερτο στη ντόπια λαλιά όνομα που σε ελεύθερη μετάφραση λέγεται το Αιδοίο της Αφροδίτης.  

Το συγκεκριμένο φυτό ανήκει στη σπάνια κατηγορία των σαρκοφάγων φυτών που χρησιμοποιούν το νέκταρ για να προσελκύουν θύματα προς βρώση. Η μυρωδιά δε όπως μπορεί να φανταστεί κανείς θυμίζει έντονα γυναικείο αιδοίο. 

Το γιατί αυτή η μυρωδιά ελκύει για το φυτό τροφή δε το γνωρίζω, αυτό που ξέρω είναι πως το κολίμπρι της ιστορίας μας είναι τρελό και παλαβό με τους χυμούς του Αιδοίου της Αφροδίτης. Τόσο που με κίνδυνο της ζωής του τις περισσότερες φορές χώνεται μέσα στα πέταλα του φυτού και τρυγά τους χυμούς του. 

Η φύση, σπρωγμένη μάλλον από κάποια αίσθηση οίκτου και δικαίου για την δύσκολη που του χάρισε ζωή, το έχει προμηθεύσει με τα κατάλληλα εργαλεία για αυτό τον σκοπό. 

Τα μακριά και ευκίνητά του φτερά είναι κατάλληλα για να διεγείρουν το φυτό ώστε να παράγει περισσότερα υγρά. Το ράμφος του δε καταλήγει σε μια γλώσσα τόσο απαλή που δεν προκαλεί το φυτό να κλείσει τα χείλια του και να το παγιδεύσει. Έτσι το μικρό μας κολίμπρι μπορεί να τρυγά αχόρταγα το νέκταρ του φυτού, όχι φυσικά χωρίς να θέσει σε κίνδυνο την μικρή ζωή του. 

Η αδυναμία του πουλιού αυτού είναι γνωστή στον ιθαγενή πληθυσμό περισσότερο από ότι το ίδιο μιας και όπως έχουμε ήδη πει είναι απίστευτα ντροπαλό και δύσκολο κανείς να το αντικρίσει. Αυτό δεν δείχνει να πτοεί τις γυναίκες του νησιού που εκμεταλλεύονται την αδυναμία του μικρού πουλιού προς δική τους ευχαρίστηση. 

Είναι συνηθισμένο ανάμεσα στις γυναίκες του νησιού και ιδιαίτερα σε νεαρές ηλικίες να ξαπλώνουν -  κυρίως τις ώρες του μεσημεριού - ανάμεσα σε ανθισμένα Αιδοία της Αφροδίτης έχοντας τα πόδια τους λίγο ανοιχτά. Ακίνητες. Αναπνέοντας αργά. Προσμένοντας τον φτερωτό τους ακούσιο εραστή να τις αποπλανήσει. 

Αν κάποιος είναι τυχερός και πλησιάσει πολύ προσεκτικά ίσως τις συναντήσει. Με μάτια μισόκλειστα. Πόδια μισάνοιχτα. Χέρια να σκεπάζουνε το στόμα. Να φυλακίζουν τις λαθραίες φωνές. Να αναπνέουν βαθιά. Το κορμί τους να σπαρταρά ξανά και ξανά μέχρι είτε να χορτάσουνε αυτές είτε ο ιπτάμενος εραστή τους να τις εγκαταλείψει. 

Δευτέρα, 22 Ιουλίου 2013

Χανιά

Διαπίστωση

Ο θεός λατρεύει τους κρετίνους. 
Τους ανεγκέφαλους, τους αδαείς. 
Αυτούς που σκύβουν το κεφάλι και διασχίζουν
τη ζωή σε ευθεία γραμμή
δηλώνοντας πως αυτή είναι η συντομοτέρα
και στο τέλος πάντα βρίσκεται ανταμοιβή. 

Ο θεός λατρεύει τους κρετίνους 
γιατί μπορεί να τους αγνοεί. 

Παρασκευή, 19 Ιουλίου 2013

Πέμπτη, 18 Ιουλίου 2013

Μεσοκαλόκαιρο

Μεσημέρι

Η προσδοκία και η αναμονή
είναι κακή παρέα 
τις ώρες του καλοκαιριού
που κολλούν οι δείχτες. 

Έχουν την τάση να μουδιάζουν το κορμί
να παγώνουν τη σκέψη
και να βυθίζουν τη ψυχή 
σε βάλτο απραξίας. 

Η προσδοκία και η αναμονή 
είναι κακιά παρέα. 
Είναι σύμβουλοι κακοί
για όλους όσους ελπίζουν
να τιθασεύσουν τη ζωή
προτού την ζήσουν. 

Τρίτη, 16 Ιουλίου 2013

Γιαννιτσά


Γή ξερή
πυροκαμένη. 

Νοτισμένη με τους λαθραίους πόθους 
έφηβων αγοριών
και τις απόκρυφες προσδοκίες 
αντίστοιχων κοριτσιών 
που προδόθηκαν
εξαπατήθηκαν κι οι δυο 
από τα όνειρά τους. 

Μικροί σαν ήταν ποθούσανε πολλά. 
Μεγαλώνοντας αρκέστηκαν σε λίγα. 

Κάπου στη μέση 
εκεί στην εφηβεία
κάνανε την επιλογή
που όρισε τη ζωή τους. 
Να ρίξουνε στην αχόρταγη γη
τους πόθους και τις προσδοκίες
ώσπου να νοτίσει από τους καημούς 
και να καεί απ´ το πάθος. 

Σάββατο, 13 Ιουλίου 2013

Παρασκευή, 12 Ιουλίου 2013

Αναμονή III

Σε Ήχο Λαϊκό Άσμα Κάλπικο

Αργά τα βήματα 
βαριά 
παρμένα από λαϊκό άσμα.
Το κεφάλι χαμηλά
σε ορθή γωνία
με τα μάτια να χτενίζουν βαρετά
το μουλιασμένο χώμα. 

Η σκέψη κουρνιασμένη
σε θέματα γνωστά 
φοβάται να πετάξει.
Φωλιάζει μέσα στη μοναξιά
και περιμένει. 

Προσμένει
χωρίς να αδημονεί
κάτι να αλλάξει. 

Όχι πολύ. 
Μήτε ριζικά. 
Μα αρκετά 
για να γεμίσει η πλήξη. 
Να ξεγελάσει τον καιρό
μέχρι να βραδιάσει. 

Παύση


Αναμονή
Μια παύση πριν την εκκίνηση. 
Μα η ζωή προχωρά κάπου εκεί έξω. 


Προετοιμασία


Πέμπτη, 11 Ιουλίου 2013

Δευτέρα, 8 Ιουλίου 2013

Επέτειος

Μυστικά


Τα πιο ωραία μυστικά είναι αυτά που χάνονται
στο πέρασμα της μέρας
γεμίζοντας με ενοχές στο χρόνο της ζωής τους
όσους γεύονται άπληστα τους ένοχους χυμούς τους.

Είναι Μέρες Σαν Κι Αυτή Που Όλα Ξεκαθαρίζουν.

Σάββατο, 6 Ιουλίου 2013

Παρασκευή, 5 Ιουλίου 2013

Πέμπτη, 4 Ιουλίου 2013

IMPOSSIBLE BLACK


Επίκληση

Έλα ροδοδάχτυλη
θαμπή κόρη του χειμώνα
στιλπνή δακρύβρεχτη αυγή
έλα λοιπόν κι ανάγγειλε
τον ερχομό της μέρας. 

Μιας μέρας αντάξια γιορτής
Γεμάτης υποσχέσεις

Τέλος Εργασίας

Τετάρτη, 3 Ιουλίου 2013

Σιωπή


Σήμερα


Στον Θείο Λέοναρτ

Σε ένα σπίτι με εκατό δωμάτια
και θαμπούς καθρέφτες στους τοίχους
περνάμε τον καιρό μας περιμένοντας
την ώρα να εισέλθουμε στη κοιλιά του αδηφάγου κήτους. 

Στο κρεβάτι που το φεγγάρι ψυχορράγησε
κυλιόμαστε στα ασημωμένα του σεντόνια
κι ονειρευόμαστε πως ήδη ζήσαμε 
τα καλύτερά μας χρόνια. 

Τον χρόνο μας άσκοπα ξοδεύουμε 
με ψέματα και κορμιά στιγματισμένα
και τα μεγάλα λόγια στα οποία ορκιζόμαστε 
γνωρίζουμε πως ξεστομίζονται μισοξεχασμένα. 

Στους δαιδαλώδεις διαδρόμους του περιπλανιόμαστε
φορώντας πρόσωπα απεγνωσμένα
σμίγουμε και χωρίζουμε χωρίς σαν γνωριζόμαστε 
αν και αγαπιόμαστε απελπισμένα. 

Στο σπίτι με τα εκατό δωμάτια
και τις χιλιάδες πόρτες για τον καθένα
περνάμε την ώρα μας περιμένοντας
τα όνειρα μας να σβήσουν ένα ένα.