Τρίτη, 11 Νοεμβρίου 2014

Ένα Απλό Κομμάτι Ξύλου

Το βλέμμα μου έπεσε πάνω του δήθεν τυχαία.
Τυχαία γιατί απλά δεν έψαχνε για αυτό.
Δήθεν γιατί στην ουσία κάτι έψαχνα να βρω.

Χωρίς να ξέρω τι.
Χωρίς να μπορώ να το προσδιορίσω.
Ενδόμυχα.
Πέρα από κάθε συνηδειτότητα
από κάθε σκοπό
έψαχνα κάτι να αγγίξω.
Κάτι να κρατηθώ.

Ένα τετράγωνο κομμάτι ξύλου.
Μάλλον φλούδα πλάτανου
αν κρίνω από τη χλωρίδα της περιοχής.
Ένα σχεδόν τετραγωνισμένο κομμάτι ξύλου.
Λιωμένο από τον καιρό και τις βροχές.
Ένα σχεδόν τετράγωνο κομμάτι λιωμένου ξύλου
Έγινε για μένα η μόνη σύνθεση με το χτες.

ΙΣΜΗΝΗ


Κορμί στητό και μικροκαμωμένο. Σκούρα μαλλιά, μαύρα σχεδόν δεμένα σφιχτά πίσω. Σε ένα κότσο ψηλό. Αυστηρό. Καλοελεγμένο. Σπάνια ξέφευγε κάτι απ´ αυτόν και τότε ακόμα έδειχνε ελεγμένο.

 Μορφή γλυκιά που προσπαθούσε να δείχνει αυστηρή μα φάνταζε ψεύτικη στη προσπάθειά της. Μεγάλα μάτια. Μελιά. Φορτωμένα μόνιμα με θλίψη. Στόμα μικρό. Ακόμα παιδικό. Που σε προκαλούσε να το φιλήσεις και μια φωνούλα λίγο βραχνή. Διστακτική. Αβέβαιη. Που μόνο αν πρόσεχες πολύ μπορούσες να την ακούσεις.

Μόνο αν πρόσεχες πολύ κι αν ήσουν έτοιμος να ακούσεις θα έβρισκες σ ‘εκείνη τη δειλή φωνή μια ρωγμή παραπόνου. Κανένας δε θά 'ξερε το γιατί. Πόσο μάλλον εκείνη.

Κυριακή, 9 Νοεμβρίου 2014

Ένα Τραγούδι Για Ένα Στεναγμό

Πικρός καημός ο στεναγμός 
που μες στο όνειρο αφήνεις
καθώς το κουρασμένο σου κορμι 
αρνήται τη γαλήνη και η αγκαλία σου 
γίνεται σύνδεση ζωής. 

Ο Μικρός Μου Άγγελος

Έχω έναν άγγελο διαρκώς στο πλευρό μου
που όπως λένε τα παλιά τραγούδια απόκτησα παιδί. 
Δεν ξέρω πως ή το γιατί
μα φαίνεται πως είναι αποφασισμένος να με ακολουθεί. 
Τις νύχτες κουρνιάζει στο πλευρό μου
και μπήγει τα νύχια του στη σάρκα μου βαθιά. 
Σκαλίζει εξονυχιστικά τα όνειρά μου 
και μου σιγοτραγουδά 
Τραγούδια βγαλμένα από τα όνειρά μου 
ρυθμούς που άκουσα παλιά. 


Ο γλυκός μου άγγελος του θανάτου
περιμένει από εμένα να πεθάνω
ώστε στο νεκρικό κρεβάτι πλάι μου να κάτσει
και αφού φίλους και γνωστούς παρηγορήσει 
να τους εξηγήσει
πως και γιατί έφτασα εδώ.

I REMEMBER OTIS

Εγώ είμα εδώ 
και προσπαθώ
τι μέρα να κυτώ
απλά να περνάει. 
Χωρίς προσδοκίες να τη ζω. 
Ότι γεύση έχει να γευθώ και αφήσω 
το πεπρωμένο να πραγματωθεί
τη ζωή όπως τις πρέπει να εξελιχθεί 
και να την ζήσω. 

Δε ξέρω αν αυτό είναι το σωστό.
Δεν ξέρω κάν αν είναι αρκετό
αυτό που ξέρω είναι πως όσο κι αν πονώ
όσο αντέχω κι όσο μπορώ
θα ζήσω. 

Πέμπτη, 4 Σεπτεμβρίου 2014

Δευτέρα, 1 Σεπτεμβρίου 2014

Σάββατο, 9 Αυγούστου 2014

Τρίτη, 5 Αυγούστου 2014

Κυριακή, 3 Αυγούστου 2014

Παρασκευή, 1 Αυγούστου 2014

Τετάρτη, 30 Ιουλίου 2014

Δευτέρα, 28 Ιουλίου 2014

Κυριακή, 27 Ιουλίου 2014

Βράδυ Σαββάτου

Με το πρόσωπο στραμμένο στο βορά
και τη καρδιά  βαριά από συνήθεια
ειναί πολυ δύσκολο να απαντάς 
σε ερωτήσεις που κρύβουν την αλήθεια. 

Όση πορεία κι αν διανυθεί 
είναι ορατή ακόμα η αφετηρία. 

Τετάρτη, 23 Ιουλίου 2014

Τρίτη, 22 Ιουλίου 2014

Δευτέρα, 21 Ιουλίου 2014

Τρίτη, 15 Ιουλίου 2014

Σάββατο, 12 Ιουλίου 2014

Παρασκευή, 11 Ιουλίου 2014

Τρίτη, 1 Ιουλίου 2014

Τρία Πράγματα Που Έμαθα Καλά

Τα προδομένα όνειρα γίνονται εφιάλτες.
Οι ανεκπλήρωτες ευχές γίνονται βραχνάς.
Οι έρωτες που δε φλέγονται είναι για παιδιά.

Παρασκευή, 27 Ιουνίου 2014

Ένα Καθυστερημένο Ευχαριστώ.

Σε όλους που αυτά τα χρόνια με ανέχτηκαν
που κράτησα το χέρι τους 
για να κρύψω το δικό μου
που τα προβληματά τους μαζί ζήσαμε 
ξεχνόντας έτσι ν' ασχοληθώ με τα δικά μου. 

Σε όλους εσάς ένα ευχαριστω 
που τόσα χρόνια δε ξεστόμισα. 
Με βοηθήσατε να θάψω τον εαυτό μου. 

Πέμπτη, 26 Ιουνίου 2014

Τρίτη, 17 Ιουνίου 2014

Αναμονή


Παρακμή


13 ΙΟΥΝΙΟΥ 3:00 π.μ.


Ένα δωμάτιο χωρίς παράθυρα κάτω
από τον άδειο ουρανό μιας νύχτας του Ιουνίου. 
Θράυσμα γυαλιού η μοναξιά που εμπεριέχει 
τον βόμβο τον ηλεκτρικό των μικροφώνων
και το μετοίκασμα της χρονικής στιγμής 
που χάνεται για πάντα. 

Ένα γυμνό κορμί ενδεδυμένο θλίψη προσμένει
αυτό που είχε κάποτε γευτεί προτού το αγαπήσει
με τέτοιο πάθος αχόρταγο ο πανδαμάτωρ χρόνος.

Μάτια ερμητικά κλειστά
Χείλη χαλαρωμένα 
κι ανάμεσα τους
γλώσσα υγρή κι απελπισμένη. 
Χέρια σφιχτά σε δυο γροθιές που προσμένουν
μια άκρη του χρόνου να κρατηθούν
κι αν όχι αυτό τότε τους αρκεί 
μια σταγόνα πόνος 
για να νοτίσουνε μ'αυτόν όλη την ύπαρξή τους. 


Περνάει ο καιρός. 
Μια αλυσίδα νεκρών στιγμών
και κάπου κάπου έντονων αισθημάτων. 
Λίγη ηδονή και ένας βαθύς αναστεναγμός 
ο κρίκος ο συνδετικός που τις ενώνει
κι η αλυσίδα γίνετε βαριά
καθώς κρατά στην άγκυρα που λέγεται ρουτίνα. 

Το σώμα τεντώνεται.  
Το σώμα κυρτώνει. 
Καθώς ο πόθος το διαπερνά 
σε κύματα φορτισμένα
από τη ζέστη της νυχτιάς
του όνειρου την ζάλη. 

Έπειτα
πάλι η σιγή
η ανάσσα που χαμηλώνει
ο τελευταίος αναστεναγμός
καθώς η νέα μέρα ξημερώνει. 

Κυριακή, 15 Ιουνίου 2014

Στον Νίκο

Οι άνθρωποι
οι δυνατοί
που δε λυγίζουνε ποτέ
και που ποτέ δε σπάνε 
δεν είναι φτιαχμένοι από υλικό 
σκληρό σαν το ατσάλι. 
Μήτε από πέτρα άγρια κι άκαμπτη σαν γρανίτη.
Τους βλέπεις είναι καθαροί 
τους νιώθεις διάφανους σαν νερό που κυλάει
και τις περισσότερες φορές 
το τελευταίο που θα σκεφτείς γι αυτούς 
είναι πως αυτός δε σπάει. 

Μα αν τους ζήσεις λίγο. 
Αν τους αφουγκραστείς 
κι αν δε ντραπούν τα μάτια σου
να αγγίξουν τα δικά τους 
θα δεις πως η διαφάνεια αυτή
από ονειρόσκονη είναι πλασμένοι. 

Πέμπτη, 20 Φεβρουαρίου 2014

Δευτέρα, 20 Ιανουαρίου 2014

Το Χαμόγελο Της Τύχης

Η τύχη 
η τυφλή θεά με τα γαμψά τα νύχια
σπανίως χαμογελά 
κι όταν το κάνει 
δεν έχει στόχο τη χαρά
μήτε τη λύπη
σαν αθάνατη είναι ανίκανη να αισθανθεί. 
Όπως τα νεογέννητα νευρικά μορφάζει
καθώς την πιέζουν αέρια και θέλει
να ανακουφιστεί. 

Τρίτη, 7 Ιανουαρίου 2014