Τετάρτη, 24 Ιουλίου 2013

ΠΙΚΡΟ ΕΡΩΤΙΚΟ ΤΡΙΠΤΥΧΟ

I

Με τίτθευσες κρασί μαζί με μύρο
από την άγουρη της μήτρας σου σχισμή
στα Ερωτίδια μιας τρομαγμένης νιότης
στου Ελικώνα σου το δάσος το κρυφό. 

Κένωνες στο στόμα μου τη ψυχή σου
την άρταινες με δάκρυα μετά
και φάνταζε υποφερτή η ζωή μου
στα θολωμένα μάτια μου απ'τα υγρά. 

Καμένοι μίλακες στοιχειώνουν τα όνειρά μου
αναπαραστώντας με τ'ακρωτηριασμένα τους κορμιά 
στάσεις και εικόνες του κορμιού σου
καθώς άδειαζες της ψυχής σου τα υγρά. 

Άγνου κλαδιά τα χέρια σου την ώρα
που του κορμιού μου όριζες τη δομή 
χαρίζοντάς μου των χειλιών σου τα δώρα
στου έρωτα μας την θεσμοφόρια πομπή. 

Το ακόρεστο στον έρωτα κορμί σου
κοντράριζε τη μπερδεμένη σου ψυχή
σαν έσμιγε ο τρόμος με τον οργασμό στο βλέμμα
και το πρόσωπό σου έπαιρνε της Μέδουσας τη μορφή. 

II

Βαδίζουμε μαζί σε λάθος δρόμο. 
Είναι η πορεία μας κοινή μα σε λάθος τροχιά. 
Τυφλές διαδρομές είναι η ζωή μας
και είναι τα λόγια τα βαριά που μας κρατούν κοντά. 

Σε νοιώθω κάθε βράδυ να ανασαίνεις 
μα είναι ο αγέρας γύρω λιγοστός. 
Στον ύπνο σου κάτι σε βαραίνει
είναι ο ορίζοντας των ονείρων σου ο κλειστός. 

Πορεία θανάτου έχει αυτή η σχέση
και κάθε βήμα της μας φέρνει πιο κοντά
κάθε φορά που ο ένας ξεμακραίνει
το δάκρυα του άλλου τον δένουν πιο σφιχτά. 

Κάθε λεπτό μια κλεμμένη εικόνα
αμερικάνικη νύχτα τα λόγια τα γλυκά 
σε διαδρομή που απο 'δώ φαντάζει αιώνια
απαιτώντας βήματα προσεκτικά. 

Στο ναρκοπέδιο του σήμερα παγιδευμένοι
με κάθε ανάσα να κοστίζει ακριβά
τελειώνουμε τη μέρα νικημένοι
από τα θέλω μας, τα πρέπει, τα μετά. 

Πικρό ποτήρι τα όνειρα που σβήσαν
από τις τόσες ήττες και τις συντριβές
το πίνουμε με μια γουλιά τις νύχτες
ποζάροντας μεταξύ μας νικητές. 

Κι αν η πορεία μας κοινή γεμάτη πίκρες
την κάνουμε μαζί κι αυτό μετρά
μου ψιθυρίζεις μισοναρκωμένη
κι αφήνεσαι στου Μορφέα την αγκαλιά. 

Ας πούμε την αλήθεια λοιπόν για μια νύχτα
χωρίς υπονοούμενα και νοήματα κρυφά
αποφασίσαμε πως θα γενούμε μοίρα
μα δε σκεφτήκαμε τι θα συμβεί μετά. 

III

Αυτό το μαλακό κορμί
που δίπλα μου ξαπλώνει
έχει πολλάκις μεταμορφωθεί. 

Εκεί που το νοιώθω να χαλαρώνει
να αφήνεται να απλωθεί
μ' ένα μου άγγιγμα τεντώνει
σαν τόξο κεράτινου χορδή. 
Σαν θάλασσα σε πανσέληνο φουσκώνει
και αγγομαχά για να ξεχυθεί. 
Λεπίδα ατσάλινη διπλώνει
αιχμαλωτίζοντας το φως σε κάθε του πτυχή. 
Σκληραίνουν τα λόγια του. 
Αλλάζει η μορφή του. 
Για λίγο 
τίγρη γίνεται 
που γυρεύει να τραφεί. 

Έπειτα πάλι ημερεύει. 

Σα να μην έχει τίποτα συμβεί. 

Τα μάτια πάλι μαλακώνουν. 
Μελώνει το στόμα. 
Η ανάσα γίνεται αργή. 

Μικρό παιδί στο σώμα μου κουρνιάζει. 

Η ψυχή του 
στη μέρα μου έχει ενσωματωθεί. 

Δεν υπάρχουν σχόλια: