Τετάρτη, 3 Ιουλίου 2013

Στον Θείο Λέοναρτ

Σε ένα σπίτι με εκατό δωμάτια
και θαμπούς καθρέφτες στους τοίχους
περνάμε τον καιρό μας περιμένοντας
την ώρα να εισέλθουμε στη κοιλιά του αδηφάγου κήτους. 

Στο κρεβάτι που το φεγγάρι ψυχορράγησε
κυλιόμαστε στα ασημωμένα του σεντόνια
κι ονειρευόμαστε πως ήδη ζήσαμε 
τα καλύτερά μας χρόνια. 

Τον χρόνο μας άσκοπα ξοδεύουμε 
με ψέματα και κορμιά στιγματισμένα
και τα μεγάλα λόγια στα οποία ορκιζόμαστε 
γνωρίζουμε πως ξεστομίζονται μισοξεχασμένα. 

Στους δαιδαλώδεις διαδρόμους του περιπλανιόμαστε
φορώντας πρόσωπα απεγνωσμένα
σμίγουμε και χωρίζουμε χωρίς σαν γνωριζόμαστε 
αν και αγαπιόμαστε απελπισμένα. 

Στο σπίτι με τα εκατό δωμάτια
και τις χιλιάδες πόρτες για τον καθένα
περνάμε την ώρα μας περιμένοντας
τα όνειρα μας να σβήσουν ένα ένα. 

Δεν υπάρχουν σχόλια: