Τρίτη, 23 Ιουλίου 2013

ΈΝΑ ΠΑΡΑΞΕΝΟ ΜΠΛΕ ΚΟΛΙΜΠΡΙ



Στα τροπικά νησιά, πέρα στο νότο, εκεί που ο ήλιος γέρνει να ξεκουραστεί στο τέλος κάθε μέρας, ζει ένα παράξενο πουλί που δε μοιάζει με τ' άλλα. Λίγοι το έχουν ακουστά κι ακόμα λιγότεροι το έχουν συναντήσει κι αυτό γιατί είναι τρομερά μικρό, στο μέγεθος του αντίχειρά σου. 

Σαν να μην έφτανε αυτό, το μικρό πουλί αυτό είναι απίστευτα ντροπαλό. Κρύβεται όσο του είναι μπορετό μιας και το χρώμα του - γαλάζιο σαν τον ουρανό το καλοκαιρινό δειλινό - δεν το βοηθάει. 

Ο λόγος που είναι τόσο ντροπαλό δεν είναι γνωστός. Κάποιοι λένε πως φταίει η φωνή του ή καλύτερα μάλλον η έλλειψη φωνής μιας και δε το έχει ακούσει κανείς ποτέ να κελαηδάει. 

Άλλοι λένε πως κάτι τέτοιο δεν είναι δυνατόν και πως ένα τόσο όμορφο πουλί δεν μπορεί να μην έχει φωνή και μάλιστα μαγευτική και πως η έλλειψη ακούσματος οφείλεται στην σπανιότητα του είδους. 

Η ντροπή του δε - υποστηρίζουν- οφείλεται μάλλον σε παράγοντες πιο εσωτερικούς ή - κι αυτό τους φαίνεται σαν πιο πιθανό - στην έλλειψη διάθεσης και χρόνου να τραγουδάει. 

Άλλο χαρακτηριστικό του πουλιού αυτού είναι η διάρκεια και ο τρόπος ζωής του. Είναι ένα μάλλον θλιβερό γεγονός πως το εν λόγω πουλί δε μπορεί ποτέ του να ξαποστάσει. Είναι καταδικασμένο να πετάει διαρκώς. Κάποιοι πιστεύουν πως δεν διαθέτει καν πόδια, μόνο μεγάλα και ευλύγιστα φτερά που τα κουνάει σχηματίζοντας το σχήμα του απείρου. 

Αυτή η κοπιαστική και άβολη ζωή διαρκεί ευτυχώς πολύ λίγο. Το πουλί της ιστορίας μας ζει μόνο λίγες εβδομάδες. Μπορεί να πετάξει μόλις εκκολαφτεί. Λίγο άχαρα είναι αλήθεια στην αρχή μα σε λίγες μέρες παίρνει  - όπως λέμε -  το κολλάει. Σε δυο βδομάδες έχει ενηλικιωθεί και πλήρως αναπτυχθεί πράγμα που φαίνεται και στο φτέρωμά του. Μόλις που του μένει χρόνος να αναπαραχθεί  και να γεννήσει τα αυγά του - τα οποία μάλιστα αφήνει στη φροντίδα άλλων πουλιών για να εκκολαφθούν. 

Ο μύθος μάλιστα λέει πως την μόνη φορά που τραγουδά είναι καθώς ξεψυχάει. Μόλις νοιώσει πως το τέλος είναι κοντά, προσγειώνεται για πρώτη και μοναδική φορά. Γυρίζει προς τον ήλιο που γέρνει και τραγουδά μέχρι να ξεψυχήσει . 

Τραγουδά για ό,τι έμαθε στη σύντομη και κοπιαστική ζωή του. Τραγουδά με μια φωνή τόσο μελωδική ένα τραγούδι τόσο λυπητερό που όποιος τ' ακούσει μένει άλαλος για όλη την υπόλοιπη ζωή του. 

Ο λόγος όμως που ασχολούμαι με αυτό δεν είναι ούτε η αφύσικη του ντροπή ούτε η μικρή σε διάρκεια  ζωή του. Ο λόγος που μιλάω τώρα για αυτό είναι η διατροφική συνήθειά του. Το κολίμπρι μας αυτό τρέφεται με νέκταρ λουλουδιών. Αποκλειστικώς. Έχει δε ιδιαίτερη προτίμηση σε ένα φυτό με δυσπρόφερτο στη ντόπια λαλιά όνομα που σε ελεύθερη μετάφραση λέγεται το Αιδοίο της Αφροδίτης.  

Το συγκεκριμένο φυτό ανήκει στη σπάνια κατηγορία των σαρκοφάγων φυτών που χρησιμοποιούν το νέκταρ για να προσελκύουν θύματα προς βρώση. Η μυρωδιά δε όπως μπορεί να φανταστεί κανείς θυμίζει έντονα γυναικείο αιδοίο. 

Το γιατί αυτή η μυρωδιά ελκύει για το φυτό τροφή δε το γνωρίζω, αυτό που ξέρω είναι πως το κολίμπρι της ιστορίας μας είναι τρελό και παλαβό με τους χυμούς του Αιδοίου της Αφροδίτης. Τόσο που με κίνδυνο της ζωής του τις περισσότερες φορές χώνεται μέσα στα πέταλα του φυτού και τρυγά τους χυμούς του. 

Η φύση, σπρωγμένη μάλλον από κάποια αίσθηση οίκτου και δικαίου για την δύσκολη που του χάρισε ζωή, το έχει προμηθεύσει με τα κατάλληλα εργαλεία για αυτό τον σκοπό. 

Τα μακριά και ευκίνητά του φτερά είναι κατάλληλα για να διεγείρουν το φυτό ώστε να παράγει περισσότερα υγρά. Το ράμφος του δε καταλήγει σε μια γλώσσα τόσο απαλή που δεν προκαλεί το φυτό να κλείσει τα χείλια του και να το παγιδεύσει. Έτσι το μικρό μας κολίμπρι μπορεί να τρυγά αχόρταγα το νέκταρ του φυτού, όχι φυσικά χωρίς να θέσει σε κίνδυνο την μικρή ζωή του. 

Η αδυναμία του πουλιού αυτού είναι γνωστή στον ιθαγενή πληθυσμό περισσότερο από ότι το ίδιο μιας και όπως έχουμε ήδη πει είναι απίστευτα ντροπαλό και δύσκολο κανείς να το αντικρίσει. Αυτό δεν δείχνει να πτοεί τις γυναίκες του νησιού που εκμεταλλεύονται την αδυναμία του μικρού πουλιού προς δική τους ευχαρίστηση. 

Είναι συνηθισμένο ανάμεσα στις γυναίκες του νησιού και ιδιαίτερα σε νεαρές ηλικίες να ξαπλώνουν -  κυρίως τις ώρες του μεσημεριού - ανάμεσα σε ανθισμένα Αιδοία της Αφροδίτης έχοντας τα πόδια τους λίγο ανοιχτά. Ακίνητες. Αναπνέοντας αργά. Προσμένοντας τον φτερωτό τους ακούσιο εραστή να τις αποπλανήσει. 

Αν κάποιος είναι τυχερός και πλησιάσει πολύ προσεκτικά ίσως τις συναντήσει. Με μάτια μισόκλειστα. Πόδια μισάνοιχτα. Χέρια να σκεπάζουνε το στόμα. Να φυλακίζουν τις λαθραίες φωνές. Να αναπνέουν βαθιά. Το κορμί τους να σπαρταρά ξανά και ξανά μέχρι είτε να χορτάσουνε αυτές είτε ο ιπτάμενος εραστή τους να τις εγκαταλείψει. 

Δεν υπάρχουν σχόλια: